Το περιοδικό και οι εκδόσεις Φαρφουλάς

Μια συνέντευξη του Διαμαντή Καράβολα στον Αλέξανδρο Στεργιόπουλο που δημοσιεύτηκε στην Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας στις 31/12/2010.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ: Το περιοδικό εκδίδεται από το 2001

ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΑΡΑΒΟΛΑΣ: Επίσης, τα τελευταία τρία χρόνια υπάρχουν και οι εκδόσεις βιβλίων που έφτασαν αισίως τους 35 τίτλους.

Α.ΣΤ.: Πόσο έχει αλλάξει στην πορεία των χρόνων;

Δ.Κ.: Ελάχιστα. Συνεχίζουμε πάνω στις αρχικές μας εμμονές.

Α.ΣΤ.: Πώς βιώνει και επιβιώνει ο Φαρφουλάς σ' αυτή την κρίση;

Δ.Κ.: Ο Φαρφουλάς δεν είναι εφημερίδα ούτε εκδοτικό συγκρότημα, να αντιμετωπίζει κλυδωνισμούς. Επιβιώνει όσο μπορεί να μετουσιώνει την κινητήρια δύναμη που λέγεται ανθρώπινος πόνος σε δημιουργία και όσο καταφέρνει να είναι συνεπής με τα ενδιαφέροντά του.

Α.ΣΤ.: Υπάρχει χώρος για εκδοτικές προσπάθειες, όπως η δική σας, σ' αυτό το δύσκολο εκδοτικό τοπίο;

Δ.Κ.: Εχει να κάνει με το κατά πόσο ανταποκρίνεται κανείς στα ερωτήματα που θέτει η εποχή. Αν έχει να πει κάτι ουσιαστικό στο σημερινό γίγνεσθαι, μπορεί να βρει ανταπόκριση.

Α.ΣΤ.: Ποιος είναι ο σκοπός του περιοδικού και των εκδόσεων; Είναι ο ίδιος;

Δ.Κ.: Είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Τα βιβλία βγαίνουν μέσα από το περιοδικό και το περιοδικό από τα βιβλία.

Α.ΣΤ.: Πώς στήνεται κάθε τεύχος;

Δ.Κ.: Αρχικά υπάρχει μια «έμμονη ιδέα». Κατόπιν, έρχονται η συγκέντρωση υλικού και η επεξεργασία του κατά τον τρόπο του κινηματογραφικού μοντάζ. Σημαντικό στοιχείο επίσης για τον Φαρφουλά είναι ότι προσπαθούμε να γράφουν κυρίως ερασιτέχνες της γραφής.

Α.ΣΤ.: Προσπαθείτε να βρείτε επιχειρηματίες να σας ενισχύσουν οικονομικά;

Δ.Κ.: Δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο. Δεν μας πολυταιριάζει.

Α.ΣΤ.: Θα έλεγε κάποιος: «Είναι καλό το περιοδικό. Γιατί να μην το ενισχύσουμε;».

Δ.Κ.: Μας αρκεί να το λένε οι φίλοι και οι αναγνώστες του περιοδικού και όχι ένας επιχειρηματίας-χορηγός. Γιατί αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει πιέσεις που θα μείωναν την ελευθερία της έκφρασης.

Α.ΣΤ.: Σας απασχολεί το θέμα των εσόδων;

Δ.Κ.: Φυσικά, ώστε να μπορούμε να συνεχίζουμε.

Α.ΣΤ.: Υπάρχει κρατική πολιτική για το βιβλίο και γενικά για τον χώρο του Τύπου;

Δ.Κ.: Το κράτος ευνοεί αυτούς που το ευνοούν (γέλια). Σήμερα, στην πλειονότητα των Ελλήνων δεν περισσεύουν ούτε ελεύθερος χρόνος ούτε χρήματα για βιβλία. Αν θέλει το κράτος να βοηθήσει το βιβλίο, θα πρέπει πρώτα να βοηθήσει τους ανθρώπους να βρουν λίγο περισσότερο χρόνο γι' αυτό. Αλλά μάλλον κάνει το εντελώς αντίθετο...

Α.ΣΤ.: Με ποια κριτήρια επιλέγετε την έκδοση ενός βιβλίου;

Δ.Κ.: Ασχολούμαστε με συγκεκριμένες περιπτώσεις συγγραφέων ή καταστάσεων στη λογοτεχνία. Είναι οι εμμονές που προανέφερα. Παράδειγμα, ο τίτλος του περιοδικού. Προέρχεται από διήγημα του Δημοσθένη Βουτυρά. Ενας από τους πολλούς παραγνωρισμένους, αλλά σημαντικότατους συγγραφείς. Ανήκει στους αιρετικούς της γραφής, οι οποίοι μας αρέσουν και θέλουμε να αναδείξουμε. Επίσης, ο σουρεαλισμός είναι βασική θεματική για μας. Από 'κεί και πέρα υπάρχουν κι άλλα πράγματα, που έχουν τις «εκλεκτικές τους συγγένειες». Φυσικά υπάρχουν και ξένοι συγγραφείς, όπως και αρκετοί Ελληνες σύγχρονοι που συνεχίζουν τον αιρετικό λόγο.

Α.ΣΤ.: Ετσι βλέπετε και τα πράγματα γύρω σας; Αιρετικά;

Δ.Κ.: Οπως είχε πει ο Θωμάς Γκόρπας: «Η αλλαγή στην Τέχνη όπως και στη ζωή έρχεται από τους λοξούς».

Α.ΣΤ.: Υπάρχει καλό αναγνωστικό κοινό;

Δ.Κ.: Φυσικά και υπάρχει. Είναι οι μερακλήδες άνθρωποι, όπως έλεγε ο Κόντογλου,.

