Κώστας Ρεούσης: ΝΑΡΙΚΑΤέ

Το νεό βιβλίο ποίησης του Κώστα Ρεούση

  ναρικατέ

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-43-8, διάστ. 12Χ17, σελ. 32, τιμή 3,00 €, σειρά: Λοξή Γραφή 11

!*!

Μεσημεριανή παρουσία

Ύμνος στον εναγκαλισμό της πυράς

Η πόλη που στεριώθηκε το έγκλημα

Όταν επιστρέφοντας την αναχώρηση ο κάτοικος

Βαδίζει αγέρωχα ηττημένος

Την εγκαθίδρυση της αυτοκρατορίας

Του σκοτωμένου αίματος

 «Με το ελάχιστο των λέξεων η ποιητική ενότητα Ναρικατέ-μία γυναίκα που δεν υπήρξε εμβολίζεται στην εμπατή του ποιητή, σηματοδοτώντας φαινομενικά με αρνητικό πρόσημο την ίσαλο γραμμή, ενίοτε ταραγμένη, που πλέει χρόνια καραβοτσακισμένα τώρα ο Κώστας Ρεούσης. Η ψυχική καταβύθιση στην υπερπραγματικότητα της ανυπαρξίας αναδύει το πνεύμα μιας θηλυκής, άπιαστης στην υπεκφυγή, οντότητας. Το υπαρκτό πρόσωπο κονιορτοποιείται στα νεφρά του αρσενικού, μετασχηματίζεται σε καρκίνωμα, παίρνει νεκρική όψη και γίνεται ένα με την πόλη και το βιασμένο τοπίο. Εκφέροντας ένα πολεμικό/θανατικό παρελθόν και μέλλον εισέρχεται παραληρώντας στο αγελαίο/φευγαλέο παρόν».

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Ο Κώστας Ρεούσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Ζει και εργάζεται στη Λευκωσία. Ποιήματά του έχει μεταφράσει στην ισπανική γλώσσα ο ποιητής, δοκιμιογράφος και μεταφραστής Mario Domínguez Parra και στην ιταλική ο νεοελληνιστής Crescenzio Sangiglio.

Εργογραφία: Χαμαιλέων, Αθήνα, 1995, ιδιωτική έκδοση εκτός εμπορίου/Feuille Volante Υπερπραγματικής Θρασύτητας, εκδόσεις Τυφλόμυγα, 2008, αριθμημένη έκδοση 230 αντιτύπων/Ο Κρατήρας του Γέλιου μου, εκδόσεις Φαρφουλάς, 2009, σειρά Λοξή Γραφή 4/Καρίνα [ποιήματα 1993-1997], εκδόσεις Φαρφουλάς, 2012, σειρά Λοξή Γραφή 10.

Νέο βιβλίο: ΚΑΡΙΝΑ του Κώστα Ρεούση

Κώστας Ρεούσης

καρινα

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-30-8, διάστ. 12Χ17, σελ. 80, τιμή 7,00 €

Μία επιστροφή επιχειρεί, ο Κώστας Ρεούσης, με το ανά χείρας βιβλίο, Καρίνα [ποιήματα 1993-1997]. Μία έκθεση ολιγόστιχων ποιημάτων, ζυμωμένων μες στην τελευταία δεκαετία του περασμένου αιώνα, που εμφανίζουν τα πρώτα συμπτώματα μίας λοξοδρομημένης ποιητικής ενός σαλεμένου δημιουργού. Άτσαλα χαραγμένα γράμματα οδηγούνται σε άξεστες λέξεις, σε ανοίκειους στίχους, σε άμορφα ποιήματα-σχήματα. Τρεις επάλληλοι κύκλοι τερματίζουν ταυτόχρονα … την αφετηρία. Η μετάβαση από το ένα ποίημα στο άλλο αγγίζει το πεδίο του επιγραμματικού αφορισμού. Ανάπηρος ο λόγος τραυλίζει την ύπαρξη του κενού. Με αφαιρετική κλιμακωτή γραφή ένας ανιχνευτικός ερωτισμός διαστρεβλώνει στην έκφανσή του τον ίμερο. Η αναζήτηση της κυκλικής χαραγμένης ανάσας οδηγεί με ταχύτητα υπερπραγματικής ανθρωπο-κτονίας το προμελετημένο στη λαιμητόμο-ρουφήχτρα του λευκού χαρτιού.

Τρία ποιήματα από την Καρίνα

ΠΟΘΕ ΚΟΡΣΙΚΑΝΕ

Αμαρτία ινδού προσκύνησες άγλωσσος

δηλαδή μουγκός επέστρεψες το άγιο

που ’κλεψες από τον τύμβο του γραφόχειρα

τρεις φορές άξιος στο εκκλησίασμα

χαμογελάς γυρνώντας το

κεφάλι πίσω με

δόντια βρικόλακα δαγκώνεις.

Από την ενότητα ποιημάτων Χαμαιλέων

           

ΜΕ

Στίχους

ταραγμένος

τη

βασκανία

διώχνω.

                        Από την ενότητα ποιημάτων Το κατούρημα

Η ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΑΦΑΙΡΕΣΗΣ

Η αφαίρεση

υπολείπεται

της πράξης

διατηρώντας

σε ορό

το αίνιγμα.

