ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ ΣΕ ΝΕΑ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ, στη ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ 18!!!
ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΑΣ ΧΩΡΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΜΕ ΕΜΦΑΣΗ ΣΕ ΒΙΒΛΙΑ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΥΣ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ, ΠΟΙΟΤΙΚΟΥΣ ΕΚΔΟΤΙΚΟΥΣ ΟΙΚΟΥΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΣΕ FANZINE ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ. ΣΤΟ ΠΑΤΑΡΙ, ΕΠΙΣΗΣ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΑ ΘΑ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΝΤΑΙ ΤΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΚΘΕΣΕΙΣ.

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

ΑΝΑΜΕΣΑ, έκθεση ζωγραφικής του Γιώργου Χαλκιά στο βιβλιοπωλείο μας. Από Παρασκευή 9 ως το Σάββατο 24 Μαρτίου 2012



Οι εκδόσεις Φαρφουλάς φιλοξενούμε στο χώρο του βιβλιοπωλείου μας, Μαυρομιχάλη 18, την έκθεση ζωγραφικής του Γιώργου Χαλκιά με τίλτο "ΑΝΑΜΕΣΑ".

Ο Γιώργος Χαλκιάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Σπούδασε στη σχολή Βακαλό αλλά έμαθε να ζωγραφίζει μόνος του. Το 2000 έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση, ενώ από το 1996 ζωγραφίζει βιβλία για παιδιά. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται σε κεντρικό βιβλιοπωλείο.

Τα έργα του αποτελούν συνήθως διερμηνείες ή διασκευές πάνω σε έργα άλλων σημαντικών και αγαπημένων ποιητών ή ζωγράφων, μεταφέροντάς τα σε χώρους και τοπία αβέβαιων παραμυθιών.

Εγκαίνια έκθεσης την Παρασκευή 9 Μαρτίου στις 7.οο μ.μ.

Περισσότερα για τον Γιώργο Χαλκιά: http://www.facebook.com/geochalkias

Ο Γιώργος Χαλκιάς έχει φιλοτεχνίσει το εξώφυλλο του "εν ώρα εργασίας" τεύχους [14] του Φαρφουλά.

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012

ΘΑ ΦΥΓΕΙΣ ΝΥΧΤΑ του Γιώργου Σαράτση

Γιώργος Σαράτσης

ΘΑ ΦΥΓΕΙΣ ΝΥΧΤΑ

38 στοχασμοί για την πλήξη της καθημερινότητας

Πεζογραφία, ISBΝ: 978-960-9441-28-5, διάστ. 17Χ12, σελ. 64, τιμή 7,00 €

«Μικρές, ασήμαντες ανησυχίες. Πού να βγεις; τι να πεις; ποιος θ’ ακούσει; Παλιότερα σ’ αυτούς τους δρόμους παίζαμε κρυφτό. Οι γειτονιές απλώνανε μέσα μας. Χανόμασταν για ώρες. Πρωί προς μεσημέρι. Μεσημέρι προς απόγευμα, απόγευμα προς... Προς τι όλο αυτό το ανύπαρκτο;»

Με αφορμή το ασήμαντο, αλλά συχνά σκληρό, της καθημερινής εμπειρίας· σαν προετοιμασία για μια εσπευσμένη αναχώρηση χωρίς προειδοποίηση μέσα στη νύχτα, τα 38 σύντομα κείμενα της συλλογής επιχειρούν να φέρουν τον αναγνώστη αντιμέτωπο με την αμηχανία της συνύπαρξης, το ενοχλητικό κρίσιμων ερωτήσεων, το αναπότρεπτο μιας συνάντησης ή ενός χωρισμού.

38 στοχασμοί αφιερωμένοι στο πληκτικό αδιέξοδο μιας ζωής γεμάτη μνήμες, έρωτα και επαναλαμβανόμενη μοναξιά…

Ο Γιώργος Σαράτσης γεννήθηκε στην Ελασσόνα το 1986. Γράφει από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί στον τύπο και το διαδίκτυο. Το παρόν είναι το πρώτο του βιβλίο.


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

GUILLAUME APOLLINAIRE: ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ & Σία

Guillaume Apollinaire

ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ & Σία

Μετάφραση: Νίκος Σταμπάκης

Διηγήματα, ISBΝ: 978-960-9441-23-0, διάστ. 17Χ12, σελ. 224, τιμή 12,00 €

«Οι έρωτές µου της µίας στιγµής αξίζουν έρωτες ενός αιώνα. Ευτυχώς, όµως, καµµία δεν µε ακολουθεί και δεν έχω το χρόνο ν’ αποκτήσω τη συνήθεια εκείνη από την οποία προκύπτει η ζήλεια. Γελάστε, λοιπόν! µην φοβάστε µήτε το µέλλον, µήτε το θάνατο. Ποτέ δεν είναι κανείς βέβαιος ότι θα πεθάνει. Θαρρείτε, µήπως, ότι είµαι ο µόνος που δεν πέθανε; Θυµάστε τον Ενώχ, τον Ηλία, τον Εµπεδοκλή, τον Απολλώνιο τον Τυανέα; Και µήπως δεν υπάρχουν στον κόσµο κάποιοι που πιστεύουν ότι ο Ναπολέων ζει ακόµη; Κι εκείνος ο καηµένος βασιλιάς της Βαυαρίας, ο Λουδοβίκος ο 2ος! Όλοι βεβαιώνουν ότι ο θαυµαστός και τρελλός βασιλιάς τους παραµένει ζωντανός. Κι εσείς ο ίδιος, ίσως να µην πεθάνετε ποτέ».

Ο Guillaume Apollinaire (1880-1918) υπήρξε εµβληµατική μορφή του γαλλικού μοντερνισµού κι ένας από τους µεγαλύτερους ποιητές του 20ού αι. Η συλλογή διηγηµάτων Αιρεσιάρχης και σία είναι ίσως το σηµαντικότερο πεζογραφικό έργο του. Δηµοσιευµένες από το 1899 και μετά, και συγκεντρωµένες σε τόµο το 1910, οι εξιστορήσεις αυτές αποτελούν ένα ελιξήριο µαύρου χιούµορ, φαντασιακών εξάρσεων, ερώτων, εγκληµάτων και σαγηνευτικής λογιοσύνης που θα παραµείνει αξέχαστο. Οι µεθυστικές αναθυµιάσεις αρχίζουν µε το άνοιγµα του βιβλίου…

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Ονειροπληξία, ποίηση του Ζαχαρία Στουφή


Ζαχαρίας Στουφής

ΟΝΕΙΡΟΠΛΗΞΙΑ

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-26-1, διάστ. 17Χ12, σελ. 32, τιμή 3,00 €

Είναι και κάποιοι

µ’ άλλη λογική,

που επενδύουν

στην απάτη των ονείρων.