Α.ΣΤ.: Ποιο είναι για σας το καλό βιβλίο;

Δ.Κ.: Συνήθως αυτό που η ίδια η ζωή σε κάνει να πέσεις πάνω του και να σκοντάψεις.

Α.ΣΤ.: Υπάρχει κάποια σχέση του Φαρφουλά με τα ζώα; Κάποια ευαισθησία, μια και στο πρώτο τεύχος ήταν στο εξώφυλλο.

Δ.Κ.: Σημαντική φιλοσοφική γραμμή στο έργο του Βουτυρά, όπως και στον σουρεαλισμό, είναι η άρνηση του ανθρωποκεντρισμού. Ο άνθρωπος δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Είναι μέρος του.

Α.ΣΤ.: Ο τίτλος του περιοδικού έχει να κάνει με το διήγημα του Βουτυρά, στο οποίο η κυβέρνηση βάζει φόρο και στα ζώα. Δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.

Δ.Κ.: Είναι διήγημα επίκαιρο, γραμμένο το 1935... Παρουσιάζει, όπως είπατε, μια πολιτεία όπου ο κόσμος κρεμάει τα σκυλιά του στα δέντρα για να μην πληρώσει τους φόρους που το κράτος επέβαλε γι' αυτά. Περιγράφει κάτι που γίνεται αρκετά σήμερα σε κοινωνικό αλλά και σε ατομικό επίπεδο. Τις φάλτσες αντιδράσεις απέναντι στις πηγές των προβλημάτων.

Α.ΣΤ.: Ποιες είναι οι φιλοδοξίες για το περιοδικό και τον εκδοτικό οίκο;

Δ.Κ.: Να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε.

Η συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία εδώ!

Guillaume Apollinaire: Ο Περιπατητής των δύο όχθεων, Οδοιπορικό στο Παρίσι

Guillaume Apollinaire

Ο Περιπατητής των δύο όχθεων

Οδοιπορικό στο Παρίσι

Μετάφραση-Επιμέλεια -Εισαγωγή -Σημειώσεις: Νίκος Σταμπάκης

ISBΝ: 978-960-9441-14-8, διάστ. 21Χ14, σελ. 128, τιμή 12,00 €

Ο Guillaume Apollinaire (1880-1918) υπήρξε εµβληµατική μορφή του γαλλικού μοντερνισµού κι ένας από τους µεγαλύτερους ποιητές του 20^ού αι.

Στο Παρίσι όπου ζει κατά το µεγαλύτερο µέρος των δύο πρώτων δεκαετιών του 20^ού αι. συναναστρέφεται και επιδρά σε έναν εκπληκτικό αριθµό ανθρώπων που θα αποκτήσουν εµβληµατική σηµασία στη νεωτερική έκφραση: Alfred Jarry, Picasso, Henri Rousseau, Gertrude Stein, Pierre Reverdy, Marcel Duchamp, Eric Satie, αλλά και τους νεαρούς εκείνους που θα αποτελέσουν τον πυρήνα της παρισινής ντανταϊστικής οµάδας και μετέπειτα της πρώτης υπερρεαλιστικής.

Καθώς βλέπουμε στο παρόν βιβλίο, συναντά και τους εκπροσώπους της περασμένης γενιάς – συμβολιστές ποιητές και συγγραφείς που διασώζονται μέσα από πλούσια ανέκδοτα και στιγμιότυπα. Το βιβλίο, αποκτά ιδιαίτερη σημασία για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό μιας και ο Apollinaire αφιερώνει ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στον Jean Moréas περιγράφοντας τον ίδιο, τις ξεχωριστές στιγμές της φιλίας τους, αλλά και τις τελευταίες ημέρες της ζωής του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα.

Ο Περιπατητής των δύο όχθεων είναι το τελευταίο βιβλίο του που εκδόθηκε όσο ζούσε, το έτος του θανάτου του: αθέλητος αλλά ταιριαστός αποχαιρετισµός. Ο Apollinaire περιπλανώµενος στους δρόµους, τις βιβλιοθήκες και τα καφέ, ξεθάβοντας ιστορίες για πρόσωπα ξεχασμένα, που ανακαλούνται µόνο χάρη σε θραύσµατα διαλόγων και τίτλους βιβλίων, δεν ανακαλύπτει το θαύµα ούτε το έγκληµα — αφήνει όµως µιαν ύστατη ματιά, σαν χάδι, σ’ ένα Παρίσι που ήδη χάνεται. Ένα Παρίσι, γεµάτο µε εκκεντρικούς ποιητές, περίφηµα καφέ, παράξενες βιβλιοθήκες, θεσπέσιες φάρσες και ηρωικά µεθύσια.

Κριτικές-δημοσιεύσεις: Λαμπρινή Κουζέλη, Το σινάφι της Μπελ Επόκ, "Το Βήμα"/ "Βιβλία", 13.2.2011,

Jack London: Όταν ο Θεός γελά

Jack London

Όταν ο Θεός γελά

Μετάφραση: Χριστιάνα Σμυρνιώτη, Θεώνη Ταμπάκη

Διηγήματα, ISBΝ: 978-960-9441-13-1, διάστ. 17Χ12, σελ. 192, τιμή 12,00 €

«Καλύτερα να είµαι στάχτη παρά σκόνη!

Καλύτερα η σπίθα µου να γίνει φλογερή φωτιά

παρά να τήνε πνίξει το σαράκι.

Καλύτερα να είµαι ένας θεσπέσιος διάττων,

το κάθε άτοµό µου να λάµπει θαυµαστά,

παρά ένας κοιµισµένος, αιώνιος πλανήτης.

Σκοπός του ανθρώπου είναι να ζει, όχι να υπάρχει.

Δεν θα χάσω τις µέρες µου πασχίζοντας για να τις παρατείνω.