Από την ενότητα ποιημάτων Αντιθάλαμος

Ο Κώστας Ρεούσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Ζει στη Λευκωσία. Το φθινόπωρο του 2005 ίδρυσε την Υπερπραγματική Φράξια Λευκω©ίας (Υ.Φ.Λ.) της οποίας είναι και μοναδικό μέλος, αναπτύσσοντας έκτοτε μία έντυπη δράση που συνεχίζεται με κάποιες διακοπές έως σήμερα. Έχει δημοσιεύσει στα λογοτεχνικά περιοδικά Ακτή, O Φαρφουλάς, Κλήδονας και τη διαδικτυακή επιθεώρηση ποιητικής τέχνης Ποιείν. Ποιήματά του έχει μεταφράσει στην ισπανική γλώσσα ο ποιητής, δοκιμιογράφος και μεταφραστής Mario Domínguez Parra. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Χαμαιλέων (ιδιωτική έκδοση εκτός εμπορίου, Αθήνα, 1995), Feuille Volante Υπερπραγματικής Θρασύτητας (Τυφλόμυγα, 2008),  και ΟΚρατήρας του Γέλιου μου (Φαρφουλάς, Λοξή γραφή 4, 2009).

Νέο βιβλίο: ΟΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΙ

ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΜΠΑΚΗΣ

ΟΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΙ
Πεζογραφία, ISBΝ: 978-960-9441-25-4, διάστ. 17Χ12, σελ. 288, τιμή 10,00 €


«...Η μαθήτρια ολιγώρησε σκουπίζοντας τα παπούτσια της στο τρίχινο χαλί υποδοχής, ωσάν να επεδίωκε την αναβολή της συνάντησης. Το διαμέρισμα ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου βυθισμένο στο σκοτάδι. Μόνον ένα δωμάτιο, κατά το βάθος δεξιά, φαινόταν να είναι φωτισμένο, μολονότι η ημίκλειστη θύρα δεν άφηνε παρά μόνο μια κατακόρυφη χαραμάδα φωτός να φαιδρύνει τη μηδαμινή ορατότητα. Ωστόσο, καθώς το σκότος τής καθίστατο σταδιακά οικείο, διέκρινε —όχι χωρίς να αισθανθεί ένα έντονο ρίγος— δυο μικροσκοπικές λευκές ελλείψεις, που θα έλεγε κανείς ότι ακολουθούσαν την πορεία του βλέμματός της... Ο λαμπτήρας, κρεμάμενος γυμνός πάνω από τα γυαλιά, είχε προφανώς τεθεί εν ενεργεία μέσω ενός διακόπτη που βρισκόταν πίσω από τη μαθήτρια, κρίνοντας από τον ευκρινέστατο ήχο που είχε προηγηθεί της φωτοδότησης. Η εισέτι ανώνυμη κόρη στράφηκε προς την ανοιχτή πλέον εξώθυρα. “Θεέ και Κύριε!”»

Οι Αναπόφευκτοι είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που διατρέχει τον 20ό και τον πρώιμο 21ο αι. μέσα από τη διαφαινόμενη δράση μιας ονειρικής σπείρας Εγκληματιών του Τυχαίου και τις λανθάνουσες αλλά καταλυτικές επιπτώσεις αυτής στην ανθρώπινη ιστορία. Συνάμα, δε, είναι η πρώτη και προ-προ-τελευταία μυθιστορία στην οποία πρωταγωνιστεί, συμμετέχει ή έστω ανακαλείται ο αμείλικτος διώκτης του Κακού αστυνόμος Ευθυμίου.

Ο Νίκος Σταμπάκης είναι μέλος της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθηνών. Έχει εκδώσει τα βιβλία Το Μπαούλο με τις μπίλιες, Η Νύχτα των αποκρίσεων, Το Άλας των ηφαιστείων, την ανθολογία Surrealism in Greece καθώς και πολλές μεταφράσεις έργων του Διεθνούς Υπερρεαλιστικού Κινήματος και του ευρύτερου Φαντασιακού. Αυτό είναι το πρώτο του εκτεταμένο πεζογράφημα.

ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΩΝ ΗΦΑΙΣΤΕΙΩΝ του Νίκου Σταμπάκη

ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΜΠΑΚΗΣ

ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΩΝ ΗΦΑΙΣΤΕΙΩΝ

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-16-2, διάστ. 17Χ12, σελ. 128, τιμή 7,00 €

Βλέπω

τη φράση

«Σχέσις μεταξύ

ορώντος και

ορωμένου»

και μες

στη φράση

ένα μάτι

και μια φράση

μες σ’ αυτήν

μιαν άλλην

—κι ένα μάτι—

μες σ’ αυτήν

. . .

Το Άλας των ηφαιστείων είναι η δεύτερη συλλογή ποιημάτων του Νίκου Σταμπάκη. Πρόκειται για ένα παλίμψηστο από διαδοχικές διαστρωματώσεις εικόνων που ενεργοποιούνται επιτιθέμενα στον δέκτη/δύτη.

