ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΚΑΚΟ ΤΕΛΟΣ, διηγήματα του Χρίστου Βούζα

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΚΑΚΟ ΤΕΛΟΣ

Διηγήματα, ISBΝ: 978-960-9441-65-0, διάστ. 21Χ14, σελ. 112, Λ.Τ. (με ΦΠΑ)9,90 €, από το κατάστημά μας 8,90 (έκπτωση 10%)

Συγγραφέας: ΒΟΥΖΑΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

SKU: 02521

-----------

Τιμή πώλησης: 8,90 €

Τι είναι οι Ιστορίες με Κακό Τέλος

Εφτά παλιές υποθέσεις που καταχωνιάστηκαν βαθιά για να προστατευτούν από το κακό τους το τέλος. Εφτά καλοφυλαγμένα μυστικά που τόσα χρόνια έμειναν επτασφράγιστα, μακριά από τα μάτια του κόσμου. Εφτά ιστορίες που ως σήμερα ζούσαν λαθραία, με την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα ξεχαστούν και θα νικήσουν το τέλος τους, δηλαδή το χρόνο. Εφτά πρωταγωνιστές που νόμιζαν, οι αφελείς, ότι θα ξόρκιζαν το κακό σώζοντας μ’ αυτό τον τρόπο τις αγαπημένες τους ιστορίες και τους εαυτούς τους.

Κι ένας συγγραφέας που κατάλαβε μετά από χρόνια πως ό,τι αγαπάμε, όσο κι αν κάνουμε πως το λησμονάμε, επιστρέφει. Κι ας γνωρίζει ότι το τέλος του μόνο καλό δεν μπορεί να είναι…

Το βιβλίο περιλαμβάνει τα διηγήματα: «Τo τραίνο» ● «Το νησί» ● «Άγγελος» ● «Η σπηλιά» ● «H πόρτα» ● «Φωτογραφία» ● «Καπετάν Νικόλας».

Ο Χρίστος Βούζας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967. Αποφοίτησε από την ΑΣΟΕΕ και έχοντας κατάλληλες βάσεις από τις σπουδές του αποφάσισε να ασχοληθεί με την εξοικονόμηση λέξεων. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε όλο το φάσμα των ΜΜΕ (μεταξύ άλλων, Αθηνόραμα, ΣΚΑΪ, STAR, Flash96, Καθημερινή, Τα Νέα, Μεσημβρινή, Αδέσμευτος Τύπος, City Press, Αξία), ενώ από το 2008 ίδρυσε και διευθύνει τη βραβευμένη από το Ίδρυμα Μπότση ιστοσελίδα aftodioikisi.gr.

Τις ελεύθερες ώρες του, όταν δεν διαβάζει ή ταξιδεύει, πλάθει ιστορίες παίζοντας με τις λέξεις. Οι Ιστορίες με Κακό Τέλος είναι το πρώτο του βιβλίο.

Νέα ποιητική συλλογή του Κώστα Πάτση "ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ Τ’ ΑΡΜΟΝΙΟ"

ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΤΣΗΣ

ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ Τ’ ΑΡΜΟΝΙΟ

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-47-6, διάστ. 12Χ17, σελ. 32, τιμή 5,00 €

Και ήτανε νύχτα του κοκαλένιου φτερού όταν απότομα επέστρεψε από το ταξίδι…

Δυο βήματα από την μοναδική καρέκλα σπίτι του ακούγονταν ακόμα με διπλό χτύπο το ΚΡΑΚ!

«Αουρέλια» είπε σαν κάθισε στην καρέκλα, κι άρχισε να φαντάζεται ένα κορίτσι και μια πεταλούδα.

Τη φαντασία του (δι)έκοψε κάποιος απρόσκλητος που χτυπούσε την πόρτα.

«Όχι δεν ανοίγω, φοβάμαι μην και μαντεύσει τη ζωή μου, καλύτερα να δω στην τηλεόραση τον αγώνα ξιφασκίας, καλύτερα να δω την Λένη να βρίσκει τον θυμό της…»

Μετά πήγε και ήρθε πάνω κάτω όλο το σπίτι τρεις φορές, διόρθωσε μέχρι το ξημέρωμα το άρωμα της ορχιδέας στο βάζο, κι όταν ήρθε η ώρα της πρωινής του βόλτας πήγε στο νεκροφυλακείο και φόρεσε τα μάτια του καμπούρη να διαβάσει περιληπτικά τον Δράκουλα…

Σχεδόν φτάσαμε. Που φτάσαμε; Μόλις ξεκινήσαμε…

 

Ο Κώστας Πάτσης γεννήθηκε στη Νίκαια. Σπουδές μουσικής και κινηματογράφου. Στη λογοτεχνία εμφανίζεται το 1999. Άλλα βιβλία του: 32+μία φορές έρωτα, Μανδραγόρας (1999), Ύπνος παράθυρα ταχύτητα φως, Μανδραγόρας (2001), Εγώ χωρίς άρθρο, Μανδραγόρας (2002), Άνεμοι νεύματα συμφιλίωσης, Μανδραγόρας (2002), Residents Το όρθιο μάτι, Μανδραγόρας (2003), Ο Βερνάρδος στο σεξ, Μανδραγόρας (2005), Μαύρο, τέσσερις συνθέσεις και ο σωσίας μου, Ταξιδευτής (2010), Νερό στο κύμα, Φαρφουλάς (2011). 