Το χρόνο µου εγώ θα τον αναλώσω».

Jack London (1876-1916)

Η συλλογή διηγημάτων Όταν ο Θεός γελά εκδόθηκε το 1911 και αποτελείται από 11 σκληρές και ενίοτε ακραίες ιστορίες, γραμμένες την περίοδο της συγγραφικής ωριμότητας και καταξίωσης του Jack London. Ιστορίες που αποτυπώνουν όλο το πλατύ φάσμα των ενδιαφερόντων του συγγραφέα: Την αλλοτρίωση στις ανθρώπινες σχέσεις που φέρνει η αυγή της μοντέρνας εποχής, τη συντριβή της ανθρώπινης υπόστασης κάτω απ’ τον ζυγό της βιομηχανικής παραγωγής, αλλά και την πίστη του στα σοσιαλιστικά ιδανικά και στην εργατική χειραφέτηση. Στο επίκεντρο αυτών των ιστοριών είναι ένα μωσαϊκό ανθρώπων που γεννήθηκαν χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να ορίζουν οι ίδιοι τη ζωή τους: εργάτες, άνεργοι, παράνομοι, μικροεγκληματίες, βαριά άρρωστοι. Κοινός τόπος όλων είναι οι απέλπιδες προσπάθειές τους ενάντια στη διαφαινόμενη τραγική τους μοίρα.

Πρόκειται για 11 διηγήματα αντάξια της πένας ενός μεγάλου συγγραφέα που καταδεικνύουν τη βαθύτερη φιλοσοφία του και είναι προορισμένα να διαβάζονται σε δύσκολες εποχές…

Λίγα βιογραφικά: O Jack London γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο το 1876 από τη Flora Wellnan και τον παράνοµο αστρολόγο-πνευµατιστή W. H. Chaney. Η ίδια του η ζωή ήταν ένα µεγάλο και συναρπαστικό µυθιστόρηµα. Από πολύ µικρός θα κάνει τα πιο διαφορετικά και σκληρά επαγγέλµατα (εφηµεριδοπώλης, λαθρέµπορας, ψαράς, χρυσοθήρας, βιοµηχανικός εργάτης), ενώ ταυτόχρονα διαβάζει φανατικά Δαρβίνο, Μαρξ, Νίτσε. Στα 20 του χρόνια γίνεται ένθερµος σοσιαλιστής, και στα 24 του ένας από τους πιο ακριβοπληρωµένους συγγραφείς της εποχής του. Το χρήµα και η δόξα δεν θα του δώσουν καµιά χαρά γι’ αυτόν που είχε αγωνιστεί για τους εργάτες και τον σοσιαλισµό. Το “ιδανικό ράντσο” που δηµιουργεί στο Γκλεν Έλεν της Καλλιφόρνιας αποτυγχάνει. Το ουίσκυ θα τον οδηγήσει σ’ ένα τραγικό τέλος. Αυτοκτονεί στο ράντσο του το 1916. Λίγα χρόνια αργότερα, κατ’ εντολή του Λένιν, όλα τα βιβλία του µεταφράζονται και κυκλοφορούν στην επαναστατική Ρωσία.

Τhomas De Quincey: Η ΜΑΣΚΑ

thomas de quincey

Η ΜΑΣΚΑ

Μετάφραση-Εισαγωγή: Νίκος Σταμπάκης

Μυθιστόρημα, ISBΝ: 978-960-9441-17-9, διάστ. 17Χ12, σελ. 224, τιμή 12,00 €

«...Απόλυτη σιωπή επικρατούσε στο κάστρο εδώ και ώρα. Ένα ρολόι την έσπαγε για λίγο, χτυπώντας ανά τέταρτο· και υψώνοντας το βλέμμα, ο Λανδγράβος διεπίστωσε ότι ήταν περασμένες δύο... Μια στιγμιαία αίσθηση δέους τον κατέλαβε, καθώς τα μάτια του πλανήθηκαν στο σκότος του αντίπερα άκρου του δωματίου, στην αιφνίδια σκέψη ότι ένα ον τόσο μυστηριώδες και ικανό να εισβάλει, σε πείσμα τόσων εμποδίων, στο εσωτερικό κάθε αρχοντικού του Κλόστερχαϊμ, ήταν αναμφίβολα πολύ πιθανό να επισκεφθεί και το κάστρο· μάλιστα, δεν ήταν διόλου απίθανο να μπει και σ’ αυτό το ίδιο δωμάτιο. Ποια μάνταλα είχαν ποτέ μπορέσει να τον αποκρούσουν; Και ποιος μπορούσε να υπολογίσει την ώρα της επίσκεψής του;...»

Στο Κλόστερχαϊμ, η συντριβή είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της. Ακόμη κι όσοι δεν ανταποκρίνονταν στον κανόνα που φαινόταν να διέπει τις επιθέσεις της Μασκας είχαν την αίσθηση ενός απροσδιόριστου τρόμου να επικρέμαται πάνω τους. Ο ύπνος δεν ήταν πια ασφαλής· ο αποκλεισμός στην ιδιωτική εστία, η μυστικότητα των υπνοδωματίων, δεν αποτελούσε πλέον προστασία. Οι κλειδαριές παραβιάζονταν, τα μάνταλα έπεφταν, οι πόρτες ανοίγονταν διάπλατα εμπρός του, ως διά μαγείας. Τα όπλα έμοιαζαν άχρηστα. Σε κάποιες περιπτώσεις, ομάδες δέκα ή δώδεκα ανθρώπων είχαν εξαφανιστεί χωρίς να θορυβήσουν τη συνοικία. Κι αυτές δεν ήσαν οι μόνες μυστηριώδεις συνθήκες. Το πού πήγαινε τα θύματά του ήταν ακόμη πιο ακατανόητο απ’ όσο τα μέσα με τα οποία επετύγχανε. Τα πάντα ήσαν σκότος και φόβος· κι όλη η πόλη ήταν ανάστατη από τον πανικό.