Σε τούτο το µικρό βιβλίο δεν θα βρείτε αφορισµούς και επιγράµµατα, µονάχα σκέψεις και στίχους. Σκέψεις που δεν κατόρθωσε να επεξεργασθεί η λογική και στίχους που δεν κατάφεραν να κυήσουν το ποίηµα. Πρόκειται, δηλαδή, για όλα όσα δεν τόλµησα ποτέ να γράψω µε µαύρο σπρέι στους τοίχους.

Ζ. Σ.

Ο Ζαχαρίας Στουφής γεννήθηκε το 1974 στη Ζάκυνθο. Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε το 1996 με τη συλλογή Τρένο. Έκτοτε ακολούθησαν οι συλλογές, Ο πόνος, οι ηδονές κι ο φόβος των ανθρώπων (1997), Ονειροπληξία (2001), Νιρβάνα (2003), Χαωδία (2005), Νεκρώσιμα (2006), Μυστικό νεκροταφείο (2008) και Γράμματα σε νεκρό ποιητή (2009). Έχει εκδώσει δύο λαογραφικές μελέτες, Τα σύγχρονα επιτύμβια επιγράμματα της Ζακύνθου (2009) και Σήματα θανάτου, πίστης και μνήμης στους δρόμους της Ζακύνθου (2010).

Ποιήματα και μελέτες του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά, Τετράμηνα, Περίπλους, Επτανησιακά Φύλλα, Ίαμβος, Ραπόρτο, Πνοές Λόγου και Τέχνης, Ένεκεν, Ο Φαρφουλάς, Δήμος και Πολιτεία, Παρέμβαση και Εμβόλιμον. Ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε δύο ποιητικές ανθολογίες και τρία θεματικά ανθολόγια ποίησης. Διατηρεί τον διαδικτυακό τόπο http://www.mystikonekrotafeio.gr/


Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Γραφείο Ιδιωτικών Ερευνών του Οδυσσέα Σταυράκη


Οδυσσέας Σταυράκης

Γραφείο Ιδιωτικών Ερευνών

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-27-8, διάστ. 21Χ14, σελ. 54, τιμή 6,00 €


ΤΗΣ ΙΟΥΛΙΕΤΤΑΣ Χ.

Της Ιουλιέττας Χ. δουλειά είναι κάθε µέρα να πουλά ανάµεσα σε άλλα προϊόντα και υλικό για να φεύγω. Πρόκειται περί των σελοφάν –µπιρµπιλακίων– σελοφάν, εκείνων µε τα οποία τυλίγουν οι ξενιτεµένοι (αίφνης) τα τοσοδούλικα µπαγκάζια τους. Μιλώ (για να το προεκτείνω λίγο) για πλείστα όσα (όπως µια βαλσαµωµένη κιόσσα), τα έβλεπαν µπουχτιστικά οµπρός τους έτος κατ’ έτος, χρόνο µε το χρόνο, έτσι που ’ναι ν’ απορείς γιατί ήρθαν τσούκου-τσούκου κάποτε στα λόγια, που παραθέτω ευθύς:

«Θα τα πεθυµήσω στο µέλλον».


ΑΝΙΜΕ

Ανάµεσα στις ανεµώνες

ανώνυµος άνεµος.


Στα ποιήματα της συλλογής αυτής του Οδυσσέα Σταυράκη πρωταγωνιστούν προσωπικότητες σαν την Τσίτα, τον κύριο Γνώμο, το Φάντασμα του Χαλασμένου Playmobil, τον Ιπποποταμόκαμπο… Η επιροή από τον Cummings και τα nonsense του Lear είναι εμφανής, όπως εύστοχα μπορούν να αποφανθούν οι κριτικοί στο κοντινό μέλλον. Ελπίζουμε να τα εκτιμήσει το ίδιο και το αναγνωστικό κοινό…

Ο Οδυσσέας Σταυράκης είναι Θεσσαλονικιός, γεννημένος το 1983. Σπούδασε θεολόγος, ηθοποιός και σκηνοθέτης, πως έχει δουλέψει από hotel boy μέχρι επαγγελματίας παίκτης μπιρίμπας, δημοσιογράφος, ζωγράφος, αρτογαλακτοζαχαροπλάστης, ραδιοφωνικός παραγωγός, παρουσιαστής παιδικής εκπομπής στην κρατική τηλεόραση κ.ά. Έχει πάρει κάμποσα βραβεία και χρηματικά έπαθλα σε διαγωνισμούς ποίησης, διηγήματος και σεναρίου, χωρίς ποτέ κανένα απ’ αυτά να αρνηθεί να το παραλάβει.

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Έφυγε από κοντά μας ο Λούης


Ο Μανόλης Αυτιάς, ο Λούης μας, από χτες το βράδυ, Σάββατο 28 Ιανουαρίου του 2012, έφυγε για το πιο μακρινό του ταξίδι.

Καλό σου ταξίδι Μανόλη...

Προς ενημέρωση των πάρα πολλών φίλων του Μανόλη: Την Κυριακή 4 Μαρτίου 2012, στον ναό του Αγίου Γεωργίου Περάματος στις 11.30 π.μ. γίνεται το μνημόσυνο για τις 40 ημέρες από το θάνατο του αγαπημένου μας Μανόλη Αυτιά, του Λούη.



Η αδημοσίευτη φωτογραφία του αρχείου μας είναι από το χωριό Πλάτανος της Ορεινής Ναυπακτίας μπροστά στην προτομή του Καραϊσκάκη, Ιούνιος του 2008.