Η ίδια όψη των πραγμάτων

Νίκος Βουτυρόπουλος

η ιδια οψη των πραγμΑΤΩΝ

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-45-2, διάστ. 12Χ17, σελ. 16, τιμή 2,82 €

…Μας περιμένουνε μάτια που δεν έχουμε

καν φανταστεί χειρονομίες και πόρτες

ως τώρα κλειστές και μια απεραντοσύνη

πέρα από κάθε σκοτάδι ένα νησί στο τέρμα

της θάλασσας ένα παιδί στο πρωινό της σελήνης.

                                  …

…Κάτω από σκιές δέντρων βραδιάζει Παρασκευή

και το διήμερο θριάμβου για τη μεσαία τάξη.

Η Δευτέρα είναι των δολοφόνων.

Σε πόλεις από σωλήνες και σύρματα σβήνει

το φεγγάρι πνίγεται μέσα σ’ άναρθρα όνειρα.

                                   ...

…Ελάτε στη φωτοβολίδα της νύχτας γιατί δεν έχει

ηθική το σκοτάδι. Στην ανέμελη πορτοκαλάδα

στις μουσικές των βιβλίων. Ως εκεί

που σταματά η συνήθεια κι αρχίζει η παρέα.

Μέχρι τα χείλη της συνείδησης.

Μετά ξεχάστε ηλικίες κι αρώματα.

Αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή

Ο Νίκος Βουτυρόπουλος γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Σπούδασε αρχαιολογία στην Αθήνα και στο Tubingen της Γερμανίας. Έχει δημοσιεύσει μελέτες πάνω στη θρησκεία της προϊστορίας και στην καταγωγή του πολέμου. Έχει μεταφράσει Γερμανούς και Κεντροευρωπαίους λογοτέχνες. Αυτή είναι η όγδοη ποιητική του συλλογή.

ΠΑΛΑΙΟΠΩΛΕΙΟ ΑΣΜΑΤΩΝ

Γιώργος Φράγκος

ΠΑΛΑΙΟΠΩΛΕΙΟ ΑΣΜΑΤΩΝ

Τραγούδια για πράγματα κι αισθήματα παλιά

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-46-9, διάστ. 17Χ21, σελ. 48, τιμή 7,00 €

Παλαιοπωλείο είν’ οι µνήµες µας

καλογυαλισµένες µέσα στη ψυχή

έχουν µέσα φόδρα απ’ τις λύπες µας

µα και για σφραγίδα άλλην εποχή.

Ύστερα από εκδοτική σιωπή που κράτησε δεκαετίες, ο Γιώργος Φράγκος επανεμφανίζεται με μια ποιητική συλλογή ομοιοκατάληχτων στίχων, αξιοποιώντας παραδοσιακές στιχουργικές φόρμες και μιλώντας με τρυφερότητα, παραστατικότητα, απλότητα, αλλά και βαθειά συγκίνηση για πράγματα, καταστάσεις, ανθρώπινα συναισθήματα αλλά και πανανθρώπινες αξίες, που στην εποχή μας είτε εξέλειπαν παντελώς, είτε τείνουν να εκλείψουν. Η ποιητική συλλογή Παλαιοπωλείο ασμάτων πραγματεύεται τη νοσταλγία με ένα τρόπο καθολικό, ευπρόσωπο και συνάμα ανεπιτήδευτο. Τα τραγούδια της συλλογής είναι γεμάτα παραδοσιακούς ρυθμούς, σφύζουν από μελωδίες αλλοτινών εποχών και από γλαφυρές εικόνες που σπανίζουν στις μέρες μας.

Ο ποιητής μιλά για την κοινωνία, για τον έρωτα, τη φιλία, το φιλότιμο, τη μπέσα, τη μαγκιά, την αλληλεγγύη, την ανθρωπιά, την παρέα, τις μνήμες της εφηβείας και τις οικογενειακές αξίες, με αγάπη, λιτότητα, βαθύ λυρισμό και ειλικρίνεια.

Το Παλαιοπωλείο ασμάτων είναι ένα βιβλίο γραμμένο από πάγιες, υψηλές και απαρασάλευτες θέσεις αρχής για τη ζωή, την κοινωνία και τον έρωτα. Αποτελεί μια αυθεντική περιδιάβαση στον κόσμο μιας εφηβείας που χάθηκε αλλά οι θύμησές της συγκινούν ακόμη και φιλοδοξούν να τραγουδηθούν, επενδυμένες με μουσική.

O Γιώργος Φράγκος γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου το 1962. Σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Φιλίας των Λαών της Μόσχας και το 1989 παρακολούθησε στο ίδιο Πανεπιστήμιο μεταπτυχιακά μαθήματα στην έδρα της λογοτεχνίας. Από το 1990 εργάζεται στη Λευκωσία ως δημοσιογράφος στον ημερήσιο Τύπο. Είναι μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου και διατέλεσε μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας.

Ποιήματά του δημοσιεύονται κατά καιρούς, ως επί το πλείστον, στα λογοτεχνικά περιοδικά Νέα Εποχή και Άνευ, ενώ έχει συμμετοχή και σε ορισμένες ποιητικές ανθολογίες. Εκτός από την ποίηση ασχολείται και με την κριτική λογοτεχνίας. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, ισπανικά, ιταλικά, βουλγάρικα και ρωσικά. Το Παλαιοπωλείο ασμάτων είναι η πέμπτη του ποιητική συλλογή.