Ο Thomas de Quincey (1785-1859) υπήρξε ένας από τους ευρυμαθέστερους και πλέον πρωτότυπους συγγραφείς του 19^ου αιώνα. Το γοτθικό αφήγημα Η Μάσκα (1832) είναι το μοναδικό του μυθιστόρημα και βρίθει συναρπαστικών επεισοδίων και ονειρικών εικόνων, καθώς θα περίμενε κανείς από τον συγγραφέα των Αναμνήσεων ενός Άγγλου οπιοφάγου.

Δημοσιεύσεις-κριτικές από τον τύπο:

Ξενοφών Μπρουντζάκης, Των Ελλήνων οι κοινότητες, "Το Ποντίκι", 13.1.2011

Βαγγέλης Μπέκας, Ο μασκοφόρος τρομοκράτης της σκοτεινής πόλης, "Το Βήμα"/ "Βιβλία", 13.2.2011

ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΩΝ ΗΦΑΙΣΤΕΙΩΝ του Νίκου Σταμπάκη

ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΜΠΑΚΗΣ

ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΩΝ ΗΦΑΙΣΤΕΙΩΝ

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-16-2, διάστ. 17Χ12, σελ. 128, τιμή 7,00 €

Βλέπω

τη φράση

«Σχέσις μεταξύ

ορώντος και

ορωμένου»

και μες

στη φράση

ένα μάτι

και μια φράση

μες σ’ αυτήν

μιαν άλλην

—κι ένα μάτι—

μες σ’ αυτήν

. . .

Το Άλας των ηφαιστείων είναι η δεύτερη συλλογή ποιημάτων του Νίκου Σταμπάκη. Πρόκειται για ένα παλίμψηστο από διαδοχικές διαστρωματώσεις εικόνων που ενεργοποιούνται επιτιθέμενα στον δέκτη/δύτη.

Κατά την πορεία της καταβύθισης, τα κείμενα διεισδύουν ολοένα βαθύτερα το ένα μες στο άλλο, οι στίχοι αντιστέκονται όλο και περισσότερο στη χρονολόγηση. Πρόσωπα αστράφτουν φευγαλέα και προσελκύουν την πυξίδα του πόθου, για να σκοτεινιάσουν αμέσως κατόπιν, στροβιλίζοντας τη βελόνα, που γίνεται ρουλέτα και σταματά σ’ ένα νεύμα της τύχης. Αντικείμενα και στοιχεία της φύσης μορφώνουν ένα κύμα λάβας, προορισμένο να έλθει στην επιφάνεια μαζί με υπολείμματα των αποσυναρμολογημένων στίχων, εικόνων, μνημών, προορισμένων να ιδωθούν για μια στιγμή προτού διαλυθούν σαν μισοτελειωμένο όνειρο.

Ο Νίκος Σταμπάκης είναι μεταφραστής-επιμελητής και ιδρυτικό μέλος της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθηνών. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή Το μπαούλο με τις μπίλιες και την συλλογή αφηγηματικών κειμένων Η νύχτα των Αποκρίσεων (εκδ. Φαρφουλάς) και έχει μεταφράσει ποίηση των Benjamin Péret (Απαγορεύεται η Αφισοκόλληση, εκδ. Ύψιλον), Edward Lear (τα Γραπτά της Α-νοησίας, εκδ. Φαρφουλάς), την ανθολογία Surrealism in Greece (εκδ. University of Texas Press) και πολλά άλλα βιβλία και μικρότερα κείμενα, κυρίως από τον διεθνή υπερρεαλισμό και τη λογοτεχνία του φανταστικού.

Ο ΓΚΟΥΦΕΣ και άλλα 14 προφητικά όνειρα του Ίωνα Πανόπουλου

Ίων Πανόπουλος

Ο ΓΚΟΥΦΕΣ

και άλλα 14 προφητικά όνειρα

εικονογράφηση Αλέκος Σταματόπουλος

ISBΝ: 978-960-9441-15-5, διάστ. 17Χ12, σελ. 96, τιμή 9,50 €

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται 15 αφηγήσεις παράδοξων, αινιγματικών, προφητικών(;) και ενίοτε ξεκαρδιστικών ονείρων οι οποίες απευθύνονται σε κάποιον απρόσωπο ψυχοθεραπευτή. Και, όπως έλεγε ο Φρόυντ: «Στο όνειρο δεν υπάρχει τίποτα το περιττό».

Ο Γκουφές, ο Έφορος, ο Αμίν Που Κουνάει Τα Δέντρα, το Τέρας του Ζιγκουράτ, οι Veon & Νion βγαίνουν ανεξέλεγκτοι από το «Μέσα Δωμάτιο» της παιδικής ηλικίας. Η όμορφη Celia, η Αρχαϊκή Μαντόνα και τα Σαλιγκάρια της Εκδίκησης συντροφεύουν τις Νύχτες στο Άσυλο κατά την εποχή της «ξέγνοιαστης νιότης». Κι όταν τα σύννεφα του πολέμου κάνουν κάποια στιγμή απειλητικά την εμφάνισή τους πάνω απ’ τη χώρα, ο ανώνυμος ήρωάς μας εμπνέεται μιαν ολόκληρη «Πολεμική Τριλογία» έχοντας την τιμή να δοκιμάσει πρώτος το «Μουσακά του Χίτλερ».

Οι 15 αυτές θεότρελες, αλλά πάντα νηφάλια εξιστορούμενες, ονειρικές περιπέτειες προκαλούν το αδιάκριτο κοινό να τις απολαύσει και τον αποστασιοποιημένο ψυχαναλυτή εν τέλει, να σκίσει τα πτυχία του!