Κατά την πορεία της καταβύθισης, τα κείμενα διεισδύουν ολοένα βαθύτερα το ένα μες στο άλλο, οι στίχοι αντιστέκονται όλο και περισσότερο στη χρονολόγηση. Πρόσωπα αστράφτουν φευγαλέα και προσελκύουν την πυξίδα του πόθου, για να σκοτεινιάσουν αμέσως κατόπιν, στροβιλίζοντας τη βελόνα, που γίνεται ρουλέτα και σταματά σ’ ένα νεύμα της τύχης. Αντικείμενα και στοιχεία της φύσης μορφώνουν ένα κύμα λάβας, προορισμένο να έλθει στην επιφάνεια μαζί με υπολείμματα των αποσυναρμολογημένων στίχων, εικόνων, μνημών, προορισμένων να ιδωθούν για μια στιγμή προτού διαλυθούν σαν μισοτελειωμένο όνειρο.

Ο Νίκος Σταμπάκης είναι μεταφραστής-επιμελητής και ιδρυτικό μέλος της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθηνών. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή Το μπαούλο με τις μπίλιες και την συλλογή αφηγηματικών κειμένων Η νύχτα των Αποκρίσεων (εκδ. Φαρφουλάς) και έχει μεταφράσει ποίηση των Benjamin Péret (Απαγορεύεται η Αφισοκόλληση, εκδ. Ύψιλον), Edward Lear (τα Γραπτά της Α-νοησίας, εκδ. Φαρφουλάς), την ανθολογία Surrealism in Greece (εκδ. University of Texas Press) και πολλά άλλα βιβλία και μικρότερα κείμενα, κυρίως από τον διεθνή υπερρεαλισμό και τη λογοτεχνία του φανταστικού.

Ο ΓΚΟΥΦΕΣ και άλλα 14 προφητικά όνειρα του Ίωνα Πανόπουλου

Ίων Πανόπουλος

Ο ΓΚΟΥΦΕΣ

και άλλα 14 προφητικά όνειρα

εικονογράφηση Αλέκος Σταματόπουλος

ISBΝ: 978-960-9441-15-5, διάστ. 17Χ12, σελ. 96, τιμή 9,50 €

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται 15 αφηγήσεις παράδοξων, αινιγματικών, προφητικών(;) και ενίοτε ξεκαρδιστικών ονείρων οι οποίες απευθύνονται σε κάποιον απρόσωπο ψυχοθεραπευτή. Και, όπως έλεγε ο Φρόυντ: «Στο όνειρο δεν υπάρχει τίποτα το περιττό».

Ο Γκουφές, ο Έφορος, ο Αμίν Που Κουνάει Τα Δέντρα, το Τέρας του Ζιγκουράτ, οι Veon & Νion βγαίνουν ανεξέλεγκτοι από το «Μέσα Δωμάτιο» της παιδικής ηλικίας. Η όμορφη Celia, η Αρχαϊκή Μαντόνα και τα Σαλιγκάρια της Εκδίκησης συντροφεύουν τις Νύχτες στο Άσυλο κατά την εποχή της «ξέγνοιαστης νιότης». Κι όταν τα σύννεφα του πολέμου κάνουν κάποια στιγμή απειλητικά την εμφάνισή τους πάνω απ’ τη χώρα, ο ανώνυμος ήρωάς μας εμπνέεται μιαν ολόκληρη «Πολεμική Τριλογία» έχοντας την τιμή να δοκιμάσει πρώτος το «Μουσακά του Χίτλερ».

Οι 15 αυτές θεότρελες, αλλά πάντα νηφάλια εξιστορούμενες, ονειρικές περιπέτειες προκαλούν το αδιάκριτο κοινό να τις απολαύσει και τον αποστασιοποιημένο ψυχαναλυτή εν τέλει, να σκίσει τα πτυχία του!

ΒΙΟ: Ο Ίων Κ. Πανόπουλος γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Άρχισε να αμφισβητεί την ύπαρξή του περί το ’68, σύμφωνα με το αντικομφορμιστικό πνεύμα της εποχής. Παιδικό του όνειρο ήταν να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα, με απώτερο σκοπό να γίνει Σωτήρας-Δικτάτωρ, κάτι που του πέρασε ανεπιστρεπτί μετά τον πρώτο αυνανισμό. Μεγαλώνοντας συνετίσθηκε, και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ., και σκηνοθεσία στη Σχολή Σταυράκου. Τη δεκαετία του ’90 διετέλεσε τραγουδοποιός του μουσικού συγκροτήματος Ομάδα Κόραξ. Μιας και δεν νοσηλεύθηκε ποτέ για κάποια ψυχική διαταραχή, αυτή είναι η πρώτη του εκδοτική απόπειρα, με κείμενα που αφορούν την περιπέτεια που βιώνει ο νους κατά την ενύπνια διαδικασία ανασυγκρότησης του εγκεφάλου.

TΟ ΠΑΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ του Λεωνίδα Βασιλειάδη

Λεωνίδας Βασιλειάδης

TΟ ΠΑΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ

ISBΝ: 978-960-9441-09-4, διάστ. 17Χ12 σελ. 128, τιμή 8,50 € (χωρίς ΦΠΑ)

«…Η “Μπουτίκ Κρεάτων” έδειχνε εντυπωσιακή κι ανανεωνόταν καθημερινά, με κομμάτια που έφερναν νέο αέρα στην αισθητική της διατροφής.

Τα κρέατα πόζαραν αλειμμένα με αιθέρια έλαια και τα νυχάκια τους ήταν καλολιμαρισμένα, έτοιμα για χειροφίλημα, σαν τα πέταλα των δροσερών λουλουδιών.