Διαβάστε κριτικές του βιβλίου από την εφημερίδα Αλήθεια
και από την εφημερίδα Πολίτης (ένθετο "Παράθυρο")

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ του Ε.Ζάχου-Παπαζαχαρίου

Ε.Ζάχος-Παπαζαχαρίου

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

το βιβλίο αποτέλεσε τη βάση του σεναρίου της ταινίας ΛΙΜΟΥΖΙΝΑ του Νίκου Παναγιωτόπουλου

ISBΝ: 978-960-9441-07-0, διάστ. 21Χ14, σελ. 160, τιμή 11,70 €

Ο Μάρκος από τον προσφυγικό συνοικισμό της Καλλιθέας φεύγει για σπουδές στο Παρίσι όπου ξεμένει εκεί για περισσότερα από είκοσι χρόνια. Φύση ανατολίτης, είναι πνεύμα ανήσυχο αλλά και προσαρμοστικό, με έφεση στην περιπέτεια και τα ταξίδια. Έχοντας ως επίκεντρο την πρωτεύουσα του Φωτός, ξαμολιέται με κάθε ευκαιρία που του παρουσιάζεται στις διάφορες γωνιές της γριάς ηπείρου.

Συναντά και κάνει καλή παρέα με κάθε λογής ανθρώπους, από σημαντικές μορφές του πνεύματος, καλλιτέχνες, επιστήμονες, ιερείς, μέχρι περίεργους ταβερνιάρηδες και ανθρώπους του υποκόσμου. Ο ίδιος καταπιάνεται με τη ζωγραφική, τη μουσική, το θέατρο, τις κοινωνικές επιστήμες, αλλά κυρίως… ερευνά! Ερευνά όμως και σκαλίζει όχι σαν ένας τυπικός δυτικός επιστήμονας. Με έναν εντελώς δικό του σουρεαλιστικό τρόπο, πάει εκεί που τον κατευθύνει το ένστικτο, η λογική και η έμπνευσή του, παρασυρόμενος συνειδητά και χωρίς ενδοιασμούς στα ιδιότροπα παιχνίδια της τύχης και της ζωής.

Αλλά και η ίδια η ζωή, μέσα από την εμπειρία της περιπέτειας, του αποκαλύπτει με μια σειρά «θαυμαστών» γεγονότων, μικρών ή μεγάλων, την παραμυθένια της όψη. ΄Η, καλύτερα, του δικαιώνει τα παραμύθια της γιαγιάς του…

Το βιβλίο περιέχει τα αφηγήματα

Κουβέντες με το Σάμιουελ Μπέκετ

Kουτσοκουλόστραβος χορός στη Ρώμη

Στα θερινά ανάκτορα της Αγίας Πετρούπολης

Σαντιάγκο, στο δρόμο του επίγειου γαλαξία

Στο Oροπέδιο των Χιλίων Αγελάδων

Ο Ε. Ζάχος-Παπαζαχαρίου γεννήθηκε στην Αθήνα από Πόντιους πρόσφυγες της Ανταλ­λαγής του 1923. Μαθητής του Σίμωνα Καρά στα χρόνια 1952-1958 σπούδασε στο Παρίσι εθνολογία, εθνομουσικολογία, ανατολικές και βαλκανικές γλώσσες και πολιτισμούς. Διδάκτωρ της Συγκριτικής Φιλολογίας της Σορβώνης το 1968, εξέδωσε τα βιβλία La poésie populaire des Grecs (1966), Albanie (1971), Babel Balkanìque. Histoire politigue des alphabets utilisiés dans les Balkans (1975). Στην Ελλάδα εξέ­δωσε τα βιβλία, Η Πιάτσα (1980), Το Λεξικό της Πιάτσας (1981, β΄ έκδ. Λεξικό της Ελ­ληνικής Αργκό, 1999), Ο άλλος Θεόφιλος (1998), Είμα­στε Πόντιοι (1984), Ο ξένος της Νέας Κερασούντας (1984), Γλώσσες Αλφάβητα και εθνική ιδεολογία στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια (2000), Ανατολή Ανατολών (2005), Ο Μάρκος και η λαϊκότητα (2005), Η Λαϊκότητα στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο (2010, εκδ. Φαρφουλάς).

Ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο, το θέατρο, και την τηλεόραση, ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης, Ως στιχουργός και συνθέτης, εκτός των άλλων, συνεργάστηκε με το συγκρότημα Χειμερινοί Κολυμβητές στο δίσκο Η μαστοράτζα του Ερντεμπίλ. Δί­δαξε κατά καιρούς στα πανε­πιστήμια Θράκης, Θεσσαλίας, Μακεδονίας, Εθνογραφία, Κοινωνική Ανθρωπολογία, Βαλκανολογία.

Νέο βιβλίο: "Τα νύχια του κόκορα" του Γιώργου Καλοζώη

Γιώργος Καλοζώης

τα νυχια του κοκορα

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-41-4, διάστ. 14Χ21, σελ. 112, τιμή 8,00 €

Ο βραβευμένος ποιητής Γιώργος Καλοζώης στην έβδομη ποιητική συλλογή του Τα νύχια του κόκορα δημιουργεί με απλά ρεαλιστικά υλικά ένα ασπρόμαυρο, εφιαλτικό εξπρεσιονισμό. Γνήσιος ποιητής της εποχής του φτάνει τη γλώσσα στα όριά της, για να αγγίξει τον πυρήνα των πραγμάτων. Πουθενά δεν υπάρχει ελπίδα. Η αισιοδοξία αντλείται από τη συνέχιση της διαδικασίας της ίδιας της γραφής.