ΒΙΟ: Ο Ίων Κ. Πανόπουλος γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Άρχισε να αμφισβητεί την ύπαρξή του περί το ’68, σύμφωνα με το αντικομφορμιστικό πνεύμα της εποχής. Παιδικό του όνειρο ήταν να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα, με απώτερο σκοπό να γίνει Σωτήρας-Δικτάτωρ, κάτι που του πέρασε ανεπιστρεπτί μετά τον πρώτο αυνανισμό. Μεγαλώνοντας συνετίσθηκε, και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ., και σκηνοθεσία στη Σχολή Σταυράκου. Τη δεκαετία του ’90 διετέλεσε τραγουδοποιός του μουσικού συγκροτήματος Ομάδα Κόραξ. Μιας και δεν νοσηλεύθηκε ποτέ για κάποια ψυχική διαταραχή, αυτή είναι η πρώτη του εκδοτική απόπειρα, με κείμενα που αφορούν την περιπέτεια που βιώνει ο νους κατά την ενύπνια διαδικασία ανασυγκρότησης του εγκεφάλου.

Το γλέντι του Φαρφουλά στα Κανάρια

Την Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2010, στ0 καφενείο "τα Κανάρια", στις 8.00 μ.μ. θα γίνει η παρουσίαση του νέου τεύχους του Φαρφουλά και το καθιερωμένο γλέντι.

Κυκλοφόρησε το 13ο τεύχος του Φαρφουλά με ένα μεγάλο αφιέρωμα στο ΨΑΡΙ

Κυκλοφόρησε το 13^ο τεύχος του Φαρφουλά

με ένα μεγάλο αφιέρωμα στο ΨΑΡΙ

«Ιχθύς: φαλλικό σύμβολο, γονιμότητα, αναπαραγωγή, ζωή ανανεωμένη και διατηρημένη, δύναμη των υδάτων σαν αρχή και διατήρηση της ζωής, το υδάτινο στοιχείο, συσχετισμένο με όλες τις όψεις της μητέρας θεάς σαν γεννήτριας και με όλες τις σεληνιακές θεότητες…»

(από το Λεξικό των Συμβόλων του J. C. Cooper)

«Το ψάρι είναι το πλάσμα που διεγείρει και τροφοδοτεί με την παραδοξότητά του τη φαντασία όχι μόνο των μικρών παιδιών και των καλλιτεχνών, αλλά και όλων των εγκλωβισμένων ανθρώπων, των ανθρώπων που θα ήθελαν να ζουν ελεύθεροι σαν ψάρια, των ανθρώπων που κάποτε μπορεί να υπήρξαν ψάρια, των ανθρώπων που ασφυκτιούν στο συμβατικό πλαίσιο ενός βαρετού εαυτού και μιας πληκτικής ζωής, των ανθρώπων που ανακουφίζονται όταν διαφεύγουν, όταν χάνονται, όταν ονειρεύονται, γιατί είναι ο τρόπος με τον οποίο διασκεδάζουν, ο τρόπος με τον οποίο αλαφραίνουν τη ζωή τους και την κάνουν περισσότερο ενδιαφέρουσα, επαναπροσδιορίζοντας την πραγματικότητά τους μέσα από φαντασιακές διαδρομές παρέα με φανταστικά πλάσματα», γράφει η Έλσα Κορνέτη στο editorial του περιοδικού.

Για το ψάρι λοιπόν γράφουν κείμενα, εμπνέονται ιστορίες και ποιήματα, αφηγούνται όνειρα, σχεδιάζουν και μελετούν οι: Έλσα Κορνέτη (Το νησί πάνω από το ψάρι), Εύη Τσακνιά (Μέσα από το μάτι του ψαριού), Θεώνη Ταμπάκη (Ένα όνειρο), Ίων Πανόπουλος (Άζωτο 78,084%), Δημήτρης Βανέλλης (Αλλάζοντας), Γιάννης Ξούριας (Το ψάρι), Σωκράτης Μαρτίνης (Οι οφθαλμομάντεις του θέρους), Μιχάλης Μπαγιαρτάκης (Μια αληθινή ιστορία αγάπης), Νίκος Ξένιος (Αγέλη), Γιώργος Ε. Πάρκου (Η κρυμμένη τέχνη του ψαρέματος...), Κωνσταντίνος Μπούρας (Ιχθύς-Ιχθείς), Χρήστος Τουμανίδης (18 χαϊκού για τα ψάρια), Ζαχαρίας Στουφής (Το Ψάρι του Θεού), Διαμαντής Καράβολας (Θαλάσσιες θεότητες στην ελληνική μυθολογία), Δάφνη Χρονοπούλου (Ο Μόμπυ Ντικ και η Μικρή Γοργόνα), Βασιλική Γεροκώστα (Παροιμίες και γνωμικά για τα ψάρια). Επίσης ανθολογούνται κείμενα για τα ψάρια των Γιάννη Σκαρίμπα, Αντόν Τσέχωφ, Ισιντόρ Ντυκάς, Ανδρέα Εμπειρίκου, Νίκου Εγγονόπουλου και Φώτη Κόντογλου. Ο πίνακας του εξωφύλλου είναι της Βασιλικής Γεροκώστα.

Εκτός αφιερώματος δημοσιεύονται οι μελέτες του Σωτήρη Ραπτόπουλου (Ίχνη αρχαίας λατρείας στις περί Αγίου Μάμαντος παραδόσεις) και του Γιάννη Ξούρια (Ευδαίμονες νύχτες στη Βοσπορομαχία).