Τα πρόσωπα των ζώων, ολόκληρα ή μισά, διατηρούσαν το χαμόγελό τους, όπως όταν έτρεχαν ανέμελα, χωρίς να ’χουν υπόψη τους πως ο χασάπης τα παρακολουθούσε για μέρες, με το σπαθί του σηκωμένο.

Ξάπλωναν τα μέλη τους, σχεδόν ερωτικά, πάνω σε αλλεπάλληλα στρώματα φρεσκοκομμένων κρεμμυδιών κι οι λαδόκολλες που ζέσταιναν το τρυφερό κορμί τους, έφτιαχναν όμορφα γιλέκα και περιλαίμια, κάνοντάς τα να δείχνουν θελκτικά και ανθρώπινα…»

Δύο χρόνια μετά το πρώτο του έργο Ο Ταριχευτής ψυχίατρος και οι φονικές νότες που απέσπασε ιδιαίτερα εγκωμιαστικές κριτικές από τον τύπο (βλ. Διαβάζω τχ. 498, Ελευθεροτυπία 24/7/2009, Ήχος-Εικόνα τχ. Φεβρουάριος 2009, City (Θεσσαλονίκη) τχ. Δεκέμβριος 2008, Μακεδονία 25/1/2009, κ.ά.) ο εκ Θεσσαλονίκης Λεωνίδας Βασιλειάδης επιστρέφει με ένα ακόμα τρυπαρισμένο, σουρρεαλιστικών προδιαγραφών, γεμάτο καταιγιστικό μαύρο χιούμορ, παράδοξο αφήγημα.

Η ιστορία, μια παρωδία αστυνομικού θρίλερ, εξελίσσεται σε μια μεταμοντέρνα μπουτίκ κρεάτων, στο Βραζιλιάνικο καρναβάλι, σε μια μελλοντική (εφιαλτικά κοντά μας με βάση τα σημερινά δεδομένα) εποχή, μεταξύ Χριστουγέννων και κόλασης, στο πνεύμα όχι του καλού Άι Βασίλη αλλά του κακού ανταγωνιστή του, του Άι Βαγγέλη. Η υπόθεση όπως και τα πρόσωπα (μια ομάδα αστυνομικών, οι ύποπτοι ενός φόνου, οι μεταλλαγμένοι υπάλληλοι της μπουτίκ, οι τυχοδιώκτες του Ρίο) κινούνται έξω από τα όρια του «καλού» και του «κακού», κινούμενοι σε μια χαοτική και ξεχαρβαλωμένη κοινωνία. «Θα μπορέσει να μπει κάποια τάξη σ’ αυτή την ατέλειωτη γιορτή;» είναι το αφελές ερώτημα που πιθανόν να τριγυρίζει στο μυαλό του αναγνώστη καθώς διαβάζει το βιβλίο. Ο συγγραφέας όμως, συνεπής στον απέραντο σαρκασμό του, έχει άλλη γνώμη ως προς τα ερωτήματα για τα οποία καλείται να δώσει εξηγήσεις.

Ο Λεωνίδας Βασιλειάδης είναι εύπορος, μορφωμένος, όχι ευπαρουσίαστος αλλά γοητευτικός, με πηγαίο, αρρωστημένο χιούμορ.

Του αρέσει να γελάει υστερικά και συνήθως χρησιμοποιεί τη φωνή του Χάρυ Μπελαφόντε.

Άνθρωποι που καθόρισαν την πορεία του στη ζωή είναι οι Καρλ και Γκρούτσο Μαρξ.

Προσποιείται πως συμπαθεί τους ανθρώπους, αλλά λατρεύει τις νεκρές φύσεις.

Επιθυμεί επικοινωνία με ευπαρουσίαστες κυρίες άνω των 60 ετών και συγκινείται με μουσική που εξελίσεται μεταξύ των 5 και 250 Hertz.

Οι δυο τρεις πικρές στιγμές στη ζωή του, είναι αυτές που του χάρισαν τη συνήθεια να περπατάει μονάχος, ψάχνοντας μια στεγνή γωνιά όπου μπορεί κανείς να πέσει και να κοιμηθεί.

Περπάτησε, έκανε το πρώτο του τσιγάρο, αγάπησε και έχασε την αγάπη στην παραλία της Θεσσαλονίκης.

Ο ΚΡΑΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΓΕΛΙΟΥ ΜΟΥ του Κώστα Ρεούση

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-98578-8-8, διάστ. 12Χ17, σελ. 80

Με ψυχογεωγραφικό πλαίσιο κυρίως την παλιά πόλη της Λευκωσίας, ο Κώστας Ρεούσης, μετέρχεται σωματικά τις έννοιες του υπό και του υπέρ ως πρώτα συνθετικά λέξεων που ελαύνουν της πραγματικότητας, εκβιάζοντας μία πρωτόγνωρη αναπνοή γραφής. Ο ποιητής Μιχάλης Παπαδόπουλος έχει αναφέρει σχετικά: «Το βάναυσο ξύσιμο όλων των σοβάδων της γλωσσικής ευπρέπειας -η αγριότητα μιας ευγένειας που δεν έχει όνομα ή τόπο σ’ αυτό τον κόσμο», ενώ ο φιλόλογος Γιώργος Μύαρης τον προσδιορίζει ως: «Αβόλευτη παρουσία σε πληθυσμούς βολεμένους στη λησμοσύνη». Στο βιβλίο Ο κρατήρας του γέλιου μου, εντρυφώντας ακραιφνώς στο πεζό ποίημα, εμφανίζει έναν αμιγή κυπριακό υπερρεαλισμό ή υπερπραγματικό ρεουσισμό, όπως επανειλημμένα έχει ζωντανά δείξει.