Ο τίτλος της συλλογής παραπέμπει στο γνωστό ζωολογικό σύμπαν του ποιητή. Οι άνθρωποι μεταμορφώνονται σε ζώα, τα ζώα σε ανθρώπους. Υπάρχει ρευστότητα ανάμεσα στις δύο ταυτότητες και φοβιστική εναλλαγή. Ο ποιητικός κόσμος του Καλοζώη είναι σαφώς προϊστορικός και προχριστιανικός.

Ο τίτλος της συλλογής αναφέρεται στον κόκορα, ζώο οικόσιτο αλλά την ίδια στιγμή επιθετικό και απρόβλεπτο. Ο ίδιος ο πολιτισμός μας είναι οικόσιτος και απρόβλεπτος. Βασικό χαρακτηριστικό του είναι η ανατροπή. Ο άνθρωπος αποδεικνύεται ανήμπορος και ανίκανος να διαχειριστεί αυτή την ανατροπή. Δεν μπορεί να την κατανοήσει, κάτι που επαυξάνει σημαντικά το δράμα του.

 

 Ο Γιώργος Καλοζώης γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1963. Σπούδασε φιλολογία στην Αθήνα και εργάζεται στη Μέση Εκπαίδευση. Έχει τιµηθεί δύο φορές µε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισµού της Κύπρου για τις συλλογές του Ο ανάποδος κόσµος και Η κλίση του ρήµατος.

"Μεταιχμιακή χαρά" του Θάνου Γώγου

Θάνος Γώγος

Μεταιχμιακη χαρα

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-44-5, διάστ. 21Χ14, σελ. 48, τιμή 6,00 €

xiv

Σαν παιδί

δοκίμαζε τον ουρανό

πετώντας τις προσευχές του

έξω απ’ τον κόσμο

Τώρα πια

χωρίς τετραγωνικές ρίζες

για το κεφάλι του

θέλει να ζήσει

σε κάθε σώμα.

Ο Θάνος Γώγος, με το δεύτερο βιβλίο του υπό τον τίτλο Μεταιχμιακή χαρά αποκρυσταλλώνει τη γραφή του εισάγοντάς μας ταυτόχρονα σ’ έναν κόσμο αγάπης και καταστροφής. Σ’ έναν κόσμο γεμάτο ριψοκίνδυνες σχέσεις και εικόνες. Απ’ τη μια μεριά αποδίδει τις εντάσεις της ψυχικής του καθημερινότητας (κάποιες απ’ αυτές ανήκουν σ’ όλους, κάποιες αποκλειστικά στον ίδιο) και απ’ την άλλη παρουσιάζει με λεπτότητα τις αδιαλείπτως εφιαλτικές στιγμές ενός κόσμου κι ενός παρόντος που χάνει ολοένα τον βηματισμό του ρέποντας προς μια ζαλισμένη κι απάνθρωπη κίνηση που προϊδεάζει ένα σκοτεινό μέλλον. Η γραφή του, προσωπική και αρκετά απαιτητική, σχοινοβατεί ανάμεσα στο τραγικό και στο χιούμορ, ανάμεσα στην αποσύνδεση και στην παρόρμηση, στην παραίτηση και στην αιχμηρή καταγγελία. Άλλοτε εκούσια, άλλοτε ακούσια οι στίχοι του μοιάζουν να μαχαιρώνουν κάθε έννοια συνηθισμένης οπτικής. Κατ’ ουσίαν, καταθέτει και καταγράφει τη δική του πορεία στο καθημερινό, όχι όμως με την εγωιστική ματιά που αδιαφορεί για τον συνάνθρωπο του αλλά αντιθέτως με μια φωνή που προειδοποιεί και καλεί σε κοινή εγρήγορση, αν όχι και κινητοποίηση. Ένα κάλεσμα για αναθεώρηση ή ακόμη και καταστροφή των σημερινών κοινωνικών συμβολαίων.

Ο Θάνος Γώγος γεννήθηκε στη Λάρισα το 1985. Είναι συνεκδότης του διαδικτυακού λογοτεχνικού περιοδικού Θράκα. Ποιήματα και διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και στο διαδίκτυο.

Νέο βιβλίο: "Θέμα Αρτιμέλειας" του Μελέτη Αποστολίδη (Κύπρος)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μελέτης Αποστολίδης

ΘΕΜΑ ΑΡΤΙΜΕΛΕΙΑΣ

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-42-1, διάστ. 17Χ21, σελ. 48, τιμή 7,00 €

δεν ξερω που κρυβοταν

µα ξάφνου εµφανίστηκε.

Είχαν περάσει πολλά χρόνια

κι ένα πουλί ψυχορραγούσε

στην παλάµη µου:

παλιό σηµάδι απερισκεψίας.

Τίναξα το χέρι να φύγει

κι η παλάµη

έγινε πουλί

έτοιµο να πετάξει.

Τώρα πρέπει ν’ αποφασίσω:

είναι θέµα αρτιµέλειας.