Στις σελίδες ποίησης φιλοξενούνται ποιήματα των: Θόδωρου Μπασιάκου, Δημήτρη Χορόσκελη, Κώστα Ρεούση, Λαμπρινής Αιωροκλέους, Γιάννη Ντέλλα, Γεωργία Τρούγλη, Dominique Αρβανίτη, Στάθη Κουτσούνη, Ιωάννας Κανελλοπούλου.

Το τεύχος συνοδεύει η ένθετη εφημερίδα Η Ηχώ της Αεραλάνδης με αντίστοιχη περί ψαριού θεματολογία.

Επίσης σε ξεχωριστή έκδοση περιλαμβάνεται το αφήγημα του Λεωνίδα Βασιλειάδη Το γλυκό αλογάκι της Παναγίτσας.

Ο Φαρφουλάς κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία ή αποστέλλεται με αντικαταβολή.

Αν δεν το βρίσκετε επικοινωνήστε με την ηλεκτρονική μας διεύθυνση ή στα τηλέφωνα των εκδόσεων.

Η παρουσίαση του περιοδικού και το καθιερωμένο γλέντι θα γίνει στις 13 Οκτωβρίου 2010, στις 8.00 μ.μ., στο καφενείο «Τα Κανάρια» (Πλαταιών και Κεραμικού στον Κεραμικό).

Νεό βιβλίο:Βαγγέλης Κούταλης ΑΧΥΡΕΝΙΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

ΑΧΥΡΕΝΙΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Σουρεαλιστικά κείμενα, ISBΝ: 978-960-9441-11-7, διάστ. 24Χ17, σελ. 112, τιμή 8,40 €

« … Το παρελθόν εγγράφεται στο σώμα μας (και στην ενεργό του μνήμη, το ασυνείδητο), αλλά ποτέ τα ίχνη του δεν παραμένουν στο παρόν, ποτέ δεν παροντοποιούνται. Το ασυνείδητο δεν είναι ένα έδαφος με ίχνη, αλλά μια πόλη με φαντάσματα, μια πόλη γκρεμισμένων κτιρίων, ορυγμάτων, εγκαταλειμμένων δρόμων, που μόνο ως ερείπια διατηρούν πια μια κάποια σημασία (και η σημασία ακριβώς του ασυνείδητου είναι ότι αποτελεί έναν τόπο όπου ακόμα τα ερείπια έχουν σημασία, αν και όχι επικαιρότητα – δεν μπορούν λ.χ. να πωληθούν ή να ανακαινιστούν) ...

» … Έχεις δει την ταινία Memento; Είναι μια πραγματεία περί μνήμης; Ο ήρωας υπέστη ένα ατύχημα στο οποίο νομίζει ότι έχασε τη γυναίκα του. Μετά απ’ αυτό δεν μπορεί να θυμηθεί τίποτα για πάνω από δέκα λεπτά, ενώ από την άλλη θυμάται συνεχώς, δεν μπορεί να ξεχάσει να θυμάται, τη γυναίκα που αγάπησε, την απώλειά της. Είναι στοιχειωμένος από το παρελθόν του, αλλά καμιά στιγμή δεν του είναι πια οικεία, αρκεί να περάσει ένα δεκάλεπτο: αγνοεί τα ονόματα όσων μόλις γνώρισε, δεν ξέρει σε ποιο δωμάτιο μόλις μπήκε και για ποιο σκοπό, δεν αναγνωρίζει τα ρούχα που πριν από λίγο είχε φορέσει. Το ερώτημα περί μνήμης διατηρεί την επικαιρότητά του μόνο λόγω του πένθους: αν έχει ένα κίνητρο να θυμηθεί είναι για να συνεχίσει απλά μια αναζήτηση, ένα κυνηγητό ενός υποτιθέμενου δολοφόνου που θα τον οδηγήσει στην εξιλέωση για το θάνατο της συμβίας του. Γι’ αυτόν, όμως,το θάνατο δεν θα υπάρξει ποτέ αναπλήρωση. Ο δολοφόνος δεν ξέρουμε καν αν υπήρχε, και σίγουρα δεν είναι αυτός που βλέπουμε να πέφτει από τις σφαίρες του πρωταγωνιστή. Δεν έχει, στην τελική, καμιά σημασία αν ο δολοφόνος βρεθεί. Το ζήτημα είναι ότι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τη μνήμη παρά με όρους πένθους. Το μόνο που μένει οικείο από το παρελθόν είναι οι πληγές που ποτέ δεν πρόκειται να επουλωθούν, τα χάσματα που ποτέ πια δεν θα κλείσουν, τα παλιά σπίτια που ερειπώθηκαν: δεν μπορούμε να θυμηθούμε να τα ξεχάσουμε …

» [Και τι γίνεται με τις όμορφες στιγμές του παρελθόντος;] … Αυτό που προπάντων πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι χάθηκαν, ότι ήταν απλώς φευγαλέες στιγμές, και θα μείνουν στιγμές του παρελθόντος όσο δεν επινοούμε καινούργιες … Αλλά για να επινοήσεις κάτι πρέπει να εγκαταλείψεις κάθε αυταπάτη για υπαρκτά ίχνη του παρελθόντος, πρέπει να αποδεχτείς την πόλη με τα ανεξιλέωτα φαντάσματα, να χορέψεις το χορό των σκελετών, να καθίσεις στη σκιά των ερειπίων … »

Τα παραπάνω αποσπάσματα προέρχονται από ένα ηλεκτρονικό γράμμα του Β.Κ. με ημερομηνία 18/05/2006. Σ’ αυτά αποτυπώνεται ό,τι υποκίνησε τη συγγραφή του Αχυρένιου Σκύλου.

Ο Βαγγέλης Κούταλης είναι μέλος της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθηνών.