λευκωσία αμετάφραστη δίοδος

η αιώρηση μιας αργοπορημένης γυναίκας φιλοξενεί το όνειρο του Κλαρκ Κεντ κεντώντας σπειροειδώς το βιασμένο φουστάνι η ταραντούλα της ατελεύτητης ανοχής ζέβρες κυκλοφορούν τον ύπνο τ’ αγοριού πασχίζει να κοιμηθεί προσδοκώντας ρινόκερους η Αφρική μίας στιγματισμένης κορυφογραμμής ένα δολοφονημένο γαλάζιο επιτρέπει το όραμα βυθίζοντας τις μηχανές του Ιουλίου Βερν το χέρι του νότου

Ο Κώστας Ρεούσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς ποτέ να αποκτήσει πτυχίο. Είναι υπερπραγματιστής της αεί rear-guard. Το 1995 κυκλοφόρησε τη συλλογή ποιημάτων Χαμαιλέων (ιδιωτική έκδοση-εκτός εμπορίου) και το 2008 τη συλλογή πεζών ποιημάτων Feuille Volante Υπερπραγματικής Θρασύτητας (εκδόσεις Τυφλόμυγα). Συνηθίζει να φωτοτυπώνει τις εργασίες του και να τις κυκλοφορεί ελεύθερα. Ζει και εργάζεται στη Λευκωσία.

Μια κριτική από τον κυπριακό τύπο του Μιχάλη Παπαντωνόπουλου

«Ο κρατήρας του γέλιου μου» του Κώστα Ρεούση

Όσο εμφανής είναι η συνάφεια της ποίησης του Κ. Ρεούση με τα πιο σκληρά και άναρχα υλικά του υπερρεαλισμού, τόσο μεγαλύνεται η ανάγκη να διαβάσει κάποιος τα πεζά ποιήματα της ανά χείρας συλλογής κομμένα από το κάτεργο των -ισμών· κατ’ ουσίαν, σαν τομές στην μικροαστική αντίληψη που λυμαίνεται το δημόσιο βίο και λόγο της κοινότητας είτε ως σώμα είτε ως πνεύμα.

Ακολούθως, θα μπορούσε κάποιος να ανακαλέσει στη μνήμη του ένα απόσπασμα από την «Εξέγερση εναντίον της ποίησης» του Αντονέν Αρτώ: «Δεν θέλω να είμαι ο ποιητής του ποιητή μου, εκείνου του εγώ που θέλησε να με χρίσει ποιητή, αλλά ποιητής δημιουργός, σε διαρκή εξέγερση εναντίον του “εγώ” και του “εκείνου”».

Κι αν το «εγώ» ξεδιπλώνεται ενστικτωδώς πικραμένο κι επίκτητα πικρό, τραχύ και ενίοτε προκλητικό, στον «Κρατήρα του γέλιου μου» δεν κάνει τίποτε άλλο από το να δοκιμάζει τα όρια της ψευδαίσθησης και της δειλίας που εφαρμόζει ο μικροαστικός πολιτισμός στις επιμέρους εκφάνσεις του. Μια δοκιμή που ξεσπάζει σε σύγκρουση -πώς αλλιώς;- προσδιορίζοντας συγχρόνως τον εαυτό της ως το «έτερο» αναφορικά με το «εκείνο» ή ακόμα και ως το «ξένο».

Όμως, εδώ το «ξένο» δεν νοείται ως αμέτοχο. Ίσα ίσα: η εξέγερση ως κίνημα του σώματος και του πνεύματος καταφέρεται πριν απ’ όλα στη σοβαροφάνεια της εικόνας. Τα ποιήματα του «Κρατήρα» είναι φύσει εξεγερμένα, προσβλέποντας να καταδείξουν πόση κωμωδία ανεβαίνει ως τη γλώσσα πάσης ευπρέπειας και συγχρόνως πόση τραγικότητα συντρίβεται στο λόγο του «διασκεδαστή». Κι ας μην ξενίσει ο όρος.

Το προσωπείο του «διασκεδαστή» αφηγείται το δράμα του «έτερου» στη σχέση του με την κοινωνία - και ιδίως με τους εξουσιαστικούς φορείς αυτής. Ο «διασκεδαστής» παίζει ξανά και ξανά εκείνο το επεισόδιο της ανθρώπινης κωμωδίας όπου ο ίδιος υποδύεται το εντεταλμένο θύμα που αντικαθιστά τον «βασιλιά» κατά την τελετουργική θυσία.