Ο Μελέτης Αποστολίδης, στην πρώτη του ποιητική συλλογή υπό τον τίτλο «Θέμα αρτιμέλειας», καταγράφει τα θραύσματα μισού αιώνα βαθιά χαραγμένων προσωπικών βιωμάτων, ενώ συγχρόνως ανιχνεύει το συλλογικό υποσυνείδητο της νεώτερης κυπριακής ιστορίας, παραμερίζοντας τη «μεγάλη» αφήγηση και εστιάζοντας στον βίο των απλών ανθρώπων από το 1964 μέχρι σήμερα.

Τα τριάντα ποιήματα της συλλογής, γραμμένα τον Ιούνιο-Ιούλιο του 2011 καθώς οι «επετειακές» μέρες από την τουρκική εισβολή του 1974 πλησίαζαν ακόμη μία φορά, αποτελούν έκφραση μιας έντονης εσωτερικής παρόρμησης που σπάζει –και επεξεργάζεται ποιητικά– τη σχεδόν 40χρονη σιωπή του ιστορικού υποκειμένου.

Η μινιμαλιστική γραφή του Μ. Αποστολίδη μετουσιώνει –μέσα από τη διαυγή εικονοποιία της και την εμπειρία του αντίπαλου δέους– το προσωπικό αίτημα για διαφύλαξη των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών όλων των βίαια ξεριζωμένων ανθρώπων, σε οικουμενικό. Κατ’ ουσίαν, ο ποιητής καταθέτει τον δικό του τρόπο διαχείρισης της οικείας οδύνης, δένοντας γερά το νήμα εξόδου από τον προσωπικό του λαβύρινθο στην ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία. Η αμφισημία της έκφρασης κορυφώνεται στην τραυματισμένη, ταλαιπωρημένη όψη της μνήμης, που διαπερνά όλα τα εμπόδια και σύνορα, όλες τις διενέξεις, επιλέγοντας την καταφατική προοπτική της ζωής.

Ο Μελέτης Αποστολίδης γεννήθηκε το 1950 στην Κύπρο, στην κατεχόμενη Λά­πηθο της επαρχί­ας Κερύνειας. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Λονδίνο και σήμερα εργάζεται στον Κυπριακό Οργανισμό Του­ρισμού. Ασχολείται παράλληλα με τη διατήρηση της παραδοσιακής αρχιτε­κτονικής ως μέλος του Δ.Σ. του Παγκύπριου Οργανισμού Αρχι­τεκτονικής Κληρονομιάς. Είναι μέλος του Επιμελη­τηρίου Καλών Τεχνών Κύπρου και έχει πραγματοποιήσει τρεις ατο­μικές εκθέσεις ζωγραφικής, ενώ έχει συμμετάσχει σε πολλές ομα­δικές εκθέσεις ζωγραφικής και χαρακτικής εντός και εκτός Κύ­πρου. 

Για τον Μελέτη Αποστολίδη δείτε περισσότερα εδώ: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=1190

Για το βιβλίο δείτε σχετικό άρθρο στην κυπριακή εφημερίδα Πολίτης (9/7/2013).

Διαβάστε επίσης την κριτική του Γιώργου Φράγκου στην εφημερίδα Ο Φιλελεύθερος (4/11/2013)

Κώστας Ρεούσης: ΝΑΡΙΚΑΤέ

Το νεό βιβλίο ποίησης του Κώστα Ρεούση

  ναρικατέ

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-43-8, διάστ. 12Χ17, σελ. 32, τιμή 3,00 €, σειρά: Λοξή Γραφή 11

!*!

Μεσημεριανή παρουσία

Ύμνος στον εναγκαλισμό της πυράς

Η πόλη που στεριώθηκε το έγκλημα

Όταν επιστρέφοντας την αναχώρηση ο κάτοικος

Βαδίζει αγέρωχα ηττημένος

Την εγκαθίδρυση της αυτοκρατορίας

Του σκοτωμένου αίματος

 «Με το ελάχιστο των λέξεων η ποιητική ενότητα Ναρικατέ-μία γυναίκα που δεν υπήρξε εμβολίζεται στην εμπατή του ποιητή, σηματοδοτώντας φαινομενικά με αρνητικό πρόσημο την ίσαλο γραμμή, ενίοτε ταραγμένη, που πλέει χρόνια καραβοτσακισμένα τώρα ο Κώστας Ρεούσης. Η ψυχική καταβύθιση στην υπερπραγματικότητα της ανυπαρξίας αναδύει το πνεύμα μιας θηλυκής, άπιαστης στην υπεκφυγή, οντότητας. Το υπαρκτό πρόσωπο κονιορτοποιείται στα νεφρά του αρσενικού, μετασχηματίζεται σε καρκίνωμα, παίρνει νεκρική όψη και γίνεται ένα με την πόλη και το βιασμένο τοπίο. Εκφέροντας ένα πολεμικό/θανατικό παρελθόν και μέλλον εισέρχεται παραληρώντας στο αγελαίο/φευγαλέο παρόν».

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Ο Κώστας Ρεούσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Ζει και εργάζεται στη Λευκωσία. Ποιήματά του έχει μεταφράσει στην ισπανική γλώσσα ο ποιητής, δοκιμιογράφος και μεταφραστής Mario Domínguez Parra και στην ιταλική ο νεοελληνιστής Crescenzio Sangiglio.