ΧΑΚΙ ΧΑΪΚΟΥ στρατευμένη ποίηση

Τάσος Ζαφειριάδης & Χριστόφορος Νικολάου

ΧΑΚΙ ΧΑΪΚΟΥ

στρατευμένη ποίηση

εικονογράφηση Κωνσταντίνος Τζωρτζακάκης

ISBΝ: 978-960-9441-10-0, διάστ. 17Χ12, σελ. 96, τιμή 6,00 € (χωρίς ΦΠΑ)

Για μια άδεια

πάω να πω κάλαντα

στον Διοικητή.

***

Μετράω αργά

πότε απολύομαι.

Στάζουν οι ώρες.

Η στρατιωτική θητεία είναι κάτι που όλοι οι άντρες καλούνται να αντιμετωπίσουν. Το πώς είναι άλλο θέμα…

Το παρόν βιβλίο περιέχει 220 χαϊκού εμπνευσμένα από τη στρατιωτική θητεία. Η συγγραφή τους ξεκίνησε ως απλός λογοτεχνικός ανταγωνισμός μεταξύ δύο φίλων κατά τη διάρκεια της θητείας τους και η θεματολογία αποδείχτηκε ανεξάντλητη.

Παραδίδονται εδώ σε ένα συμπίλημα-οδηγό για τον στρατεύσιμο του μέλλοντος, τον υπηρετούντα του σήμερα και τον απολυμένο του χτες σαν μια απλή παρακαταθήκη μιας κάποιας εμπειρίας και εν πάση περιπτώσει της μοναδικής σοφίας που μπορεί να παράσχει η ολιγόμηνη, συστηματική, άσκοπη αποστέρηση ύπνου που αποτελεί τον βασικό άξονα της στρατιωτικής εκπαίδευσης.

Η αϋπνία, λοιπόν, η ρουτίνα, το παράλογο, η ανοησία, οι βρισιές, οι συνθήκες υγιεινής και το φαγητό είναι λίγα μόνο από τα θέματα που θίγονται, ενώ το χιούμορ έχει την τιμητική του.

Τα χαϊκού αυτά είναι τελικά μια ημερολογιακή καταγραφή του σύγχρονου στρατιωτικού βίου εν Ελλάδι.

Ζαφειριάδης Αναστάσιος: Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1981. Είναι ορθοδοντικός. Έχει εκδώσει τα εξής κόμικ άλμπουμ: «Οι Απίθανες Περιπέτειες του Σπιφ & του Σπαφ» (εκδ. futura), «Ο Κυρ-Κονγκ και Άλλες Ιστορίες…» (εκδ. 9^η Διάσταση) και «Intra Muros» (εκδ. 9-Ελευθεροτυπία, σε σχέδιο Π. Χριστούλια). Αναρωτιέται πώς δεν είχε πάρει είδηση πόσοι φαντάροι κάνουν διακοπές στα νησιά του Αιγαίου. Στο στρατό έμαθε να διπλώνει τρεις κουβέρτες τον Αύγουστο.

Νικολάου Χριστόφορος: Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Σπούδασε χημεία, βιολογία και δημοσιογραφία, αλλά έπρεπε να περιμένει το μεγάλο σχολείο του στρατού για να μάθει όλα όσα ξέρει για τη ζωή, το θάνατο και το μυστικό του καλού μπριάμ. Εργάζεται στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης. Τα «Χακί Χαϊκού» είναι η πρώτη συγγραφική του απόπειρα.

Διαβάστε τη συνέντευξη των συγγραφέων για το βιβλίο στην ιστοσελίδα omhroi.gr: http://www.omhroi.gr/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=3824&mode=nested&order=0&thold=1

συνέντευξη του Τάσου Ζαφειριάδη στο Comicdom

http://www.comicdom.gr/2011/11/15/interview-corner-68-tasos-zafeiriadis/

TΟ ΠΑΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ του Λεωνίδα Βασιλειάδη

Λεωνίδας Βασιλειάδης

TΟ ΠΑΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ

ISBΝ: 978-960-9441-09-4, διάστ. 17Χ12 σελ. 128, τιμή 8,50 € (χωρίς ΦΠΑ)

«…Η “Μπουτίκ Κρεάτων” έδειχνε εντυπωσιακή κι ανανεωνόταν καθημερινά, με κομμάτια που έφερναν νέο αέρα στην αισθητική της διατροφής.

Τα κρέατα πόζαραν αλειμμένα με αιθέρια έλαια και τα νυχάκια τους ήταν καλολιμαρισμένα, έτοιμα για χειροφίλημα, σαν τα πέταλα των δροσερών λουλουδιών.

Τα πρόσωπα των ζώων, ολόκληρα ή μισά, διατηρούσαν το χαμόγελό τους, όπως όταν έτρεχαν ανέμελα, χωρίς να ’χουν υπόψη τους πως ο χασάπης τα παρακολουθούσε για μέρες, με το σπαθί του σηκωμένο.

Ξάπλωναν τα μέλη τους, σχεδόν ερωτικά, πάνω σε αλλεπάλληλα στρώματα φρεσκοκομμένων κρεμμυδιών κι οι λαδόκολλες που ζέσταιναν το τρυφερό κορμί τους, έφτιαχναν όμορφα γιλέκα και περιλαίμια, κάνοντάς τα να δείχνουν θελκτικά και ανθρώπινα…»

Δύο χρόνια μετά το πρώτο του έργο Ο Ταριχευτής ψυχίατρος και οι φονικές νότες που απέσπασε ιδιαίτερα εγκωμιαστικές κριτικές από τον τύπο (βλ. Διαβάζω τχ. 498, Ελευθεροτυπία 24/7/2009, Ήχος-Εικόνα τχ. Φεβρουάριος 2009, City (Θεσσαλονίκη) τχ. Δεκέμβριος 2008, Μακεδονία 25/1/2009, κ.ά.) ο εκ Θεσσαλονίκης Λεωνίδας Βασιλειάδης επιστρέφει με ένα ακόμα τρυπαρισμένο, σουρρεαλιστικών προδιαγραφών, γεμάτο καταιγιστικό μαύρο χιούμορ, παράδοξο αφήγημα.