Έτσι, η ανοίκεια κωμωδία που ανεβάζει ο Κ. Ρεούσης στον «Κρατήρα του γέλιου μου» μετέρχεται τη μιμική, τον χορό (ως πρόσωπο του δράματος) και την απαγγελία· κραυγάζει μια γλώσσα ολοζώντανη, συχνά προκλητική - κι αυτή την πρόκληση οφείλουν να διαχειριστούν τόσο ο δημιουργός όσο και ο αναγνώστης εφόσον κι οι δύο γνωρίζουν πως τα λυρικά, ειδυλλιακά τοπία έπαψαν πια να συνεγείρουν το σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής· κι επιπλέον αυτοσχεδιάζει, γεννάει κωμικούς, τραγικούς -ή και τον συνδυασμό τουςρόλους· απελευθερώνει κάτω από τις μάσκες της· κι εν τέλει έρχεται να μας θυμίσει πως σήμερα η ποίηση δεν μπορεί να είναι ολόλευκοι κρίνοι και γλυκόλαλες αηδόνες· σήμερα, η ποίηση οφείλει να ανασαίνει ως λεπίδα ή σφυρί.

ανέκδοτος αδιάβαστος ατάλαντος εν τέλει ποιητής τρύπια διαβόλου κάλτσα θεού αλάτρευτου γυναίκας νεύρο οργασμικό θανάτου μυημένος αναγνώστης του εφιάλτη αρωγός όνειρα όνειρα όνειρα χρώματα χρώματα χρώματα που δακρύζουν πόσο νερό τόσο νερό στο χώμα χώμα να σκορπίζει μετέχοντας κατέχοντας διασπάζοντας το μυστικό το μυστικό αν δεν κοπείς ως την ανάσα άψυχε («Ξυράφι», σελ. 60 του βιβλίου)

Δείτε σχετική συζήτηση για το βιβλίο στο http://www.poiein.gr/archives/9328/index.html


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ

Οι εκδόσεις «Φαρφουλάς» σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο «Τα Οκτωβριανά» σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Ρεούση Ο κρατήρας του γέλιου μου στο καφενείο «Τα Καλά Καθούμενα» (πλατεία Φανερωμένης, παλιά Λευκωσία), την Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2010 (του Ασώτου) στις 20:00. Θα μιλήσει και θα εκτελέσει κείμενά του ο ποιητής. Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στα τηλέφωνα 99454896 (Σύμης Σουκιούρογλου) & 99132287 (Κώστας Ρεούσης). Το βιβλίο θα διατίθεται προς πώληση στο χώρο της παρουσίασης από τους υπεύθυνους του βιβλιοπωλείου «Τα Οκτωβριανά» (Ομήρου 3Κ, Λευκωσία, 226672801). Η παρουσίαση τελεί υπό την υψηλή προστασία της Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας. Είσοδος ελεύθερη.

!*!

Υ.Φ.Λ.

ΑΣΠΡΑΔΙΑ του Γιάννη Ξούρια

Η πρόθεση γι' αυτό το βιβλίο υπήρξε στοιχειώδης: τα τέσσερα στοιχεία που το έπλασαν ήταν Παιδικότητα, Έρωτας, Τυχαιότητα και Απενοχοποίηση (ΠΕΤΑ). Η αρχή που επέβλεψε το σμίξιμό τους απαιτούσε η ποίηση να είναι υπόθεση ΖΩΝΤΑΝΩΝ και όχι «γραμματολογικές φιλοδοξίες τεθνεώτων». Από πίσω έφεγγε μόνιμα ένα παράθυρο που ονομαζόταν Γέλιο κι έφερνε μέσα φρέσκο αέρα και ήλιο. Η διαδικασία σύμπηξης κράτησε μερικά χρόνια. Το αποτέλεσμα ήταν πάντα διαφορετικό από το προσδοκώμενο. Και πάντα καλύτερο. Οπότε κάποια στιγμή τα δοχεία, οι σωλήνες, οι άμβικες, οι φωτιές και τα άλλα όργανα του σώματος αφέθηκαν να δουλεύουν μόνα τους και να φτιάχνουν εικόνες όπου η επιφάνεια δεν είχε κανένα βάθος κι όμως ήταν αβυσσαλέα.

Το βιβλίο αυτό δεν έπαψε ποτέ να κοιτά προς τον υπερρεαλισμό και τους κατά καιρούς, συνειδητούς ή όχι, συνοδοιπόρους του, αλλά και δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει ότι η θεωρία δεν δικαιούται να εμποδίζει την πράξη. Ιδιαίτερα την πράξη που βγαίνει ενστικτωδώς, χωρίς ενδοιασμούς.

Ίσως το βιβλίο αυτό δεν θα γινόταν ποτέ βιβλίο, αν δεν έβρισκε δύναμη από άλλους ανθρώπους που μοιράζονται ανυστερόβουλα τα ίδια οράματα, σε πλήρη προσφορά και διαθεσιμότητα. Επικαλείται συνεχώς τους φίλους και τις φίλες της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθηνών.

Ο Γιάννης Ξούριας γεννήθηκε το 1971. Ζει στην Αθήνα. Συμμετέχει, όσο πιο ενεργά μπορεί, στην Υπερρεαλιστική Ομάδα Αθηνών. Έχει εκλεγεί Λέκτορας Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-98578-6-4, διάστ. 12Χ17, σελ. 80

Νέο βιβλίο! Νίκου Σταμπάκη, Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΙΣΕΩΝ

ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΜΠΑΚΗΣ

Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΙΣΕΩΝ

Ελληνική λογοτεχνία,

ISBΝ: 978-960-98578-5-7,

διάστ. 21Χ13, σελ. 304, τιμή 12,00 €

Ένα βιβλίο που φιλοδοξεί να απαντήσει σε μια σειρά από φλέγοντα ερωτήματα που μεταλλάσσονται διαρκώς κι όμως εμμένουν στο πέρασμα των αιώνων σχετικά με το πώς φανταζόμαστε και μυθοποιούμε τον κόσμο, με εμπόδιο ή αρωγό την ίδια μας τη γλώσσα.