Εργογραφία: Χαμαιλέων, Αθήνα, 1995, ιδιωτική έκδοση εκτός εμπορίου/Feuille Volante Υπερπραγματικής Θρασύτητας, εκδόσεις Τυφλόμυγα, 2008, αριθμημένη έκδοση 230 αντιτύπων/Ο Κρατήρας του Γέλιου μου, εκδόσεις Φαρφουλάς, 2009, σειρά Λοξή Γραφή 4/Καρίνα [ποιήματα 1993-1997], εκδόσεις Φαρφουλάς, 2012, σειρά Λοξή Γραφή 10.

Νέο βιβλίο:

Jaroslav Hašek

«O µεγαλύτερος Τσέχος συγγραφέας Jaroslav Hašek» άλλα σατιρικά διηγήματα

Διηγήματα, ISBΝ: 978-960-9441-37-7, διάστ. 17Χ12, σελ. 80, τιμή 10. €

Μετάφραση-εισαγωγή-χρονολόγιο: Μάριος Δαρβίρας

Το Χιούμορ, σύμφωνα με έναν μύθο, ήταν ένα γελαστό και έξυπνο αγόρι, που κάποτε θέλησε να επισκεφτεί τους ανθρώπους. Περπάτησε στην εξοχή, πέρασε από χωριά, συνάντησε εργάτες στα χωράφια, πλανόδιους μουσικούς στους δρόμους, παιδιά, γυναίκες, γέρους, με όλους πέρασε ωραία, γλέντησαν και ευχαριστήθηκαν.

Μα, όταν έφτασε στην πολιτεία, κανείς δεν του έδινε σημασία. «Μπα» αναρωτήθηκε το Χιούμορ, «εγώ άλλαξα ή ο κόσμος;». Ρωτούσε τους ανθρώπους που συναντούσε, αλλά όλοι τον φώναζαν ενοχλητικό, τεμπέλη και παρωχημένο. Οι έμποροι είπαν πως δεν είχαν καιρό να χάνουν μαζί του, οι καλλιτέχνες πως είναι άχρηστος για την τέχνη και, όταν μπήκε σε μια συνέλευση σοφών, αυτοί τον πέταξαν έξω με τις κλοτσιές για-τί δεν ταίριαζε με τη σοβαρότητά τους.

Το Χιούμορ στην αρχή πικράθηκε και δάκρυσε. Ύστερα, όμως, θύμωσε και ορκίστηκε να εκδικηθεί τους ανθρώπους. Από την ημέρα εκείνη, μεταμορφώθηκε κι έγινε η «Καυτή Σάτιρα»!

Η καυτή σάτιρα του Γιάροσλαβ Χάσεκ ξεκινάει απ’ τον ίδιο –όπως φανερώνει και ο τίτλος της συλλογής– και στο πέρασμά της ξεχαρβαλώνει τα πάντα!

***

O Γιάροσλαβ Χάσεκ (Πράγα 1883-1923) έζησε μια θεοπάλαβη, μποέμικη και περιπετειώδη ζωή. Άλλαξε πλήθος επαγγέλματα και έγραψε αμέτρητα κείμενα σε διάφορα έντυπα της εποχής του (τα διηγήματά του ξεπερνούν τα 1.200). Αναμίχθηκε αρχικά στο αναρχικό και κατόπιν στο κομμουνιστικό κίνημα, πάντα με τον δικό του, ιδιόρρυθμο τρόπο. Οι εμπειρίες του ως στρατιώτη στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο του ενέπνευσαν το αριστούργημά του Ο καλός στρατιώτης Σβέικ.

Αν και στην εποχή του θεωρήθηκε ένας απλοϊκός συγγραφέας και συνάντησε μεγάλες δυσκολίες στην έκδοση των έργων του (τον Σβέικ τον εξέδιδε μόνος του), σήμερα συγκαταλέγεται στους κορυφαίους σατιρικούς συγγραφείς όλων των εποχών. Τα διηγήματα του παρόντος τόμου μεταφράζονται για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα.

Ένα διήγημα από την συλλογή:

Είμαι ο Σέρινεκ, ένας Γερμανός!

Στο Χέρενσντορφ, πίσω από την Τσέσκα Λίπα, έφτασε ο τσιγγάνικος θίασος του Σέρινεκ. Επίτροπος απογραφών ήταν ο κύριος Λέρχε, ένας ειλικρινής Γερμανός με μια πολύ όμορφη κοιλιά.

Ο κύριος Λέρχε αμέσως επισκέφτηκε τον δήμαρχο Κέλερ και τον παρακάλεσε να μη διώξει τους τσιγγάνους από το χωριό, επειδή θα τραβούσαν τον δρόμο για το Μύλερσντορφ και αυτός, δηλαδή, ο κύριος Λέρχε, θα έχανε τη δόξα να ομορφύνει και να εμπλουτίσει το γερμανικό έθνος κατά 18 άτομα, αφού τόσα αριθμούσε η μπάντα του Σέρινεκ.

Αυτή, λοιπόν, τη δόξα θα την καρπωνόταν ο κύριος επίτροπος απογραφών του Μύλερσντορφ, ο κύριος Κάνερτ, ο οποίος περήφανα διέδιδε παντού ότι μέσα σε χρονικό διάστημα μίας ώρας δημιουργεί περισσότερους Γερμανούς απ’ ό,τι ο Λέρχε σε μια μέρα. Ο κύριος Λέρχε έτσι ανέλαβε δράση. Τους χοίρους, τα βόδια, τις αγελάδες, όλα τα ανακήρυξε σε Γερμανούς, τα κοτόπουλα, τις χήνες, τις κότες σε Γερμανούς, τις άμαξες, τα αγροτικά εργαλεία επίσης, με συνοπτικές διαδικασίες, σε Γερμανούς.