Η τελευταία συνέντευξή του στα Νέα, στον Σταύρο Θεοδωράκη:
http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4508235

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Νέο βιβλίο: ΟΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΙ


ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΜΠΑΚΗΣ

ΟΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΙ
Πεζογραφία, ISBΝ: 978-960-9441-25-4, διάστ. 17Χ12, σελ. 288, τιμή 10,00 €


«...Η μαθήτρια ολιγώρησε σκουπίζοντας τα παπούτσια της στο τρίχινο χαλί υποδοχής, ωσάν να επεδίωκε την αναβολή της συνάντησης. Το διαμέρισμα ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου βυθισμένο στο σκοτάδι. Μόνον ένα δωμάτιο, κατά το βάθος δεξιά, φαινόταν να είναι φωτισμένο, μολονότι η ημίκλειστη θύρα δεν άφηνε παρά μόνο μια κατακόρυφη χαραμάδα φωτός να φαιδρύνει τη μηδαμινή ορατότητα. Ωστόσο, καθώς το σκότος τής καθίστατο σταδιακά οικείο, διέκρινε —όχι χωρίς να αισθανθεί ένα έντονο ρίγος— δυο μικροσκοπικές λευκές ελλείψεις, που θα έλεγε κανείς ότι ακολουθούσαν την πορεία του βλέμματός της... Ο λαμπτήρας, κρεμάμενος γυμνός πάνω από τα γυαλιά, είχε προφανώς τεθεί εν ενεργεία μέσω ενός διακόπτη που βρισκόταν πίσω από τη μαθήτρια, κρίνοντας από τον ευκρινέστατο ήχο που είχε προηγηθεί της φωτοδότησης. Η εισέτι ανώνυμη κόρη στράφηκε προς την ανοιχτή πλέον εξώθυρα. “Θεέ και Κύριε!”»

Οι Αναπόφευκτοι είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που διατρέχει τον 20ό και τον πρώιμο 21ο αι. μέσα από τη διαφαινόμενη δράση μιας ονειρικής σπείρας Εγκληματιών του Τυχαίου και τις λανθάνουσες αλλά καταλυτικές επιπτώσεις αυτής στην ανθρώπινη ιστορία. Συνάμα, δε, είναι η πρώτη και προ-προ-τελευταία μυθιστορία στην οποία πρωταγωνιστεί, συμμετέχει ή έστω ανακαλείται ο αμείλικτος διώκτης του Κακού αστυνόμος Ευθυμίου.

Ο Νίκος Σταμπάκης είναι μέλος της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθηνών. Έχει εκδώσει τα βιβλία Το Μπαούλο με τις μπίλιες, Η Νύχτα των αποκρίσεων, Το Άλας των ηφαιστείων, την ανθολογία Surrealism in Greece καθώς και πολλές μεταφράσεις έργων του Διεθνούς Υπερρεαλιστικού Κινήματος και του ευρύτερου Φαντασιακού. Αυτό είναι το πρώτο του εκτεταμένο πεζογράφημα.

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Λέσχη Δημιουργικής Γραφής Γομολάστιχα και οι εκδόσεις Φαρφουλάς παρουσιάζουν την 1η συλλογή διηγημάτων της λέσχης Γράψε Σβήσε, π*δ''ξες την ιδέα στο Club BOOZE COOPERATIVA την Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2012, στις 8.30 μ.μ.
Την συλλογή θα προλογίσει ο συγγραφέας Νίκος Αδάμ Βουδούρης.
Θα προηγηθεί σύντομο θεατρικό δρώμενο και θα ακολουθήσει συναυλία με το ροκ συγκρότημα Τέλος Εποχής!
Τo βιντεάκι της εκδήλωσης ετοίμασε η Ελένη Γιαννέτου και την μουσική έγραψαν οι May Fly (Ηλίας Πάλλας & Νίκος Καλλέργης)



Σας περιμένουμε!


Διαβάστε για το βιβλίο: http://www.bookpress.gr/diabasame/elliniki-pezografia/grapse-svise

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Πολλές ευχές με ένα παραμύθι!!!

Οι εκδόσεις-βιβλιοπωλείο Φαρφουλάς σας εύχονται καλές γιορτές και σας χαρίζουν ένα παραμύθι...

Η Μάρω και οι καλικάτζαροι*


Μια φορά κι έναν καιρό, τα παλιά τα χρόνια, τα Χριστούγεννα έρχονταν οι καλικάτζαροι στον επάνω κόσμο και καθόταν μέχρι που φωτίζανε τα νερά την ημέρα των Φώτων. Όποιον έβρισκαν έξω την νύχτα του έκαναν κακό.

Σ’ ένα χωριό ζούσε μια κακιά γυναίκα που είχε μια δικιά της κόρη και μια προγονή που ήταν πιο όμορφη από τη δική της και δεν τη χώνευε καθόλου και ήθελε να της κάνει κακό. Την στέλνει μια μέρα να αλέσει στάρι στον νερόμυλο έξω από το χωριό. Η κακομοίρα άρχισε να κλαίει στον δρόμο που πήγαινε γιατί φοβότανε τα καρκατζούλια (καλικάτζαρους) που μαζεύονταν στους νερόμυλους και έπαιζαν με τ’ αλεύρι.

Σαν νύχτωσε και η φτωχή κοπέλα δε μπόρεσε να τελειώσει και να γυρίσει πίσω στο χωριό νωρίς, πλάκωσε μέσα στο μύλο να κρυφτεί μέχρι το πρωί.

Την είδαν οι καρκάτζαλοι και άρχισαν να την ρωτάνε πως την λένε κι εκείνη είπε Μάρω τη λένε.

Της λέει τότε ο αρχικαρκάτζαλος να τον παντρευτεί κι εκείνη τότε για να γλυτώσει ώσπου να φέξει ζήτησε να της φέρουν καινούργια ρούχα για να γίνει ο γάμος και ζήτησε να της φέρουν καβάδι. Τρέχουν οι καρκάτζαλοι στα μαγαζιά, βρίσκουν καβάδι και το πηγαίνουν κι άρχισαν να φωνάζουν: «Μάρω, Καρκάρω, πότε θα σε πάρω;»

Τότε τους λέει ο Μάρω: «Ξέχασα να σας πω να μου φέρετε και σαγιά, χωρίς αυτό πως θα παντρευτώ;»

Τρέχουν οι καρκάτζαλοι, την φέρνουν το σαγιά και φωνάζουν: «Μάρω, Καρκάρω, πότε θα σε πάρω;»

«Θέλω και παπούτσια», τους λέει αυτή. Τρέχουν, την φέρνουν και παπούτσια και φωνάζουν πάλι: «Μάρω, Καρκάρω, πότε θα σε πάρω;»

«Θέλω και φλουριά για το γάμο», τους λέει. Τρέχουν πάλι οι καρκάτζαλοι, βρίσκουν τα φλουριά και τα φέρνουν στη Μάρω. Φωνάζουν πάλι: «Μάρω, Καρκάρω, τώρα θα σε πάρω!»