Μερικές από τις αρχέγονες απορίες του αναγνώστη που πιθανότατα θα απαντηθούν εδώ:

* Ποιοι μένουν έξω από τα Πλοιο-ψηφία;

* Τι βγαίνει μες από τη δίφυλλη πόρτα στον παλαιό μπουφέ;

* Τι είναι αυτό που συνήθως τραβά κανείς μες από τα πηγάδια;

* Ποια ήσαν τα Δώρα των Ευχαριστιών;

* Τι ακριβώς κάνει ο Αστακός Κωδίξ;

* Τι και γιατί κρύβεται στις στοές της Ακρόπολης;

* Τι είναι τα ζσμερτζ;

* Τι ειναι το Νιψονανόμημα;

* Ποια είναι η Λάμια του Καθρέπτου;

* Γιατί έναν πρόσκοπο από την Πέλλα τον ραντίσαν καυτή καραμέλλα;

* Ποια είναι η μέρα που θερίζονται οι γομολάστιχες στην Κουάλα Λουμπούρ;

* Τι στοίχειωνε τα όνειρα των δυο μετέπειτα αυτοχείρων εραστών το 1688;

* Τι γυρεύουν πλήθη χωριατών μες στα νεκροταφεία κατά τη Νύχτα των Αποκρίσεων;

* Γιατί οι έμμετρες μορφές γεμίζουν άξαφνα με λέξεις που ατενίζονται άσχετες μεταξύ τους, κι έπειτα κάνουν έρωτα, με ηχηρές δαγκωματιές, κι ύστερα ατενίζονται πάλι άσχετες μεταξύ τους;

* Τι βρήκε ο άτυχος ψαράς στον Όρμο του Ελαφόδοντου;

* Πώς ένας ταπεινός σαλεπιτζής προκάλεσε το Θαύμα του Πάσχα;

* Γιατί τα ζώα του δάσους αγνόησαν τη συμβουλή της προνοητικής Νυφίτσας;

Και άλλες πολλές.

Ο Νίκος Σταμπάκης είναι μεταφραστής-επιμελητής και ιδρυτικό μέλος της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθηνών. Έχει εκδόσει την ποιητική συλλογή Το μπαούλο με τις μπίλιες (εκδ. Φαρφουλάς, 2007) και έχει μεταφράσει ποίηση του Benjamin Péret (Απαγορεύεται η Αφισοκόλληση, εκδ. Ύψιλον, Edward Lear (τα Γραπτά της Α-νοησίας, εκδ. Φαρφουλάς, 2007), την ανθολογία Surrealism in Greece (εκδ. University of Texas Press, 2008) και πολλά άλλα βιβλία και μικρότερα κείμενα, κυρίως από τον διεθνή υπερρεαλισμό και τη λογοτεχνία του φανταστικού.

Οι αναγνώστες που θα καταμετρήσουν ορθώς τα τυπογραφικά λάθη (τα οποία έχουν τοποθετηθεί εσκεμμένα) δικαιούνται να συγγράψουν ανωνύμως κρίσιμα αποσπάσματα πιθανού sequel.

Νέο βιβλίο! Γιώργου Πάρκου, Φεγγαροψημένες παντόφλες & ξεκάρφωτα οικολογικά παραισθησιογόνα

Γιώργος Πάρκου

Φεγγαροψημένες παντόφλες

& ξεκάρφωτα οικολογικά παραισθησιογόνα

ISBΝ: 978-960-98578-3-3, διάστ. 21Χ13, σελ. 112, τιμή 10,50 €

«…Έκανε να τον αγκαλιάσει. Οι δαγκάνες της αιωρήθηκαν για αρκετά πολύ ώρα, πλατσούρισαν στον αέρα και επιτέλους σαν σε όνειρο συνάντησαν τις δαγκάνες του καλού της. Όταν αγκαλιάστηκαν ένα απαλό στρώμα από κάποιο άγνωστο χνουδωτό και ελαστικό υλικό που δεν υπήρχε εκεί εκτίναξε τις λέξεις που ετοιμαζόταν να του πει η Ζιζού. Οι λέξεις κοιτιόντουσαν σαν ηλίθιες μη γνωρίζοντας τι πρέπει να πούνε. Χαροπάλευαν μέσα στα πλοία, μέσα στις βουνοκορφές, στις συντεταγμένες διαστη-μόπλοιων και πίσω από τις μεταξοσκωληκοφωλιές.

Άξαφνα μια ακρίδα διέσχισε το οπτικό πεδίο της από δεξιά προς τα πιο δεξιά ακόμα καλύπτοντας ολοκληρωτικά και αναμφι-σβήτητα την μισή θέα των ματιών της.