Για να μη γίνει αυτή του η πράξη αντιληπτή, τους βάφτιζε και μ’ ένα ωραίο όνομα. Έτσι, στις λίστες του ληξιαρχείου αναγράφηκαν οι Γερμανοί: Χάινριχ, Φραντς, Άντον Σβάιν, Γιόζεφ, Καρλ, Γιούλιους Κου, Φραντς, Άντον, Χάινριχ Οκς, Καταρίνα Βάγκεν, Γιόχαν Πφλουγκ κ.λπ.¹

Ο Θεός ο ίδιος, λοιπόν, έστειλε στον δρόμο του κυρίου Λέρχε τη δεκαοχταμελή μπάντα του Σέρινεκ. Ο τσιμπάλο, ή διαφορετικά ο αρχηγός του τσιγγάνικου θιάσου, ο Σέρινεκ, ήταν ένας πελώριος άνδρας και ένας σοφός άνθρωπος. Και όταν o δήμαρχος Κέλερ μέσω ενός αστυνομικού τού διαμήνυσε ότι μπορεί να μείνει στο χωριό, αυτός ξεκίνησε να πάει να ευχαριστήσει τον κύριο δήμαρχο, αλλά και να διερευνήσει τι θα μπορούσε να κλέψει εκεί.

Ο κύριος Λέρχε βρισκόταν ήδη στο γραφείο του δημάρχου και, όταν έφτασε ο κύριος Σέρινεκ, άρχισε μαζί του τη συζήτηση.

Αρχικά του πρόσφερε μια κορόνα για κάθε άνδρα και δύο δεκάρες για κάθε γυναίκα προκειμένου να απογραφούν ως Γερμανοί.

«Χρυσοί και αξιότιμοι κύριοι» είπε ο σοφός Σέρινεκ. «Είμαι ο πατέρας όλου του θιάσου και πάντα φροντίζω στο ακέραιο ώστε ο θίασος να μη δυστυχεί, αξιότιμοι, αλλά να, η προσφορά σας, μία κορόνα για κάθε άνδρα και 20 λεπτά για κάθε γυναίκα, είναι μικρή. Οι καιροί που ζούμε είναι σκληροί και κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να περαστούν για Γερμανοί μόνο με 70 λεπτά το ζευγάρι. Θα ρωτήσω τα παιδιά μου και ξέρω ήδη, αξιότιμε κύριε, ότι θα πουν: “Τσιμπάλο, γκρίζε γάιδαρε, σου έστριψε εντελώς; Έπρεπε να ζητήσεις από τους κυρίους δύο κορόνες για κάθε άνδρα και κάθε γυναίκα –αυτό μας κάνει 18 χρυσά– και ο αξιότιμος κύριος μπορεί να μας κάνει Γερμανούς με μεγάλη μας ευχαρίστηση”».

Ο κύριος Λέρχε άρχισε να διαπραγματεύεται. Το πήγε έως τα 80 λεπτά το άτομο.

Ο πανούργος Σέρινεκ δεν υποχώρησε. «Αξιότιμοι κύριοι, πώς είναι δυνατόν να προκύψει από μένα ένας Γερμανός για οχτώ δεκάρες; Αυτό δεν μπορεί να γίνει ούτε με τις καλύτερες προθέσεις. Με δύο κορόνες θα γινόταν. Με πολύ μεγάλη μας χαρά σ’ αυτή την περίπτωση θα γυρίζαμε και θα φωνάζαμε ανοιχτά σε όλο τον κόσμο ότι είμαστε Γερμανοί, ναι, Γερμανοί εμείς οι φτωχοί, δύσμοιροι τσιγγάνοι. Αλλά οχτώ δεκάρες είναι πολύ μικρό ποσό για μια τέτοια δόξα. Θυμηθείτε, αξιότιμε κύριε, ότι πριν από μερικά χρόνια, στα Ούχρι, όπου υπήρχε και πλήθος κόσμου, πήρε καθένας μας από τρία χρυσά νομίσματα όταν απογραφήκαμε ως Μαγυάροι  – και γνωρίζετε ότι αυτή η περιοχή ήταν πολύ φτωχή. Αλλά εδώ ο καλός Θεός σάς έχει ευλογήσει. Παντού ολόγυρα βλέπει ο καθένας την αφθονία και σεις θέλετε τους κακόμοιρους και φτωχούς τσιγγάνους να τους ξελογιάσετε με 80 λεπτά το κεφάλι; Αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνει όσο υπάρχει Θεός πάνω από το κεφάλι μας και όσο μας βλέπει η Αγία Μητέρα».

Ο γερο-Σέρινεκ σκούπισε ένα δάκρυ. «Με χαρά μας θα γινόμασταν Γερμανοί, το ξέρει κι ο Θεός, και θα φώναζα με τη μεγαλύτερη χαρά παντού: “Ich bin Serinek, ein Deutscher!”.² Αλλά προσθέστε, σας παρακαλώ, αγαπητέ κύριε, 20 λεπτά κι εγώ θα τρέξω στα παιδιά μου και θα τους πω: “Προσευχηθείτε, ο κύριος εδέησε και ήδη από σήμερα είστε Γερμανοί και θα πάρουμε και δύο κορόνες για κάθε κεφάλι”».