Τότε τους λέει η Μάρω: «Μετά το γάμο τι θα φάμε; Να μου φέρετε μια κουτάλα λάδι να φτιάξουμε χυλό για να φάμε». Ώσπου να φέρουν το λάδι οι καρκάτζαλοι, έφεξε κι αυτοί κρύφτηκαν. Τότε η Μάρω φορτώνει το άλεσμα και γυρίζει στο σπίτι.

Την βλέπει η μητριά της που γύρισε και φορτωμένη με δώρα, τη ρωτάει τι έγινε, κι αυτή της τα είπε όλα, πως τα πήρε, όπως ακριβώς έγιναν. Η μητριά ζήλεψε κι έστειλε και τη δικιά της κόρη στο μύλο για να πάρει δώρα.

Μόλις έφτασε στο μύλο και νύχτωσε τη βλέπουν οι καρκάτζαλοι και άρχισαν να φωνάζουν: «Μάρω, Καρκάρω, πότε θα σε πάρω;» Τότε τους λέει αυτή: «Δε με λένε Μάρω, αλλά θέλω καβάδι, σάγια, παπούτσια και φλουριά κι άλλα πολλά πράγματα για να γίνω νύφη». Τρέχουν οι καρκάτζαλοι, τα παίρνουν όλα και γυρίζουν πίσω φωνάζοντας πότε θα γίνει ο γάμος. Τότε αυτή, έτσι κακιά που ήτανε, παίρνει τα δώρα και ετοιμάζετε να φύγει. Όμως δεν είχε φέξει να κρυφτούν οι καρκάτζαλοι, που την πιάνουν και την κάνουν μπλε-μαρέ απ’ το ξύλο. Την βάζουν στο γαϊδούρι και την στέλνουν στο χωριό. Μόλις τη βλέπει η μάνα της στα χάλια που είχε, την ρωτάει τι έγινε, κι αυτή της λέει ότι μετά τα δώρα που της έφεραν, αυτή ετοιμάστηκε να φύγει, την πιάσαν τότε και την έκαναν σ’ αυτά τα χάλια.

Η Μάρω τη χρονιά εκείνη βρήκε ένα καλό παλικάρι, παντρεύτηκε, έκανε πολλά παιδιά και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα…


*Παραμύθι είναι από την Κυψέλη Καρδίτσας και συνέλλεξε ο Ε. Ζάχος Παπαζαχαρίου. Η εικόνα είναι λαϊκή χρωμολιθογραφία και εκτίθεται στο Λαογραφικό Μουσείο Αγιάσου της Λέσβου.

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Στη Χίο με τον Anatol de Meibohm


Αλέκος Δ. Ζούκας

Στη Χίο με τον Anatol de Meibohm

ISBΝ: 978-960-9441-22-3, διάστ. 12Χ17, σελ. 160, τιμή 10,65

To οδοιπορικό με τους δύο παράκαιρους συνταξιδιώτες θα μπορούσε, άραγε, να είναι ένα απωθημένο του συγγραφέα; Ή προέκυψε από μια ελλοχεύουσα ζήλια προς τον Anatol de Meibohm που είχε την τύχη να προηγηθεί κατά μισό αιώνα στο νησί, αφήνοντας τον συγγραφέα να ψάχνει μόνος στα σκοτάδια της παρουσίας του; Ίσως! Όμως γράφονται βιβλία με μοναδικό κίνητρο τη ζήλια; Κι όμως γράφονται ακόμα κι από κλασικούς...

Μπορεί από τη μία να είναι η πλήρωση ενός χρονικού κενού, που δημιουργείται από την αμηχανία μπροστά στην γοητεία των εικόνων και των ενθυμήσεων απ’ την ατελή εμπειρία του συγγραφέα στην Χίο, και η προσπάθεια ερμηνείας τους από την άλλη. Θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως σύλληψη μιας ανεπαίσθητης ρωγμής απ’ την οποία μπορεί κανείς να αντικρίσει τον Τόπο και τις μοναχικές διαδρομές των ανθρώπων του. Ίσως τελικά να είναι ένα έργο στα όρια του πραγματικού με το φανταστικό, ένα βιβλίο μετέωρο του οποίου οι αιρετικές ιστορικές αναφορές, μ’ έναν μαγικό τρόπο, απέτρεψαν την πτώση του.

Οπωσδήποτε όμως η συγγραφή του αποτέλεσε για τον συγγραφέα μιαν άσκηση για τη συνειδητοποίηση του Χρόνου και του Τόπου. Και οι δύο αποτελούν -ενίοτε σκοπίμως- τις πλέον παρεξηγημένες έννοιες στην ιστορία του πολιτισμού καθώς ο Χρόνος μπορεί να συμπιεσθεί και ο Τόπος μπορεί να κατακτηθεί. Η άποψη για την συμπίεση του Χρόνου απέβλεπε δολίως στην υπερεκμετάλλευση των ασθενέστερων, ενώ η κατάκτηση του Τόπου στην υποταγή του στις ορέξεις των εξουσιαστών του. Ή, όπως σημειώνει ο συγγραφέας, «Στίφη, ξαναμμένα από την κάψα των ερήμων της Ανατολής κι άλλα με την ανατριχίλα του βορρά στα δόντια κατέληγαν στο φιλόξενο Aρχιπέλαγος. Γρήγορα ξεχνούσαν τα βάσανα που τους έσπρωξαν στην αποδημία και ονειρεύονταν την κατάκτηση, την υποταγή της ομορφιάς στις ορέξεις τους... κι έμειναν έτσι στην ιστορία με τα στόματα ανοιχτά και τα μάτια γουρλωμένα, μάσκες κρεμασμένες στο βρόγχο της απληστίας τους. Με τέτοια κουφάρια είναι στρωμένος ο πάτος του Αιγαίου… Και θα περάσουν κι άλλοι και μάλλον οι άνθρωποι ποτέ τους δεν θα θελήσουν να καταλάβουν ότι οι τόποι δεν κατακτώνται, αλλά κατακτούν». Αλίμονο όμως, σ’ αυτά τα «αθώα» αρχικά ψεύδη της συμπίεσης του Χρόνου και της κατάκτησης του Τόπου βασίστηκε ένας ολόκληρος Πολιτισμός Απληστίας, ο σύγχρονος δηλαδή πολιτισμός του αναπτυγμένου κόσμου.