Η ιστορία, μια παρωδία αστυνομικού θρίλερ, εξελίσσεται σε μια μεταμοντέρνα μπουτίκ κρεάτων, στο Βραζιλιάνικο καρναβάλι, σε μια μελλοντική (εφιαλτικά κοντά μας με βάση τα σημερινά δεδομένα) εποχή, μεταξύ Χριστουγέννων και κόλασης, στο πνεύμα όχι του καλού Άι Βασίλη αλλά του κακού ανταγωνιστή του, του Άι Βαγγέλη. Η υπόθεση όπως και τα πρόσωπα (μια ομάδα αστυνομικών, οι ύποπτοι ενός φόνου, οι μεταλλαγμένοι υπάλληλοι της μπουτίκ, οι τυχοδιώκτες του Ρίο) κινούνται έξω από τα όρια του «καλού» και του «κακού», κινούμενοι σε μια χαοτική και ξεχαρβαλωμένη κοινωνία. «Θα μπορέσει να μπει κάποια τάξη σ’ αυτή την ατέλειωτη γιορτή;» είναι το αφελές ερώτημα που πιθανόν να τριγυρίζει στο μυαλό του αναγνώστη καθώς διαβάζει το βιβλίο. Ο συγγραφέας όμως, συνεπής στον απέραντο σαρκασμό του, έχει άλλη γνώμη ως προς τα ερωτήματα για τα οποία καλείται να δώσει εξηγήσεις.

Ο Λεωνίδας Βασιλειάδης είναι εύπορος, μορφωμένος, όχι ευπαρουσίαστος αλλά γοητευτικός, με πηγαίο, αρρωστημένο χιούμορ.

Του αρέσει να γελάει υστερικά και συνήθως χρησιμοποιεί τη φωνή του Χάρυ Μπελαφόντε.

Άνθρωποι που καθόρισαν την πορεία του στη ζωή είναι οι Καρλ και Γκρούτσο Μαρξ.

Προσποιείται πως συμπαθεί τους ανθρώπους, αλλά λατρεύει τις νεκρές φύσεις.

Επιθυμεί επικοινωνία με ευπαρουσίαστες κυρίες άνω των 60 ετών και συγκινείται με μουσική που εξελίσεται μεταξύ των 5 και 250 Hertz.

Οι δυο τρεις πικρές στιγμές στη ζωή του, είναι αυτές που του χάρισαν τη συνήθεια να περπατάει μονάχος, ψάχνοντας μια στεγνή γωνιά όπου μπορεί κανείς να πέσει και να κοιμηθεί.

Περπάτησε, έκανε το πρώτο του τσιγάρο, αγάπησε και έχασε την αγάπη στην παραλία της Θεσσαλονίκης.

Έλικας Φανταστικού Ελικοπτέρου του Μιχάλη Παπαδόπουλου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μιχάλης Παπαδόπουλος

Έλικας Φανταστικού Ελικοπτέρου

ISBΝ: 978-960-9441-08-7, διάστ. 21Χ13 σελ. 96, τιμή 8,00 € (χωρίς ΦΠΑ)

Πολιτική ηθική

Δεν ξέρω να χειρίζομαι πεπρωμένα

και μ’ αρέσουν οι ανεμόσκαλες

Η ποίηση

Μοιρασμένη στα δυο

ανάμεσα στο αγκυροβολημένο σώμα

και στον πόθο που απέπλευσε

Ποιήματα γραμμένα μέσα στην τελευταία 18ετία περιλαμβάνει η ποιητική συλλογή του Μιχάλη Παπαδόπουλου Έλικας Φανταστικού Ελικοπτέρου που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις «Φαρφουλάς».

Ποιήματα παραδομένα στη στιγμή και την εκ-ποίηση του βάρους της, τοποθετημένα στον αχρονολόγητο χώρο της έκφρασης, που διαστέλλεται στην επίπτωση της κάθε λέξης, είτε αφορούν την ίδια την ποιητική δημιουργία, είτε ποιητές μιας επιλεγμένης «συναισθηματικής» συγγένειας, είτε στιγμιότυπα της καθημερινότητας.

Ο Έλικας Φανταστικού Ελικοπτέρου υπονοεί και υποκινεί πάντοτε μια συμμετρική κίνηση του φανταστικού και του συναισθηματικού στοιχείου με το λεκτό, ως απόσταγμα ενός συνονθυλεύματος που οργανώνεται σε τάξη.

Η υφολογική συνοχή της συλλογής είναι διάστιχτη από ενδιάθετες μετατοπίσεις του ύφους, δείχνοντας προς έναν ορίζοντα προς τον οποίο μετακινείται ο εκφραστικός πειραματισμός, πάντοτε με ζυγιασμένο βήμα.

Τα έργα στο εξώφυλλο και την προμετωπίδα του βιβλίου είναι της εικαστικού Γιούλας Χατζηγεωργίου.

Ο Μιχάλης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Λευκωσία. Σπούδασε φιλοσοφία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Αμμόλιθος (1997) και Εντός Συνόρων (2000). Για τη δεύτερη συλλογή τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης της Κύπρου.

Ποιήματά του έχουν εκδοθεί σε κυπριακά, ελληνικά και ξένα περιοδικά, ενώ έχουν επίσης μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες.

Σήμερα εργάζεται ως συντάκτης και δημοσιογράφος στον κυπριακό γραπτό και ηλεκτρονικό Τύπο.