Του υποσχέθηκαν, λοιπόν, δύο κορόνες και ο γερο-Σέρινεκ έτρεξε με ενθουσιασμό πίσω στον θίασό του.

Εκεί το θέμα συζητήθηκε πολύ έντονα. Τελικά, υπερίσχυσε η άποψη ότι δεν έπρεπε να προχωρήσει αυτή η συμφωνία και ότι δεν μπορούσε να γίνει μετατροπή τους σε Γερμανούς δίχως μπίρα και λουκάνικα.

Επέστρεψε, λοιπόν, ο γερο-Σέρινεκ στο κοινοτικό γραφείο για να μεταφέρει αυτή την απόφαση. «Χρυσέ και αξιότιμε κύριε» είπε κλαίγοντας, «οι γιοι μου και οι κόρες μου είπαν: “Τσιμπάλο, χωρίς μπίρες και λουκάνικα δεν γίνεται να κάνουμε τους Γερμανούς. Δώστε, λοιπόν, σας παρακαλώ, για καθέναν από εμάς δύο κορόνες, λίγη μπίρα και μερικά λουκάνικα και οι γιοι μου και οι κόρες μου θα βροντοφωνάζουν παντού με πολύ μεγάλη χαρά: “Ich bin Serinek, ein Deutscher!”».

Πρόσθεσαν, λοιπόν, για τον καθένα από τρία λουκάνικα και ένα λίτρο μπίρα.

Αλλά οι γιοι και οι κόρες του έστειλαν τον Σέρινεκ πάλι πίσω. H επιθυμία τους ήταν τέσσερα λουκάνικα και δύο λίτρα μπίρα.

Ο κύριος Λέρχε εκπλήρωσε και αυτή την επιθυμία του Σέρινεκ, διότι ο τελευταίος τον απείλησε ότι διαφορετικά θα έφευγαν για το Μύλερσντορφ και εκεί θα πήγαιναν να απογραφούν ως Γερμανοί κατευθείαν μέσα σε μπιραρία. Δηλαδή, στην ίδια την πηγή.

Κι έτσι εκείνη η βραδιά πέρασε στον καταυλισμό του Σέρινεκ πάρα πολύ εύθυμα. Αγόρασαν ρακί, έκλεψαν τέσσερις χήνες του δημάρχου και τα μεσάνυχτα ο κύριος Σέρινεκ ξάπλωσε ανάσκελα στο κάρο, τύφλα στο μεθύσι, κι έλεγε τραυλίζοντας: «Είμαι ο Σέρινεκ, ένας Γερμανός!».

Το πρωί τράβηξαν για το Μύλερσντορφ, όταν στο Χέρενσντορφ κάποια πράγματα ήδη είχαν κάνει φτερά. Στο Μύλερσντορφ πήγαν μόνοι τους να απογραφούν ως Γερμανοί. Εκεί, εκτός από τις δύο κορόνες, τους έλαχε επιπλέον αμοιβή πέντε λίτρα μπίρα το άτομο.

Από το Μύλερσντορφ τράβηξαν για το Μπίργκσταϊν. Εκεί τους αναλογούσαν τρεις κορόνες, διότι με 18 Γερμανούς παραπάνω το Μπίργκσταϊν είχε πια τον μεγαλύτερο γερμανικό πληθυσμό της περιοχής.

Από το Μπίργκσταϊν στο Ντομπρν. Τι φτωχό χωριό, Θεέ μου! Εκεί, από τον τσιγκούνη επίτροπο δεν μπόρεσαν να αποσπάσουν περισσότερο από μια κορόνα το κεφάλι.

Στην Τσέσκα Λίπα βγήκαν να τους προϋπαντήσουν τροβαδούροι και Γερμανίδες κοπελιές τους έστρωναν τον δρόμο με φύλλα βελανιδιάς, καθώς τραβούσαν για το δημαρχείο.

Εκεί πήραν τρεις κορόνες, όπως και στο Μπίργκσταϊν, και κατ’ αυτόν τον τρόπο και η Τσέσκα Λίπα θα έδειχνε τώρα και αυτή μεγαλύτερη κατά 18 Γερμανούς.

Ο γερο-Σέρινεκ ήταν πολύ ικανοποιημένος και μόνο μια σκέψη χαλούσε την ευτυχία του. Ότι αυτές τις όμορφες στιγμές δεν μπορούσε να τις ζήσει ο μεγαλύτερος γιος του, ο οποίος βρισκόταν φυλακισμένος στις φυλακές του Πάνκρατς για ληστεία.

Με πόση ευτυχία θα άρπαζε και αυτός τις κορόνες και με λιπαρό –από την κατανάλωση βουτύρου– στόμα θα δήλωνε πανηγυρικά: «Ich bin Serinek, ein Deutscher!».

Karikatury, 3-5, 30/1/1911

1. Σβάιν [γερμ. Schwein = γουρούνι], Κου [γερμ. Kuh = αγελάδα], Οκς [γερμ. Ochse = βόδι], Βάγκεν [γερμ. Wagen = κάρο, άμαξα], Πφλουγκ [γερμ. Pflug = άροτρο].

2. «Είμαι ο Σέρινεκ, ένας Γερμανός!».