Ο Αλέκος Δ. Ζούκας εργάστηκε επί σειρά ετών ως αρθρογράφος και ρεπόρτερ σε εφημερίδες, περιοδικά και ραδιόφωνα. Υπήρξε κειμενογράφος και ερευνητής σε σειρές ντοκιμαντέρ για την Ελληνική Τηλεόραση και παραγωγός εκπομπών στα ραδιόφωνα της ΕΡΑ όπου εργάζεται το τελευταίο χρονικό διάστημα. Συμμετείχε συγγραφικά στο συλλογικό έργο των Οικοτουριστικών Οδηγών της Πίνδου (11 τόμοι, 2003-2005) και στο βιβλίο Ενθύμιον Χώρας Τυρνάβου (1994) των εκδόσεων Έλλα. Προσωπικά του έργα είναι: Γεύσεις της Θεσσαλίας, Ιστορική-ανθρωπολογική προσέγγιση της Θεσσαλικής Διατροφής, (2008), Περιβαλλοντικός Αρχαιολογικός Οδηγός Ολύμπου Ελασσόνας (2009), Περιβαλλοντικός Αρχαιολογικός Οδηγός Κισάβου-Μαυροβουνίου (2009), Όλυμπος-Κίσαβος-Μαυροβούνι, Ιστορία, Φύση, Κοινωνία, Οικισμοί, (2009). Έχει συγγράψει συνοδευτικά ιστορικο-αισθητικά δοκίμια για τους δίσκους παραδοσιακής μουσικής Σμίξη-Γρεβενών (1991), Τα τραγούδια της Νεβρόπολης Καρδίτσας (1993), Γράβα, Ζαγορίσια και Γιαννιώτικα (2001), Παδιώτικο Γλέντι-Κόνιτσα (2002) και Πασχαλιόγορτα Δήμου Ποταμιάς (2005). Διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Φαρφουλάς των τελευταίων χρόνων.


Διαβάστε την αναλυτική και εμπεριστατομένη κριτική παρουσίαση του βιβλίου από τον Θωμά Ψύρρα.

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

René Crevel: Το πνεύμα ενάντια στο Λόγο

René Crevel

Το πνεύμα ενάντια στο Λόγο

Δοκίμια για τον Υπερρεαλισμό

Μετάφραση-Επιμέλεια -Εισαγωγή -Σημειώσεις: Νίκος Σταμπάκης

ISBΝ: 978-960-9441-24-7, διάστ. 17Χ12, σελ. 256, τιμή 12,00 €


«Ο ποιητής δεν κολακεύει μήτε και καταφεύγει σε τεχνάσματα. Δεν αποκοιμίζει τα θηρία του για να παραστήσει το θηριοδαμαστή, αλλά, με όλα τα κλουβιά ορθάνοιχτα, με τα κλειδιά πεταμένα στον άνεμο, φεύγει, ταξειδιώτης που δεν σκέπτεται τον εαυτό του αλλά το ταξείδι, τις αμμουδιές των ονείρων, τα δάση των χεριών, τα ζώα της ψυχής, όλη την αδιαμφισβήτητη υπερπραγματικότητα. Και ιδείτε την περιφρόνησή του για τους βραχόκηπους, για τα μασκαρέματα. Το βιβλίο των ονείρων του το διαβάζει όπως τα πρακτικά εκείνα μαθήματα, όταν, παιδί, προσπάθησε να μάθει την οικονομία του κόσμου, την πορεία του χρόνου, τις ιδιοτροπίες των στοιχείων και τα μυστήρια των τριών βασιλείων. Είναι, πεντακάθαρα, μι’ αφήγηση με χρώματα πιο πειστικά, πιο επικίνδυνα απ’ όσο το θρυλικό άσμα των σειρήνων».


Ο René Crevel (1900-1935) υπήρξε μια από τις σημαντικότερες μορφές του υπερρεαλισμού, στον οποίο συμμετείχε από τις απαρχές του κινήματος μέχρι την αινιγματική αυτοκτονία του. Το πολύπλευρο έργο του περιλαμβάνει μυθιστορήματα και ποίηση, ενώ ο πυρήνας της σκέψης του αποτυπώνεται με διαύγεια στο θεωρητικό του έργο.

Στα δοκίμια που απαρτίζουν τον παρόντα τόμο διαφαίνεται η αγωνιώδης του αναζήτηση της ανθρώπινης ολότητας, με τα εργαλεία της ψυχανάλυσης, της κοινωνικής επανάστασης (στην οποία δόθηκε μέχρι τέλους μέσω της ένταξής του στο κομμουνιστικό κίνημα), πάντα με κρίσιμο καταλύτη τον υπερρεαλισμό.

ΓΡΑΨΕ ΣΒΗΣΕ “ΜΟΥ Π*Δ’’ΞΕΣ ΤΗΝ ΙΔΕΑ”

Ομάδα «Γομολάστιχα»

ΓρAψε σβησε

“μου π*δ’’ξεσ την ιδεα”

διηγήματα, ISBΝ: 978-960-9441-21-6, διάστ. 17Χ12, σελ. 128, τιμή 11,00 €

Μου πηδήξατε την ιδέα!

Σας έφερα εδώ ό,τι µπορεί να βάλει ανθρώπου νους. Γοργόνες που πάνε στον γυναικολόγο, νησιά µικρά όσο ένα πλυντήριο, ψιλικατζήδες µαµάκηδες, πολυκαταστήµατα και τραγούδια της Θείας Λένας, τον ίδιο τον Personal Jesus, αιµοσταγείς πιανίστες, ασθµαίνοντες αγγελιαφόρους, Αλβανούς απόφοιτους του Ελληνισµού, τον Οιδίποδα να αγναντεύει τον Καιάδα, ανάσες δυσβάσταχτες υπό τους ήχους Ηeavy Μetal, το ρολόι του πατέρα µου, ακόµα και την απόλυτη µέρα.

Τι άλλο θέλετε πια για να ’στε ευχαριστηµένοι;


Η συγγραφή είναι στη βάση της µια µοναχική διαδικασία. Πώς µπορεί, λοιπόν, να υπάρξει οµαδική συγγραφική δουλειά; Στη «Γοµολάστιχα» το προσπαθήσαµε.

Ο πειραµατισµός µας ξεκίνησε το 2008. Αν και όλοι ήδη γράφαµε µικρά και µεγαλύτερα πεζά κείµενα, θέλαµε να κουβεντιάσουµε και να µοιραστούµε τη µικρή πείρα που είχαµε αποκτήσει γράφοντας. Αυτό θα µας βοηθούσε να αναβαθµίσουµε τα κείµενά µας.