Χάθηκε στους επτά ουρανούς και στις τρεις θάλασσες για πολύ λίγο και ζωγράφισε στον αεροπίνακα την λέξη ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ…»

Στο βιβλίο παρακολουθούμε τις περιπέτειες της μικρής καβουρίνας Ζιζού η οποία, αφού εγκαταλείπει την πατρική της στέγη, χάνεται σε ένα βυθό απρόβλεπτων ψυχεδελικών καταστάσεων, μέχρι που θα συναντήσει την απόλυτη rock μπάντα, αποτελούμενη από πέντε καλικάντζαρους, λίγο πριν αυτοί φτάσουν στο απόγειο της δόξας τους.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Γ. Πάρκου γεννήθηκε. Από μικρός έδειξε μια έφεση στα γράμματα, και έτσι, τελείωσε με χαρακτηριστική άνεση τις πρώτες πέντε τάξεις του δημοτικού. Αργότερα συνέχισε με εξαιρετική επιτυχία τις σπουδές του στα χωμάτινα γήπεδα, στα καφενεία και στα μπιλιαρδάδικα, ενώ συνεργάστηκε αλλού περισσότερο (Gew-Gaw, Πύραυλος) και αλλού λιγότερο (The Thing, Fractal κ.λπ) με τον υπόκοσμο του αντεργκράουντ ελληνικού τύπου, τα λεγόμενα φανζίν, συμμετέχοντας κάθε φορά με διαφορετικό ψευδώνυμο. Έλαβε επίσης μέρος σε διάφορους διαγωνισμούς ποίησης, διηγήματος κ.λπ., λαμβάνοντας πάντα μια περίοπτη θέση μέσα στην πρώτη πενηντάδα.

Ύστερα από την ποιητική συλλογή Ομίχλη ως τον παράδεισο (εκδ. FARAG, 1992) και Είμαι σχεδόν τέλειος, η αυτοβιογραφία μου (εκδ. Ε.Γ.Ω., 2001), αυτό είναι το τρίτο του βιβλίο. Κατά τον Terry Junior Grand (περιοδικό Fine) είναι μια αριστουργηματική ματιά, μια εξαιρετική ωδή στην αγάπη ως έννοια, ως αυτοθυσία και κυρίως, ως υπέρτατη πράξη λύτρωσης!

Σήμερα ζει συλλέγοντας μαραμένα λουλούδια, αποφεύγοντας τα σκόρδα και τη φέτα, καθώς και τις δημόσιες εμφανίσεις.

Νέο βιβλίο! Ο ταριχευτής-ψυχίατρος και οι φονικές νότες

του Λεωνίδα Βασιλειάδη

Ο Ταριχευτής-Ψυχίατρος (που έχει και συνεργούς) είναι ο κακός. Ο Γλάρος-Μαέστρος (που ηττάται συνεχώς αλλά δεν εγκαταλείπει) είναι ο καλός. Ο Λεμόνι και η Νιβέα (που αν καταφέρουν να θυμηθούν μπορεί να είναι και σύζυγοι), ο Μιλό και ο Ζάιον (που αν καταφέρουν και τα θυμηθούν μπορεί να είναι τα παιδιά τους) είναι τα υποψήφια θύματα ενός εγκληματικού σχεδίου παράδοξων ταριχεύσεων με την κωδική ονομασία «θάνατος». Όλοι αυτοί και κάποιοι άλλοι μπλέκονται σε μια απίστευτη περιπέτεια ζωής και θανάτου, σαν αυτές που προβάλλονται καθημερινά στην τηλεόραση ή παίζονται στον κινηματογράφο ή διαδραματίζονται στα καρέ των κόμικς μαζικής κατανάλωσης. Ποιοι και πόσοι θα καταφέρουν άραγε να επιβιώσουν και πιο θα είναι το αντίτιμο;

Πρόκειται για μια ιστορία δράσης πολλών τραγελαφικών συγκινήσεων, με μετασχηματιζόμενους –transformers– ήρωες, που εκτυλίσσεται σε μια μεταλλαγμένη –σαν μετά από την ημερομηνία λήξης ανοιγμένη κονσέρβα– Θεσσαλονίκη, με επίκεντρο την παραλία.

Αυτό το εξωφρενικά τρυπαρισμένο και σουρρεαλιστικών προδιαγραφών μαύρο αφήγημα, δεν γράφτηκε για να διεκδικήσει συγγραφικές δάφνες ούτε για να συνομιλήσει με τα επιτεύγματα της παγκόσμιας λογοτεχνικής κληρονομιάς. Γράφτηκε με τίμιο χέρι και με την ταπεινή πρόθεση να προκαλέσει τη συμπάθεια και την συγκίνηση όποιου το διαβάσει.

Οι εκδόσεις «Φαρφουλάς» έχουν την χαρά και την τιμή να σας παρουσιάσουν ένα ακόμα “ιδιαίτερο” βιβλίο!

Ο Λεωνίδας Βασιλειάδης γεννήθηκε το 1963 στη Θεσσαλονίκη όπου ζει και εργάζεται ως βιβλιοθηκονόμος. Μάλλον συμπαθεί τους ανθρώπους, αλλά –κυρίως– λατρεύει τις νεκρές φύσεις και συγκινείται με μουσική που εξελίσσεται μεταξύ των 5 και 250 Hertz. Περπάτησε, έκανε το πρώτο του τσιγάρο, αγάπησε, έπαιξε και έχασε και προσπαθεί να ξανακερδίσει στην παραλία της Θεσσαλονίκης, η οποία του ενέπνευσε τη δράση του αφηγήματος.

Παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει τη Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου, στις 7.00 μ.μ., στο καφέ Ζώγια, Κομνηνών 18, στη Θεσσαλονίκη.