Δεν υπήρχε η δυνατότητα να έχουµε έναν δάσκαλο γραφής, αν και πολλοί από εµάς είχαν ήδη παρακολουθήσει αξιόλογα µαθήµατα δηµιουργικής γραφής. Δοκιµάσαµε, λοιπόν, κάτι άλλο, χωρίς προηγούµενο, απ’ όσο τουλάχιστον γνωρίζουµε: Τα γραπτά µας, αποτέλεσµα δουλειάς µοναχικής φυσικά, τα εκθέταµε για σχολιασµό και διόρθωση στη µικρή µας οµάδα, που σιγά σιγά αυξήθηκε και αριθµεί σήµερα οκτώ µέλη. Το κάθε γραπτό ήταν στη διάθεση των υπολοίπων, συχνά γινόταν αντικείµενο ανελέητης κριτικής και πολλές φορές άλλαζε συθέµελα. Μας πονούσε η κριτική, έπρεπε να σβήνουµε περισσότερο παρά να γράφουµε, πολύ συχνά να πετάµε κοµµάτια που αγαπούσαµε· οι ιδέες µας µετασχηµατίζονταν µέσα από τη συζήτηση και τις δοκιµασίες της. Δεν είναι τυχαίο που βαφτίσαµε την οµάδα µας «Γοµολάστιχα».

Και δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιος από εµάς, αγανακτισµένος από τις συνεχείς διορθώσεις, γύριζε και έλεγε: «Αµάν πια! Μου πήδηξες την ιδέα!».

Και είµαστε κι οι οκτώ άνθρωποι πηγµένοι στην καθηµερινότητα, µε έρωτες, δουλειές, οικογένειες, παιδιά, σκυλιά, γατιά, φίλους και φυσικά οικονοµικές σκοτούρες. Αυτό που µας ενώνει είναι πως πιστεύουµε ότι αξίζει τον κόπο να θυσιάζουµε χρόνο και φαιά ουσία για να ασχολούµαστε ο ένας µε τα κείµενα του άλλου και να συναντιόµαστε δύο φορές το µήνα για µαραθώνιους συζήτησης επί των κειµένων. Με τα χρόνια, γίναµε και φίλοι πολύτιµοι, αλλά αυτό δεν µας εµπόδισε να συνεχίσουµε την άτεγκτη κριτική για τα κείµενα της οµάδας. Έτσι, έχουµε εξασφαλισµένο ένα λιλιπούτειο αλλά απαιτητικό αναγνωστικό κοινό.

Τα καλύτερα από τα κείµενά µας αποφασίσαµε να τα εκδώσουµε κι έτσι φτάσαµε στη συλλογή που κρατάτε στα χέρια σας. Αποτελείται από είκοσι ένα διηγήµατα µε κοινό χαρακτηριστικό το ότι είναι όλα τους δουλεµένα μέσα στην οµάδα µας. Καλή ανάγνωση!

Την ομάδα Γομολάστιχα αποτελούν οι: Γιούλη Αναστασοπούλου, Μανώλης Βελισκάκης, Π. Μ. Ζερβός, Κατερίνα Κοροµπίλη, Αγγελική Μαρίνου, Νίκος Ξένιος, Σοφοκλής Ρόκος, Ελένη Χριστοφοράτου.

http://gomolastixa.blogspot.com

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στην Ελευθεροτυπία 10/12/2011

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ: Για ποιο λόγο έγινε η μετακόμιση στο νέο χώρο;

ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΑΡΑΒΟΛΑΣ: Κάπως τυχαία. Είδαμε τον χώρο που είχε αδειάσει από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης και σκεφτήκαμε ότι θα μας έκανε περίφημα, καθώς αυτός που είχαμε μας ήταν ήδη στενός τελευταία.

Α.Σ.: Πώς επηρεάζει τις εκδόσεις;

Δ.Κ.: Χωρίς να είναι ένα «άλμα» για μας, γίνονται πιο βολικά τα πράγματα από άποψη χώρου και δυνατοτήτων.

Α.Σ.: Ο νέος χώρος θα βοηθήσει περισσότερο στην προβολή και προώθηση των βιβλίων σας;

Δ.Κ.: Πιστεύω πως θα μας βοηθήσει να κάνουμε πιο εύκολα κάποιες δραστηριότητες που θέλαμε από καιρό, όπως εκθέσεις και εκδηλώσεις.

Α.Σ.: Πόσο εύκολο ήταν να πραγματοποιηθεί η μετακίνηση;

Δ.Κ.: Ηταν κάτι που έγινε με κέφι και με τη βοήθεια αρκετών φίλων.

Α.Σ.: Δεν υπήρχαν σκέψεις να γίνει πιο αργά;

Δ.Κ.: Η μόνη σκέψη ήταν το πότε θα γίνουν τα εγκαίνια.

Α.Σ.: Θα φιλοξενούνται κι άλλα βιβλία πέρα από τα δικά σας;

Δ.Κ.: Βεβαίως. Θα έχουμε μια σειρά από βιβλία που θα θέλαμε να είχαμε εκδώσει εμείς, αλλά ευτυχώς... μας πρόλαβαν άλλοι. Βιβλία εκδοτών που έχουμε σχέσεις συνεργασίας, αλληλοεκτίμησης και αλληλοσεβασμού, σχέσεις αλληλέγγυες και όχι -όπως προβάλλουν οι καιροί- ανταγωνιστικές. Είμαστε κατά του ανταγωνισμού και ευτυχώς, δεν είμαστε οι μόνοι...

Α.Σ.: Δεν θέλετε να γίνει ένα κλασικό σύγχρονο βιβλιοπωλείο;

Δ.Κ.: Θέλουμε απλώς να στήσουμε το βιβλιοπωλείο τού Φαρφουλά δίπλα σε μια σειρά άλλα ωραία βιβλιοπωλεία, που έχουμε τη τύχη να βρίσκονται γύρω μας.

Α.Σ.: Η επαφή με το αναγνωστικό κοινό είναι το ζητούμενο;

Δ.Κ.: Είναι το πρωτεύον ώστε να μπορούν να δοκιμάζονται και να εξελίσσονται οι ιδέες και... οι συγγραφείς.

Α.Σ.: Προφανώς ο χώρος βοηθά στο να γνωρίσεις τον κόσμο.

Δ.Κ.: Οσο αφορά την κοινωνική επαφή, ο συγκεκριμένος χώρος έχει δοκιμαστεί αρκετά επιτυχημένα από τον προκάτοχό του. Οπως λέει ο τσέχος σουρεαλιστής Jan Svankmajer, «τα αντικείμενα και οι χώροι υπήρξαν μάρτυρες ανθρωπίνων πράξεων, συμβάντων και της τύχης αυτών. Δεν είναι άψυχα αντικείμενα, έχουν εσωτερική ζωή. Προτού χρησιμοποιήσεις έναν χώρο προσπάθησε να τον αφουγκραστείς».

Α.Σ.: Το γεγονός ότι πριν από σας υπήρχαν εδώ οι εκδόσεις Γαβριηλίδη σάς βοηθάει;

Δ.Κ.: Και πιο πριν ήταν οι εκδόσεις Δόμος. Από τη γειτονιά αρκετοί μάς είπαν ότι χαρήκανε που συνεχίζει να είναι βιβλιοπωλείο. Ειδικά στις εποχές που ζούμε είναι σημαντικό να βλέπεις ανθρώπους που τους ενδιαφέρει να υπάρχουν τα βιβλιοπωλεία στη γειτονιά τους.

Α.Σ.: Πώς κάνει κανείς μια τέτοια κίνηση αυτή την εποχή;

Δ.Κ.: Αρχή μας είναι να αγωνιζόμαστε γι' αυτά που θέλουμε, ανεξάρτητα από τις τρέχουσες συγκυρίες. Αλλωστε στη ζωή ποτέ δεν υπάρχουν ιδανικές συνθήκες για να εκπληρώνουμε τις επιθυμίες μας.

Α.Σ.: Αν δεν ήταν βιβλιοπωλείο πριν, θα άλλαζε κάτι για σας;

Δ.Κ.: Ισως θα χρειαζόταν περισσότερος χρόνος προσαρμογής. Το βιβλίο δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά το μέσο για το άπλωμα ουσιαστικότερης επικοινωνίας.

Α.Σ.: Πώς αντιστέκονται τα βιβλιοπωλεία στην εποχή του Διαδικτύου;

Δ.Κ.: Προάγοντας τη δυνατότητα της «αφής», δηλαδή της φυσικής επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, κάτι που μέσω του Διαδικτύου είναι αδύνατο. Η δυναμική τής αφής είναι ένας αρχέγονος και πολύ αποτελεσματικός τρόπος επικοινωνίας, δυστυχώς αρκετά παραγκωνισμένος σήμερα από τον σύγχρονο εικονικό πολιτισμό. Μέσω αυτής, κυρίως, ένα ανθρώπινο σύνολο μπορεί να έρθει σε ισορροπία αλλά και σε διάλυση.

Α.Σ.: Θα θέλατε μεγαλύτερο χώρο;

Δ.Κ.: Ο,τι κάνει κάποιος πρέπει να είναι στα ανθρώπινα μέτρα. Και τα ανθρώπινα μέτρα δεν είναι άπειρα.

Α.Σ.: Περιμένουμε νέα πράγματα από τις εκδόσεις Φαρφουλά;

Δ.Κ.: Ετοιμάζουμε το νέο τεύχος του περιοδικού και κάποια βιβλία που, αν και γραμμένα δεκαετίες πριν, ξαναγίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ. *

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

για το 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών

κολάζ του Δ.Καράβολα ως συμμετοχή σε παιχνίδι
της Τσέχικης Σουρρεαλιστικής Ομάδας


Εδώ Φαρφουλάς

Διάβασα για το 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών που διοργανώνεται από το "Υπουργείο Πολιτισμού του Μνημονίου" και το ΕΚΕΒΙ και έφριξα. Έφριξα όχι τόσο με το υποκριτικό φιλονεολαιίστικο σκεπτικό τους που από μακριά μυρίζει ενσωμάτωση (παλιά μου τέχνη κόσκινο για τους κρατούντες), όσο με την μακρά λίστα των συμμετεχόντων. Καλά, τόση ποίηση αναμεμιγμένη με αντίδραση (δεν ήταν λίγοι απ’ τους συμμετέχοντες που "εμπνεύστηκαν" από την οργή του Δεκέμβρη του '08) για να στριμωχτούνε τώρα στα κρατικά καλλιστεία του λόγου, να φιλήσουν το χεράκι των σοφών, να "αναστοχαστούν" τα "συμπλέγματα κατωτερότητας-ανωτερότητας" του Σεφέρη, και τέλος να διεκδικήσουν τη χορηγία του ΟΠΑΠ (τον ΟΠΑΠ που μιλάει για πολιτισμό ενώ έχει εθίσει στον τζόγο εκατομμύρια κόσμο. Αλήθεια μήπως πρόκειται να φοράνε και φανελάκι με τον χορηγό όπως οι ποδοσφαιρικές ομάδες?) ή έστω ένα ταξιδάκι στο Άμστερνταμ?
Κρίμα γιατί μερικούς/ές απ’ αυτούς/ές τους εκτιμούσα και είχαν φιλοξενηθεί στις σελίδες του Φαρφουλά.
Αν έχουν παρασυρθεί ελπίζω έστω την τελευταία στιγμή να γυρίσουν την πλάτη σε ό,τι υποκριτικά τους κολακεύει τον ναρκισσισμό και την ματαιοδοξία.

Κρίμα επίσης για ορισμένα αξιόλογα λογοτεχνικά περιοδικά που συμμετέχουν. Ελπίζω να συνειδητοποιήσουν ότι δεν τιμά την μέχρι τώρα πορεία τους ο ρόλος του μαϊντανού σε τέτοιου είδους πανηγύρια. Κάποιοι άλλοι αντιθέτως, και δεν περιαυτολογώ, αν και νεότεροι στα πράγματα και με περίσσιο ταλέντο έπραξαν σοφότερα. Επέλεξαν προς τιμήν τους να είναι απόντες.

«Ο αληθινός ποιητής δεν μπορεί να αναγνωρισθεί ως τέτοιος εάν δεν αντιτίθεται στον κόσμο στον οποίο ζει με τον πιο απόλυτο αντικομφορμισμό»
Benjamin Peret

«Την ανεξάρτητη τέχνη την φθείραν οι ίδιοι οι δημιουργοί της, οι οποίοι δεν παρέμειναν ανεξάρτητοι».

Λεωνίδας Χρηστάκης, συνέντευξη στον Φαρφουλά τχ. 12.

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Έκθεση ζωγραφικής του Δημήτρη Λαλέτα
























έκθεση ζωγραφικής

του Δημήτρη Λαλέτα

στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18, Αθήνα

Εγκαίνια έκθεσης Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011, ώρα 7.00 μ.μ.

Διάρκεια έκθεσης: από Τρίτη 22 Νοεμβρίου έως Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011


Για τον Δημήτρη Λαλέτα και το έργο του θα μιλήσουν στα εγκαίνια της έκθεσης στις 8.00 μ.μ. ο ηθοποιός Γιώργος Δεμερτζής, ο τραγουδιστής Γιάννης Παλαμίδας και ο ποιητής Γιώργος Χρονάς.

Ο ζωγράφος Δημήτρης Λαλέτας (1964-2011)

Ο Δημήτρης Λαλέτας, γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη στις 14 Οκτωβρίου του 1964. Ήρθε στην Αθήνα 25 χρονών, το 1990, και ήταν ο ζωγράφος του περιοδικού και των εκδόσεων Οδός Πανός σχεδιάζοντας το σήμα τους με τον Πάνα. Εργάστηκε 20 χρόνια στις ομώνυμες εκδόσεις και μετέφρασε στις ίδιες εκδόσεις Εγγλέζικα συγκροτήματα χωρίς να πάρει ποτέ αρνητική κριτική. Ήταν η καλλιτεχνική ψυχή, το ήθος, η τέχνη, η ευγένεια των εκδόσεων.

Στα έργα του απεικόνιζε πρόσωπα αντρών, γυναικών, παιδιών. Η φύση δεν λείπει από αυτά γιατί μεγάλωσε στην Αλεξανδρούπολη όπου ο Φάρος της και τα γύρω χωράφια, τα δέντρα, τα ποτάμια, με το Δέλτα του Έβρου, το λιμάνι της δεν απείχαν πολύ.

Την τελευταία του σειρά έργων, που παρουσίασε, την ονόμασε Νυχτερινά, όπου στο σκότος απεικονίζονται άλογα με τους αναβάτες να τα κρατούν από το χαλινάρι.

Έκανε ατομικές εκθέσεις στο Μπιλιέτο Παιανίας, στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση, στην Βαβέλ, και σε ομαδικές στην Γκαλερί Κ-Art, Βαβέλ. Ζωγραφική του και σχέδια δημοσιεύτηκαν στην LIFO, Symbol κ.α. Ήταν μόνιμος συνεργάτης στη Βιβλιοθήκη-Καταφύγιο θηραμάτων, στην Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία, από τον Μάρτιο του 2009.

Έφυγε πρόωρα από τη ζωή στις 31 Μαρτίου 2011. Αυτή η έκθεση με 13 πίνακες και ημερολογιακά σχέδιά του από όλες τις περιόδους, στο βιβλιοπωλείο Φαρφουλάς, είναι η πρώτη που γίνεται μετά το ταξίδι του στον Σείριο και γίνεται σ’ ένα χώρο που θα του άρεσε.


Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ του ΦΑΡΦΟΥΛΑ

...ένα βιβλιοπωλείο κούκλα*!
ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ:
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΙΣ ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ
ΠΟΥ ΓΕΜΙΣΑΝ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΕΞΩ ΧΩΡΟ,
ΠΟΥ ΓΛΕΝΤΙΣΑΝ ΓΙΑ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΣΤΗΡΗΞΑΝ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΑΣ ΞΕΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΙ ΕΚΟΨΑΝ ΤΗΝ ΚΟΡΔΕΛΑ!
ΘΕΡΜΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΟΠΑΙΧΤΗ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ: Ο Καραγκιόζης βιβλιοϋπάλληλος

ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΚΟΥΡΑΣΤΟΥΣ ΜΟΥΣΙΚΟΥΣ ΛΕΥΤΕΡΗ, ΣΠΥΡΟ και ΓΙΑΝΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΙΚΟΥΒΕΡΤΟ ΓΛΕΝΤΙ ΜΕ ΤΑ ΛΑΟΥΤΟΒΙΟΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΣΑΜΠΟΥΝΑ
ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΣΑΝ ΜΕΧΡΙ ΑΡΓΑ ΣΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ ΤΗΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ 18





Διαβάστε επίσης το άρθρο της Λαμπρινής Κουζέλη στο Βήμα 29/10/2011.

Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ

Άνοιξε ο νέος μας χώρος: "
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ του ΦΑΡΦΟΥΛΑ"
στην
Μαυρομιχάλη 18, στο κέντρο της Αθήνας!
Εγκαίνια την Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011, από τις 6.00 μ.μ. και μετά!
Με παράσταση Καραγκιόζη από τον βιβλιοπαμφάγο καραγκιοζοπαίχτη
ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ!
Με γλέντι με τσαμπούνες νησιώτικες!
Και με μεγάλες προσφορές σε όλα μας τα βιβλία!
και πλήθος άλλων βιβλίων
εκλεκτών και ωφελίμων
στο ισόγειο και το πατάρι
στην οδό Μαυρομιχάλη

Σας περιμένουμε για κρασί και για μεζέ
και για να κόψετε την κορδέλα
!!!
θέλει αισιοδοξία
...και λίγη τρέλα


* η κούκλα στη βιτρίνα διαβάζει το ποίημα του Γιάννη Σκαρίμπα "Το ΜΟΝΤΕΛΟ".

Το Μοντέλο
(από τη συλλογή ΟΥΛΑΛΟΥΜ)

Που την είδα; Συλλογίζομαι αν στους δρόμους
την αντίκρυσα ποτέ μου ή στ' αστέρια,
τους χυτούς της φέρνει η ιδέα μου τους ώμους
δίχως χέρια!

Δίχως χέρια... Το μάτι της γυαλένιο
ας μη μ' έβλεπε -μ' εθώρει κι ήταν τ' όντι
ρόδο ψεύτικο το γέλιο της- κερένιο
–και το δόντι.

Τη στοχάζομαι. Η φωνή της, λες, μου εμίλει
ριγηλή σα μέσ' σ' όνειρο -και τ' όμμα
ήταν σφαίρα. Σπασμός τρίγωνος τα χείλη
και το στόμα.

Τ' ήταν; πνεύμα; Μη φτιαγμένη ήταν, ωϊμένα,
υποπτεύομαι -και τρέμω νοερά μου-
απ' το ίδιο ύλικό που 'ναι φκιαγμένα
τα όνειρά μου;

Αχ πως τρέμω! ο νους μου πάει σ' ιδέες πλήθος,
σε μπαμπάκια και καρτόνια -ο νους μου βάνει
γεμισμένο της μην ήτανε το στήθος
με ροκάνι!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Ώ Κυρά μου -'Αγγελε- Συ -των μειρακίων
που 'χεις το γέλιο, ω χαύνη κόρη των πνεμάτων,
σε μια βιτρίνα σ' έχουν στήσει γυναικείων
φορεμάτων...


Εδώ είμαστε: