ΑΝΑΚΗΡΥΣΟΥΜΕ ΤΟ 2011 ΕΤΟΣ GEORGE MELIES

150 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την γέννηση του πρωτοπόρου κινηματογραφιστή Georges Méliès, ενός πραγματικού μάγου της τέχνης, που απέδειξε ότι η μεγαλύτερη εξέλιξη ορισμένων πραγμάτων μπορεί να επιτευχθεί ταυτόχρονα με τη γέννησή τους… Ο Φαρφουλάς ανακηρύσσει το 2011 Παγκόσμιο Έτος Georges Méliès με την ελπίδα, η δύναμη της ελεύθερης φαντασίας να κυριαρχήσει το συντομότερο πάνω στον παραλογισμό της σύγχρονης στενομυαλιάς.

καλοσωρίζουμε το βιβλίο του Ν. Ξένιου ΤΟ ΑΧΤΙ

Την Πέμπτη 14 Ιουλίου, στις 9,00μ.μ, στο Bar Beduin (Ελασιδών 20 και Δεκελέων, Γκάζι), οι εκδόσεις ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ και οι συντελεστές του βιβλίου καλοσωρίσαμε το νέο βιβλίο του Νίκου Ξένιου ΤΟ ΑΧΤΙ. Ευχαριστούμε θερμά όλες τις φίλες και τους φίλους που μας τίμησαν με την παρουσία τους.

Για να βγάλουν το «Αχτι» τους

Μελαγχολικές ιστορίες καθημερινής τρέλας και ήττας αφηγείται ο Νίκος Ξένιος στο πρώτο του βιβλίο
Της Λαμπρινής Κουζέλη από το Βήμα on Line

Μια φιλόλογος σε δημόσιο λύκειο της Θήβας που βαριέται τη ζωή και τη δουλειά της, μια οικογένεια αρμένιων λαθρομεταναστών με ονόματα σαιξπηρικών ηρώων, μια εβραία που σταματά να ζει την ημέρα που πεθαίνει ο Έλβις, ένας μεσήλικος πόντιος βιοπαλαιστής με λατρεία για τη γυναίκα του παράξενα συγκινητική κυκλοφορούν στις σελίδες της συλλογής διηγημάτων το «Αχτι» (Εκδόσεις Φαρφουλάς, σελ. 160, τιμή 12 ευρώ) του Νίκου Ξένιου. Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο του 49χρονου συγγραφέα, μια συλλογή 16 ιστοριών που παρουσιάζουν όψεις της σύγχρονης ζωής και της σύγχρονης αγωνίας.

Εκείνο που εντυπωσιάζει στην πρώτη ανάγνωση είναι η ωριμότητα της γραφής του. Ο λόγος του είναι σφικτός, η γλώσσα του αποκαθαρμένη από το περιττό, οι διάλογοι ζωντανοί, τα σκηνικά του περιγράφονται με ενάργεια, οι κόσμοι και οι χαρακτήρες που κατασκευάζει λειτουργούν δραματουργικά, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του ταιριάζει εξίσου καλά με την τριτοπρόσωπη. Ίσως η εξήγηση είναι ότι ο συγγραφέας ασκείται στη γραφή από τα δεκαεννιά του, όπως είπε στο «Βήμα».

Η συλλογή είναι το απόσταγμα 40 διηγημάτων που βρίσκονταν στα συρτάρια του εδώ και χρόνια. Όταν είδε και απόειδε με το «δύστοκο μυθιστόρημα» που τον απασχολεί την τελευταία πενταετία, αποφάσισε, έπειτα και από την παρότρυνση των φίλων του στην Ομάδα Δημιουργικής Γραφής Γομολάστιχα, να εκδώσει μια επιλογή από αυτά. Είχαν προηγηθεί δημοσιεύσεις στον συλλογικό τόμο «Ιστός '95», στην «Αρχαιολογία», στην «Οδό Πανός», στον «Φαρφουλά» και σε άλλα περιοδικά. Από το απόθεμά του άντεξαν στην κρησάρα του μόνο τέσσερα διηγήματα. Μικρή συγκομιδή, που συμπληρώθηκε με 12 νέες ιστορίες που καλύπτουν ένα ευρύ υφολογικό φάσμα από το εξπρεσιονιστικό «Κόκκινο αλάρμ στην Ιωλκό» ως το νατουραλιστικών σκηνών «Πολιτική του καταστήματος» και τον αλληγορικό «Θρίαμβο».

Η απόκλιση και η διαφορετικότητα -στη θετική και στην αρνητική εκδοχή τους- αποτελούν κεντρικό συστατικό των περισσότερων ιστοριών: το προικισμένο μεταναστόπουλο που κόντρα σε κάθε προκατάληψη και κάθε πρακτική αντιξοότητα πασχίζει να περάσει στην Ιατρική («Ο πρίγκιπας»), ο κρυφός ομοφυλόφιλος που δεν παραδέχεται την ταυτότητά του και ζει μια μυστική ζωή υποκρινόμενος και εξαπατώντας πίσω από τη βιτρίνα του γάμου και της οικογένειας («Επιπλέον»).

Χώροι εγκλεισμού και εξουσίας, στρατόπεδα, φυλακές, αστυνομικά τμήματα και σχολεία αποτελούν σκηνικά που εξυπηρετούν τις μυθοπλαστικές προθέσεις του συγγραφέα, όπως και ο δρόμος, οι λαϊκές και μικροαστικές γειτονιές της Αθήνας, η κλειστή κάμαρα, το διαδίκτυο, τα απόμερα στέκια των παρακμιακών.

Οι χαρακτήρες του, οικείοι αλλά και ξένοι, είναι οι αντιήρωες της καθημερινής ζωής: άνθρωποι βουβοί, απελπισμένοι, ξεριζωμένοι, μετανάστες, βιοπαλαιστές, αδύναμοι, φοβισμένοι, υποκριτές, ηττημένοι, άνθρωποι που «πεθαίνουν παραμελημένοι μες στο μόχθο». Ζουν σε κοινωνίες όπου δεν τους κατανοούν, σε ετοιμόρροπες σχέσεις που έχουν χάσει το νόημά τους, σε ρήξη με τον εαυτό τους. Περιφέρουν στους δρόμους την ανησυχία, τις εμμονές, τις ψευδαισθήσεις, τις κρυφές επιθυμίες, την ενοχή, τη θλίψη ή την ανία τους.

Μόνοι, με μια υπαρξιακή μοναξιά να τους βαραίνει, κινούνται σαν αόρατοι μέσα στην οχλοβοή της μεγαλούπολης, κλείνονται σε μικρά διαμερίσματα στον Κολωνό, στους Αγίους Αναργύρους, στη Νέα Φιλαδέλφεια, στα Πετράλωνα, στα Χαυτεία. Ο κόσμος γύρω τους είναι σκληρός και ακατανόητος, τα όνειρα εφιαλτικά. Βρίσκουν καταφύγιο από την αδιαφορία, την αναλγησία, την κοινωνική αδικία και τον παραλογισμό της καθημερινότητας στη μνήμη, στη νοσταλγία ή στη φαντασία. Δεν έχουν την παρηγοριά της επιείκειας ή συμπάθειας, δεν προσφέρουν ελπίδα, τα προβλήματά τους δεν έχουν λύση, έρχονται όμως σε ένα αξιόλογο αφηγηματικό πακέτο που δίνει υποσχέσεις ενδιαφέρουσας συνέχειας.

Νίκος Ξένιος: «Θέλω να απομυθοποιήσω τα πάντα εκτός από την εκπαίδευση»

Η μελαγχολικά σαρκαστική διάθεση που δίνει τον τόνο στις ιστορίες του απορρέει, όπως λέει στο «Βήμα» ο συγγραφέας, από την επιθυμία «να απομυθοποιήσω όλα τα πράγματα που είχα πολύ ψηλά: την πολιτική ζωή, την κουλτούρα, την τρόπο που οι άνθρωποι διεκδικούν τα δικαιώματά τους, όλα εκτός από την εκπαίδευση».

Φιλόλογος, εργαζόμενος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση 20 χρόνια, ομολογεί ότι είναι δύσκολο βρει κανείς επαινετικά λόγια για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ως θεσμό και τους εκπαιδευτικούς που λουφάρουν, όπως η αδιάφορη φιλόλογος στο διήγημα που δίνει τον τίτλο της συλλογής: «Πρώτη ώρα, Ιλιάδα. Το κείμενο γεμάτο κρέατα και κοψίφια που ψήνονται στο στρατόπεδο των Αχαιών. Η τσίκνα βγαίνει από το κείμενο κι απλώνεται στην τάξη. Στα μπροστινά θρανία χεράκια υπερκινητικά, στα πίσω όμως απόλυτος λήθαργος. Λοβοτομή. Μηδέν αντίδραση. Δυο ζευγάρια ηλίθια μάτια με κοιτούν κι εγώ χτυπώ το νύχι στο θρανίο: "Πού είσαι παιδί μου;"».

Σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους του όμως, μιλάει με πολύ ενθουσιασμό για τη νέα γενιά, που θεωρεί ότι αδικείται: «Είναι παιδιά σκεπτόμενα και προβληματισμένα, με αμεσότητα και υψηλό βαθμό πρόσληψης». Τους λείπουν όμως τα πνευματικά πρότυπα.

Με αντίστοιχο ενθουσιασμό μάς μίλησε για τα παιδιά μεταναστών, που τη ζωή τους παρουσιάζει με ενάργεια στο διήγημα «Ο πρίγκιπας»: «Όταν το σχολείο λειτουργεί ως αγκαλιά θερμή που τα περιθάλπει, τα παιδιά αυτά δείχνουν ενδιαφέρον, θέλουν να γίνουν Έλληνες, με την έννοια της κουλτούρας», υποστηρίζει. Στον δρόμο τα παιδιά αυτά ζουν μια δεύτερη ζωή. Στα δέκα χρόνια που εργάστηκε στο Διαπολιτισμικό Λύκειο δεν γνώρισε ούτε ένα παιδί που να έχει και τους δύο γονείς και να μεγαλώνει σε πλήρη πυρηνική οικογένεια. Ο ένας από τους δύο έλειπε διότι είχε πεθάνει ή γιατί ήταν στη φυλακή ή γιατί αδιαφορούσε, και το παιδί μεγάλωνε στο δωμάτιο κάποιου ξενοδοχείου.

Στο διήγημά του «Η κορνίζα», ένας πελάτης καφενείου στην πλατεία Εξαρχείων ξυλοκοπείται μέρα μεσημέρι από κάποιους χωρίς λόγο και αφορμή. Μια καθημερινότητα στην οποία τα σουρεαλιστικά στοιχεία πυκνώνουν και μόνη μας άμυνα μένει το χιούμορ. «Σαρκάζω για να αντέξω αυτά που συμβαίνουν», λέει ο Ξένιος, «χωρίς χιούμορ μπορεί να τρελαθείς».

ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ «Το άχτι» που όλοι κρύβουμε

παρουσίαση του βιβλίου από τον Κώστα Μαρίνο στην Εφ. Μακεδονία (10/07/2011)

Ο αναγνώστης που θα πιάσει στα χέρια του το τομίδιο με τα διηγήματα του Νίκου Ξένιου θα χαρεί καταρχάς την πολύ φροντισμένη έκδοση από τον οίκο Φαρφουλά.
Τίτλος της συλλογής των 16 διηγημάτων, «Το άχτι», και περιεχόμενό τους, μια διαδρομή σε αστικά τοπία εύκολα αναγνωρίσιμα, αλλά και στους ανθρώπους που τα κατοικούν.
Σαν αστραπές μέσα σε αυτούς τους χώρους, εισβάλλουν εικόνες από μικρά χωριά, με τη φύση αδιάφορη γύρω τους - εικόνες μνήμης μακρινής και ποτέ βίωμα στο τώρα. Όμως οι μνήμες των ηρώων του Νίκου Ξένιου είναι πάντα παρούσες και καθορίζουν τη ζωή τους, καταγράφοντας έτσι τη δύσκολη και, όπως σχεδόν πάντα συμβαίνει, ανολοκλήρωτη διαδικασία ενηλικίωσης. Γράφει στο διήγημα, με τίτλο «Ο γιος τού Σωτήρη»:
«Στην οχλοβοή της μεγαλούπολης, ανάμεσα σε ανθρώπους που περιμένουν στη στάση του λεωφορείου, ο γιος τού Σωτήρη κουτσαίνει μέσα στις μνήμες του και σβήνει το παρόν».
Όμως το παρόν υπάρχει, για τους ήρωες και τις ηρωίδες των ιστοριών του Ξένιου, όταν κυκλοφορούν στους αθηναϊκούς δρόμους ή όταν, κλεισμένοι στα διαμερίσματα των ανώνυμων πολυκατοικιών, ανοίγουν τους υπολογιστές, που γίνονται δίοδοι επικοινωνίας, ανολοκλήρωτης όμως και δομημένης σε γλώσσα που δεν εκφράζει συναισθήματα, αλλά είναι μόνο ψηφιακές αστραπές στις οθόνες.

Αίσθημα αγωνίας
Ο Νίκος Ξένιος δεν αρνείται ότι στα διηγήματά του υπάρχουν πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία ή, όπως λέει, «παράμετροι των ηρώων του» είναι και δικές του. Όμως- και ευτυχώς- οι αφηγήσεις του δεν συντίθενται από επεμβάσεις σε σελίδες ημερολογιακές, τις οποίες συχνά συναντάμε σε πολλά βιβλία που κυκλοφορούν. Αφήνει πίσω το προσωπικό στοιχείο και αποκαλύπτει μικρά και μεγαλύτερα συμβάντα, που όλα κρύβουν έναν καημό βουβό, που σπάνια γίνεται κραυγή.
«Απότομα άρχισε να φυσάει και τυλιχτήκαμε όλοι στα παλτά μας. Ξαναέσκυψαν διάφορες γυναίκες, η μια στο αυτί της αλληνής. Στο πρόσωπο της γυναίκας, καθώς περνούσε ανάμεσά τους, δεν φάνηκε η παραμικρή σύσπαση. Η Μάρθα απόρησε, μέσα στο πένθος της. ‘Ποια ήταν αυτή η γυναίκα;’» γράφει στο διήγημα, με τίτλο «Τσοκ γκιουζέλ», όπου διαφαίνεται και το άλλο στοιχείο που διατρέχει τα διηγήματα του Ξένιου στη συλλογή «Το άχτι»: ο ερωτισμός, είτε ο άγουρος των πρώτων εφηβικών χρόνων είτε ο τραυματισμένος και ίσως και ανείπωτος της ωριμότητας.
Όμως υπάρχει και το πλήθος γύρω από τους ήρωες του Ξένιου. Μετανάστες, παράνομοι και όχι, πρόσωπα που ίσως πέρασαν από τη ζωή του όταν δούλεψε ως καθηγητής σε διαπολιτισμικό σχολείο και γνώρισε από κοντά αυτά τα συνήθως βουβά πρόσωπα που όλοι προσπερνάμε, συχνά με φόβο, όταν τα συναντάμε. Αυτά τα πρόσωπα και ο φόβος τού «άλλου» που κατατρέχει κάθε κάτοικο μιας μεγαλούπολης δημιουργούν το απροσδιόριστο και αθεράπευτο αίσθημα της αγωνίας που διακρίνεται σε πολλά διηγήματά του.
«Ακούει τη σειρήνα ενός νοσοκομειακού. Πέφτει πάνω σε μια ομήγυρη μαύρων με ταραγμένες φωνές και καβγάδες. Ανοίγει, παραμερίζοντας τον κόσμο, να δει. Ξαπλωμένος πάνω στις εφημερίδες του, ο δικός του άστεγος σφαδάζει, βγάζει αφρούς από το στόμα», γράφει στο διήγημα «Πολιτική του καταστήματος».

Αποτυχία ενηλικίωσης
Ο Νίκος Ξένιος γεννήθηκε στο Χαρτούμ του Σουδάν. Ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία 7 ετών, έκανε καλές σπουδές, γνώρισε τον κόσμο τού θεάτρου και του κινηματογράφου, όπως φανερώνουν και οι συχνές αναφορές σε χώρους και έργα θεατρικά ή κινηματογραφικά. Ταξίδεψε και επέστρεψε στην Ελλάδα, και δίνει μέσα στις λίγες σελίδες των 16 διηγημάτων του ένα πορτρέτο της χώρας και των κατοίκων της.
Όσο για «το Άχτι», τον τίτλο που έδωσε στο βιβλίο του, λέει πως, παρόλο που τον θεωρεί «κραυγαλέο», τον επέλεξε επίτηδες, για να δηλώσει με αυτόν τον αυτοσαρκαστικό χαρακτήρα τού βιβλίου, «επειδή πραγματικά εκφράζει μια αποτυχία ενηλικίωσης». Και μάλλον αποτυχία ενηλικίωσης μιας κοινωνίας και όχι μόνο ενός ατόμου.

Νεο βιβλίο: Το άχτι (διηγήματα), του Ν.Ξένιου

Νίκος Ξένιος

ΤΟ αΧΤΙ

διηγήματα, ISBΝ: 978-960-9441-19-3, διάστ. 17Χ12, σελ. 160, τιμή 12,00 €

σχέδιο εξωφύλλου: Εύη Τσακνιά

Ν’ αντικρύσει το πρόσωπό του στον καθρέφτη της δίφυλλης ντουλάπας;

Να πάει πάλι φέτος το καλοκαίρι στο «Ζέφυρο» στα Πετράλωνα να δει την ίδια ταινία;

Να βάλει το πορτρέτο της στην κορνίζα;

N’ αφήσει αυτό το κάτι να επιπλέει στη µπανιέρα;

Να µείνει να φροντίζει τον τάφο της µητέρας του ή να γυρίσει στη µακρινή πατρίδα;

Να κλείσει τ’ αυτιά του στα ουρλιαχτά των σκύλων στο στρατόπεδο;

Να πετάξει την ασπίδα του και ν’ αυτοµολήσει στις τάξεις του εχθρού;

Να πάψει να σκέφτεται;

Ή να µείνει µε το άχτι;

Ξεριζωµένοι από τα µικράτα τους, οι ήρωες των δεκαέξι διηγηµάτων του Νίκου Ξένιου διασταυρώνουν τη φωνή τους µε την «άλλη» φωνή που µιλά µέσα τους, αυτήν τη θελκτική, τη γόησσα και την ερωµένη, την υπεύθυνη για τις ήττες και τους θριάµβους τους. Την «αγανακτισµένη» φωνή που τους αναγκάζει να συναντήσουν τους εφιάλτες τους, τους χαµένους γονείς τους, τον τόπο της καταγωγής τους, την άγρια κατάσταση στη νέα πατρίδα. Αλλά και τη βίαιη ενηλικίωση, καθώς και το χάος που τους χωρίζει από τους άλλους ανθρώπους.

Ο Nίκος Ξένιος γεννήθηκε το 1962 στo Χαρτούμ και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου ζει και διδάσκει στο Μουσικό Σχολείο Αλίμου. Έγραψε, μαζί με το Στ. Ροδαρέλλη, το Λεξικό Θεατρικών Όρων (εκδ. ΚΟΑΝ), το ελληνικό μέρος στην Ελληνική Γραμματική για Ρωσόφωνους (εκδ. Πελασγός) καθώς και κριτικές θεάτρου και κινηματογράφου στο περιοδικό Το Τέταρτο. Έγραψε επίσης τα σενάρια Εποχές του Διονύσου και Ισμαήλ. Μελέτες και άρθρα του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά Αρχαιολογία, Ουτοπία, Τόπος Επίκοινος, Θεατρογραφίες, Dioniso (Συρακούσες) και Théâtres du Monde (Avignon), και έχουν περιληφθεί στα βιβλία Θέατρο και Διαπολιτισμική Εκπαίδευση (εκδ. Ζαχαρόπουλος) και Greek Magic (εκδ. Routledge), καθώς και στα πρακτικά έξι διεθνών συνεδρίων για το Θέατρο. Διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά Αρχαιολογία, Οδός Πανός, Αnteprima, Φαρφουλάς και στη συλλογή Ιστός ’95.

Βλέπε κριτική του βιβλίου από τον Κώστα Αγοραστό στην BookPress

παρουσίαση της ΚΛΙΣΗΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ στο Σπίτι της Κύπρου

Οι συντελεστές της Εκδήλωσης στο Σπίτι της Κύπρου. Από αριστερά: Κώστας Λυμπουρής, Γιώργος Καλοζώης, Μάνια Κοιλάκου, Μαίρη Ρούσσου Σινγκλαίρ, Σωτήρης Παστάκας και Διαμαντής Καράβολας.

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής

του Γιώργου Καλοζώη

Η ΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ

στο Σπίτι της Κύπρου

http://www.spititiskyprou.gr/?page=news&id=223

Τη Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011, στις 8:00 μ.μ., το Σπίτι της Κύπρου και οι Εκδόσεις Φαρφουλάς παρουσίασαν στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα εκδηλώσεων στο Σπίτι της Κύπρου την πέμπτη ποιητική συλλογή του Γιώργου Καλοζώη Η ΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ. Η συλλογή τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για εκδόσεις του 2009 από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου.

Ο Μορφωτικός Σύμβουλος κ. Κώστας Λυμπουρής καλωσόρισε, τόσο τους ομιλητές όσο και τους λοιπούς παρευρισκομένους, που τιμούν, όπως τόνισε, το Σπίτι της Κύπρου και τον ποιητή με την παρουσία τους. Αφού έκανε μία σύντομη αναφορά στην εργογραφία του Γιώργου Καλοζώη, και στις σημαντικές διακρίσεις που έχει αποσπάσει το έργο του, ο κ. Λυμπουρής εξέφρασε την ικανοποίησή του για την παρουσίαση ενός βιβλίου που, όπως είπε χαρακτηριστικά, «έχει το κριτήριο της καταξίωσης, αυτό που ενισχύει και την αξιοπιστία της διακινούμενης στον ελλαδικό χώρο λογοτεχνικής παραγωγής της Κύπρου», προσφέροντας στο Ελλαδικό κοινό την «ευκαιρία να γνωρίσει τη λογοτεχνική δημιουργία της Κύπρου σύμφωνα με κάποια κριτήρια».

Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο ποιητής, ιατρός-ψυχίατρος, κ. Σωτήρης Παστάκας, ο οποίος επεσήμανε ότι η κατάρρευση του αυτονόητου και η απώλεια του νοήματος, που τόσο καταλυτικά χαρακτηρίζουν την εποχή μας, αποτελούν, κατά την άποψή του, «τον ορίζοντα μέσα στον οποίον κινείται το ‘εγώ’ που μιλάει μέσα στα ποιήματα της συλλογής: αυτήν την κατάργηση του αυτονόητου στην επικοινωνία μας, που μας αφαιρεί την ιδιότητα του ‘ανθρώπινου’ λόγου κι όταν χάνουμε τον λόγο δεν έχουμε τίποτα πια το ‘ανθρώπινο’». Όπως τόνισε στη συνέχεια της ομιλίας του, ο Γιώργος Καλοζώης είναι «ένας ποιητής, που έχει συνείδηση μέσα σε ποια όρια κινείται σήμερα η γραφή, και ποιο είναι το στοίχημα της ποίησης σήμερα», επαναφέροντας με τον λόγο του το αυτονόητο στην ποίηση, επανεφευρίσκοντας την ΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ, παράγοντας εν τέλει νοήματα.

Ακολούθησε η ομιλία της φιλολόγου-πανεπιστημιακού κ. Μαίρης Ρούσσου Σινκλαίρ, η οποία εξέφρασε την άποψη ότι τα 32 ποιήματα που συναποτελούν τη συλλογή, γραμμένα σ’ ένα κατεξοχήν προσωπικό ποιητικό ιδίωμα, στοιχειοθετούν «μια ποιητική πρόταση, που ενώ εστιάζει στην πατρίδα του (ποιητή), την Κύπρο και τον ελληνισμό γενικότερα, εκφράζει και μια βαθύτατη αγωνία για την κρίση και την παρακμή του δυτικού πολιτισμού». Σύμφωνα με την κ. Ρούσσου Σινκλαίρ, ο Γιώργος Καλοζώης στη συλλογή του αυτή έχει πια χαράξει τον δικό του δρόμο και συνδιαλέγεται με δυναμικό τρόπο με την ευρωπαϊκή ποιητική παράδοση του υπερρεαλισμού «η οποία δεν λειτουργεί μόνο στο επίπεδο της αυτόματης γραφής, αλλά επεξεργάζεται και τα πορίσματα της ψυχανάλυσης». Όπως ανέλυσε, διά μέσου των διαδοχικών μεταμορφώσεων του ποιητικού υποκειμένου, τα ποιήματα, γεμάτα σύμβολα και αλληγορίες «είναι τις περισσότερες φορές σαν όνειρα ή εφιάλτες, προϊόντα ενός προσωπικού αλλά και συλλογικού ασυνειδήτου που βγαίνουν στην επιφάνεια αναζητώντας επίμονα την ερμηνεία». Μαζί με τα όνειρα, ο θάνατος, σημαντική παράμετρος στην ποίηση του Γιώργου Καλοζώη, δεσπόζει σαν βαθιά υπαρξιακή αγωνία για τη συνακόλουθη λήθη, ώστε τα ποιήματα, που αποτελούν την ΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ, να διαβάζονται σαν μια γραμματική της απώλειας.

Τον κύκλο των ομιλιών ολοκλήρωσε ο υπεύθυνος των Εκδόσεων Φαρφουλάς κ. Διαμαντής Καράβολας, ο οποίος ξεκίνησε την εισήγησή του, υπογραμμίζοντας ότι η ποίηση του Γιώργου Καλοζώη «έχει κατακτήσει αυτό το σπάνιο χάρισμα που λέγεται ‘ύφος’», ενώ η ιδιαίτερη ικανότητά της συνίσταται στο ότι προσφέρει στον αναγνώστη «μια εν πολλοίς ακατανόητη τέρψη, παρόμοια με αυτή που μας προσφέρουν τα όνειρα», καθώς «εμπεριέχει πολλά από τα στοιχεία που συγκροτούν την ονειρική μαγεία», όπως είναι τα μνημονικά ίχνη της παιδικής ηλικίας, η αγχογενής αναζήτηση χαμένων αντικειμένων ή προσώπων, μια μεταλλαγμένη εκδοχή υπαρκτών χώρων και τοπίων, όπου διαδραματίζεται η δράση του κάθε ποιήματος, για να καταλήξει στη διαπίστωση «ότι όπως και στο όνειρο έτσι και στα ποιήματα του Γιώργου Καλοζώη, παρά τον φαινομενικά παραληρηματικό τους χαρακτήρα δεν υπάρχει τίποτε το περιττό». Ο κ. Καράβολας ολοκλήρωσε εστιάζοντας σε ένα στοιχείο, που συνιστά μια ιδιαίτερη σταθερά στα πλείστα ποιήματα της συλλογής, την ιδιαίτερα έντονη παρουσία ζώων, τα οποία «σχετίζονται στενά με τον αφηγητή-ποιητή και παίζουν ένα ρόλο στην κατασκευή της ποιητικής αφήγησης», προκαλώντας την επιθυμία της μεταμόρφωσης, μετουσιώνοντας τοτεμικές ιδιότητες και εμπεριέχοντας στοιχεία ταμπού.

Μεταξύ των εισηγήσεων η φιλόλογος Μάνια Κοιλάκου διάβασε τα ποιήματα Η ΛΗΘΗ, Ο ΚΕΡΑΜΟΠΟΙΟΣ, ΤΟ ΑΡΡΩΣΤΟ ΓΚΝΟΥ, Η ΚΟΛΥΜΒΗΘΡΑ και ΤΟ ΠΕΡΙΖΗΤΗΤΟ ΥΦΑΣΜΑ.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τις ευχαριστίες του ποιητή κ. Γιώργου Καλοζώη, ο οποίος, αφού ανέφερε ότι Η ΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ αφιερώνεται στη μνήμη της φίλης του Αικατερίνης Παπανικολάου, ολοκλήρωσε την αντιφώνησή του λέγοντας «ότι η συλλογή αυτή είναι ένας διάλογος με τους νεκρούς, και θεωρώ ότι δεν υπάρχει διάλογος με τους ζωντανούς, ουσιαστικός, αν δεν έχει προηγηθεί ο διάλογος με τους νεκρούς».

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, η Ομότιμη Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης. της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθήνας, κ. Νίκη Λοϊζίδη, ο συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας κ. Νικήτας Παρίσης, η ποιήτρια και φιλόλογος κ. Φροσούλα Κολοσιάτου, ο φιλόλογος Κωστής Δανόπουλος, μέλος Σ.Ε.Π. του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, η ζωγράφος κ. Γιούλικα Λακερίδου κ.ά.

Η νέα, έκτη κατά σειρά, ποιητική συλλογή του Γιώργου Καλοζώη ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΛΗΨΗΣ μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Φαρφουλάς.

* Οι εκδόσεις Φαρφουλάς ευχαριστούν θερμά όλους τους φίλους που τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση και τον ποιητή.

Παρακάτω η ανακοίνωση-πρόσκληση της εκδήλωσης

Το Σπίτι της Κύπρου και οι εκδόσεις Φαρφουλάς

διοργανώνουν μία εκδήλωση αφιερωμένη στον ποιητή Γιώργο Καλοζώη

στην οποία θα παρουσιαστεί η βραβευμένη ποιητική συλλογή του

Η ΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ

την Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011 στις 8.00 μ.μ.

στο Σπίτι της Κύπρου, Ηρακλείτου 10, Κολωνάκι, Αθήνα, τηλ.: 210 3641217

Θα μιλήσουν οι:

Σωτήρης Παστάκας (ποιητής-ψυχίατρος),

Ευτυχία Παναγιώτου (ποιήτρια)

Διαμαντής Καράβολας (εκδότης)

Μαίρη Ρούσσου Σινκλαίρ (φιλόλογος-πανεπιστημιακός)

Ποιήματα θα διαβάσει η φιλόλογος Μάνια Κοιλάκου

Επιμέλεια εκδήλωσης: Μαρία Θεοχάρους Καυκιά

ΓΡΑΦΟΥΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΗΜΕΡΑ ?

Οι εκδόσεις-βιβλιοπώλειο Αλφειός
και το περιοδικό Ο Φαρφουλάς
θέτουν το ερώτημα:

ΓΡΑΦΟΥΝ ΠΟΙΗΣΗ

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

ΣΗΜΕΡΑ

?

Για τον λόγο αυτό

προς αναζήτηση τεκμηρίων

και όχι -κατ’ ανάγκην- απαντήσεων

διοργανώνουμε μια βραδιά
με ποιήματα της πόλης

την Πέμπτη 16 Ιουνίου 2011
στο ατελιέ του Νικόλα Ευγένιου
Ματρόζου 32-34 στο Κουκάκι

όπου σας προσκαλούμε να συμμετάσχετε

από τις 8.00 μ.μ. και όσο πάει…

Γιώργος Καλοζώης: ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΛΗΨΗΣ

Γιώργος Καλοζώης

το μαθημα της περιληψησ

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-18-6, διάστ. 14Χ21, σελ. 96, τιμή 8,00 €

Στην έκτη ποιητική συλλογή του, Το Μάθημα της Περίληψης, ο Γιώργος Καλοζώης επανέρχεται στη γνώριμη θεματική του. Ο κόσμος όπως τον συλλαμβάνει το μυαλό αποτελεί μια μεγαλειώδη αφαίρεση, μια μεταφορά, μια περίληψη που δεν οδηγεί πουθενά, με την έννοια ότι δε χρησιμεύει σε τίποτα. Ή μάλλον χρησιμεύει για να αποδειχτεί ότι οι νοητικές λειτουργίες μας είναι ατελείς και η μεταδοτικότητα της οποιασδήποτε γνώσης εξαιρετικά δυσχερής. Το νευρικό σύστημα του ανθρώπου εμποδίζει την κατανόηση του κόσμου και κατ’ επέκτασιν τη μετάδοση αυτής. Ό,τι ζούμε, ό,τι καταλαβαίνουμε είναι σπαράγματα που δεν μπορούν να ταιριάξουν μεταξύ τους, αφού η έννοια του συγκροτημένου εγώ και της ανθρώπινης ταυτότητας δεν ήταν και δεν είναι ποτέ δεδομένη.

Εύλογα ως εκ τούτου τίθεται το ερώτημα τι είναι ο χώρος, τι είναι η κοινωνία και το άτομο μέσα σε αυτά. Οι ερωτήσεις, οι απορίες είναι σαφώς πιο ενδιαφέρουσες από τις απαντήσεις. Αν ο άνθρωπος είναι το ζώο που επιθυμεί, στην οντολογία του Καλοζώη ο άνθρωπος είναι το ζώο που επιθυμεί να ρωτά. Οι ερωτήσεις του, όπως γράφει σε ένα ποίημά του είναι οι αναρτημένοι διανοητικοί καθρέφτες του.

Η παιδικότητα, η αφέλεια, η μωρία και για πρώτη φορά το χιούμορ σε σχέση με προηγούμενες συλλογές του κάνουν το παιχνίδι των ερωτήσεων λιγότερο οδυνηρό· γιατί αν δεν υπάρχουν οι απαντήσεις, οι ερωτήσεις πρέπει να τίθενται με ένα τρόπο που θα επιτρέπει σ’ αυτές να συνεχίσουν να γίνονται. Γιατί διαφορετικά καραδοκεί ο θάνατος ή η σιωπή.

Σουρρεαλιστικά Εργαλεία Επιβίωσης - Εκδήλωση-Έκθεση

Το τέλος του κόσμου πλησιάζει!

Η μέρα της κρίσης έφτασε!

Θα μπορέσει η φαντασία να σώσει την ανθρωπότητα;

Μετά τις νέες έρευνες για στην επιστροφή της αντιύλης,

η Υπερρεαλιστική Ομάδα Αθήνας και άλλοι Ιθαγενείς και Ευρωπαίοι σουρρεαλιστές

σας καλούμε να βουτήξουμε together

στο αυτοσχέδιο τούνελ του επιταχυντή της υπερπραγματικότητας,

μήπως και επινοήσουμε –έστω την ύστατη στιγμή– τα απαραίτητα εργαλεία επιβίωσης

που θα απαλλάξουν το ανθρώπινο είδος

από τη σημερινή του κατάντια.

Τα πρώτα πειραματικά Σουρρεαλιστικά Αντικείμενα Επιβίωσης

θα εκτεθούν στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο NOSOTROS,

Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια.

Σάββατο-Κυριακή 4-5 Ιούνη 2011

(ώρες γραφείου)

Σχετική συζήτηση-εκδήλωση

θα γίνει το Σάββατο 4 Ιούνη, στις 8.30 μ.μ., στον ίδιο χώρο.

Σας προσκαλούμε ολεσ & ολουσ!

Υπερρεαλιστική Ομάδα Αθήνας

http://surrealismgr.blogspot.com

Μάιος 2011

Διαβάστε το σχετικό κείμενο:

http://surrealismgr.blogspot.com/2011/05/blog-post.html

Έκθεση με σχέδια φτιαγμένα «εν ώρα εργασίας» από το 14ο τεύχος του Φαρφουλά

Όλα τα «εν ώρα εργασίας» δημιουργημένα σχέδια που συγκεντρώσαμε για το τεύχος του Φαρφουλά που κυκλοφορεί, καθώς και άλλα που δεν χωρέσανε στις σελίδες μας, θα παρουσιαστούν στην έκθεση που διοργανώνουμε στον μπαρ Bedouin, Ελασιδών 20 και Δεκελέων στο Γκάζι.

Σας προσκαλούμε, λοιπόν, να έρθετε στα εγκαίνια που θα γίνουν την Παρασκευή 1 Απριλίου 2011 στις 8.00 μ.μ.

Την ίδια ημέρα στα πλαίσια της έκθεσης, στις 9.00, θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή συζήτηση με θέμα «Η Τέχνη του “περιθωρίου”». Τη συζήτηση θα υποδαυλίσουν οι: Διαμαντής Καράβολας–εκδότης του περιοδικού, Εύη Τσακνιά–εικαστικός, Έλενα Πολυχρονάτου–εικαστικός και Διδάκτωρ της Α.Σ.Κ.Τ. και Ηλίας Μέλιος–λογιστής στο επάγγελμα.

Θα διαβαστούν ποιήματα και κείμενα από τις σελίδες του περιοδικού και θα ακολουθήσει πάρτυ μέχρι αργά…

Τα έργα που εκτίθενται προέρχονται από 24 διαφορετικούς εργασιακούς χώρους, πνευματικής αλλά και χειρονακτικής εργασίας.

Στην έκθεση συμμετέχουν οι: Blaubart, Elli J., Josie Malinowski, Kenneth Cox, Capten, Χάρης Βελαώρας, και Λίλα Θεοδώση, Μανόλης Δάσκαλος, Κατερίνα Ιατροπούλου, Λούλα Λεβέντη, Κώστας Μαρσέλλος, Ηλίας Μέλιος, Λευκή Μπαρμπάτση, Γιάννης Ξούριας, Έλενα Πολυχρονάτου, Έλενα Προδρομίδου, Βάνα Σιούρη, Γιάννης Στεφανάκις, Θεώνη Ταμπάκη, κα Τούλα, Εύη Τσακνιά, Αμαλία Χ., Χάλαρης, Γιώργος Χαλκιάς.

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι την Κυριακή 17 Απριλίου.

Κολάζ: Ηλίας Μέλιος

Σχέδιο: Γιάννης Ξούριας, Λίλα Θεοδόση

Σχέδιο: Κώστας Μαρσέλλος

Σχέδιο: Αμαλία Χ.

Σχέδιο: Θεώνη-Βάνα

Χάρτης για το Beduin

«ΕΝ ΩΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ» Το νέο τεύχος του Φαρφουλά!

Κυκλοφόρησε το 14^ο τεύχος του Φαρφουλά

που γράφτηκε εξολοκλήρου «εν ώρα εργασίας»

Σκεφτήκαμε να κάνουμε ένα τεύχος εκ θεμελίων διαφορετικό απ’ ό,τι συνηθίζεται και χωρίς τις απαραίτητες προδιαγραφές, ακόμα και για τα δεδομένα των μη συμβατικών εντύπων. Αφορμή ήταν το γεγονός πως αρκετές φορές λάβαμε κάποιο ποίημα ή ένα κείμενο και αυτός που το έστελνε επεξηγούσε δικαιολογούμενος για πιθανές ατέλειες, ότι «αυτό μου βγήκε στη δουλειά». Η αφροντισιά αυτή όμως συνήθως προσέδιδε και την ιδιαίτερη χάρη του. Είπαμε λοιπόν να το ψάξουμε και να πειραματιστούμε προς αυτήν την κατεύθυνση: Εν ώρα εργασίας, λοιπόν!

Στείλαμε mail δεξιά κι αριστερά, το είπαμε σε φίλους και γνωστούς και σε λιγότερο από ένα μήνα οι διαθέσιμες σελίδες μας γεμίσανε και αν είχαμε άλλες τόσες θα γεμίζανε κι αυτές. Πολλά κείμενα, πολλά σχέδια, πολλοί τρόποι έκφρασης αλλά, καμία επιτήδευση, καμία ματαιοδοξία και πάνω απ’ όλα: ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ!

Παρουσιάζουμε αυτό το τεύχος πιστεύοντας ότι καταδεικνύει πολλά για τον αθέατο, αλλά διαρκώς βαλλόμενο κόσμο της εργασίας. Γράφουν και σχεδιάζουν ελεύθερα, εκφράζοντας μια τεράστια γκάμα ψυχικών καταστάσεων, 51 εργαζόμενοι από διαφορετικούς εργασιακούς χώρους,. Από υπηρεσίες, σχολεία, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, λογιστήρια, δικαστήρια, τυπογραφεία, βιβλιοπωλεία, μέχρι και από πλοίο, ξενοδοχείο και λαμαρινάδικο της Λειβαδιάς υπάρχει συμμετοχή.

- Στο τεύχος, σε ξεχωριστή έκδοση, περιλαμβάνεται το κόμικ του Τάσου Ζαφειριάδη Η Πορτογαλία όπως τη φαντάζομαι.

- Ο Φαρφουλάς κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία ή αποστέλλεται με αντικαταβολή.

Αν δεν το βρίσκετε επικοινωνήστε μαζί μας μέσω mail ή στα τηλέφωνα των εκδόσεων.

- Η παρουσίαση του περιοδικού και το καθιερωμένο γλέντι θα γίνει στις 23 Μαρτίου 2011,

στις 9.00 μ.μ., στο καφενείο «Τα Κανάρια» (Πλαταιών και Κεραμεικού στον Κεραμεικό).

- Όλα τα σχέδια που συνοδεύουν το τεύχος και ακόμα περισσότερα,

θα εκτεθούν στο μπαρ BEDOUIN, Ελασιδών 20 & Δεκελέων, Γκάζι.

Εγκαίνια έκθεσης: Παρασκευή 1 Απριλίου 2011, 10.00 μ.μ. και θα ακολουθήσει πάρτυ.

Διάρκεια μέχρι την Κυριακή 17 Απριλίου.

Σχέδιο της κυρίας Τούλας, καθαρίστριας από το Ναύπλιο

Ο Φαρφουλάς ανακηρύσσει το 2011 Παγκόσμιο Έτος Georges Méliès

150 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την γέννηση του πρωτοπόρου κινηματογραφιστή Georges Méliès, ενός πραγματικού μάγου της τέχνης, που απέδειξε ότι η μεγαλύτερη εξέλιξη ορισμένων πραγμάτων μπορεί να επιτευχθεί ταυτόχρονα με τη γέννησή τους…

Ο Φαρφουλάς ανακηρύσσει το 2011
Παγκόσμιο Έτος Georges Méliès
με την ελπίδα, η δύναμη της ελεύθερης
φαντασίας να κυριαρχήσει το συντομότερο
πάνω στον παραλογισμό
της σύγχρονης στενομυαλιάς.

Βραβείο Ποίησης στην Κλίση του Ρήματος του Γιώργου Καλοζώη

Η απονομή του βραβείου

Το Κρατικό Βραβείο Ποίησης της Κυπριακής Δημοκρατίας για εκδόσεις του 2009 απονεμήθηκε στο Γιώργο Καλοζώη για το έργο του Η κλίση του ρήματος (εκδ. Φαρφουλάς).
Το σκεπτικό της απόφασης έχει ως εξής:
«Τα 32 ποιήματα της συλλογής του Γιώργου Καλοζώη, Η κλίση του ρήματος, αποτελούν ισάριθμα κεφάλαια μιας εκτενούς ανιστόρησης προσωπικών και κοινωνικών/ιστορικών βιωμάτων. Καθημερινές, συνήθεις καταστάσεις αναπτύσσονται μέσα από αλληλένδετες και συνάμα “ασύνδετες” λογικά εικόνες με λόγο ταχύ, συνειρμικό γεμάτο εκπλήξεις και ανατροπές, που μεταποιούν ευφυώς και προγραμματισμένα το κοινότοπο σε μοναδικό, το λαμπρό σε αποτρόπαιο, το βέβηλο σε ιερό και αντιθέτως. Στο βάθος των εικόνων η πολιτεία, η Κύπρος αλλά και η σημερινή ελληνική πραγματικότητα, η στερεοποιημένη μνήμη της εισβολής, η κατοχή και η έσω και έξω διαρπαγή της ψυχής των πολιτών. Η αλληγορία του Κακού και του Καλού διαποτίζει τα ποιήματα που ρέουν ορμητικά σε στίχους/διασκελισμούς –μοναδικα σημεία στίξεως λίγα ερωτηματικά– και μας αποκαλύπτουν φαντασιώσεις μαζί και φαντάσματα του καθημερινού και της ιστορίας. Ο ποιητής έχει κατακτήσει σε αξιοζήλευτο βαθμό το λεκτικό του, διαχρονικά ελληνικό θα το έλεγε κάποιος, και αυτή η κατάκτηση του δίνει τη δυνατότητα να αποφεύγει το τετριμμένο. Η ενσυνείδητη λεκτική, υφολογική και θεματική εκζήτησή του, κληροδότημα ενός χωνεμένου υπερρεαλισμού, κάποτε σαχτουρικής και εγγονοπούλειας υφής, συντελεί στην ιδιαιτερότητα του βιβλίου».

Συγχαίρουμε ολόθερμα τον αγαπητό Γιώργο για αυτή του την άξια διάκριση που έκανε και εμάς περήφανους και του ευχόμαστε από καρδιάς να είναι πάντα καλά και το τόσο ξεχωριστό έργο του να βρίσκει όλο και πιο πολλούς φίλους.




Οι τρεις Κύπριοι ποιητές που έχουν εκδώσει ποίησή τους από τις εκδόσεις Φαρφουλάς. Από αριστερά: Μιχάλης Παπαδόπουλος, Κώστας Ρεούσης και Γιώργος Καλοζώης. Φωτογραφία από την απονομή του βραβείου.

Το περιοδικό και οι εκδόσεις Φαρφουλάς

Μια συνέντευξη του Διαμαντή Καράβολα στον Αλέξανδρο Στεργιόπουλο που δημοσιεύτηκε στην Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας στις 31/12/2010.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ: Το περιοδικό εκδίδεται από το 2001

ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΑΡΑΒΟΛΑΣ: Επίσης, τα τελευταία τρία χρόνια υπάρχουν και οι εκδόσεις βιβλίων που έφτασαν αισίως τους 35 τίτλους.

Α.ΣΤ.: Πόσο έχει αλλάξει στην πορεία των χρόνων;

Δ.Κ.: Ελάχιστα. Συνεχίζουμε πάνω στις αρχικές μας εμμονές.

Α.ΣΤ.: Πώς βιώνει και επιβιώνει ο Φαρφουλάς σ' αυτή την κρίση;

Δ.Κ.: Ο Φαρφουλάς δεν είναι εφημερίδα ούτε εκδοτικό συγκρότημα, να αντιμετωπίζει κλυδωνισμούς. Επιβιώνει όσο μπορεί να μετουσιώνει την κινητήρια δύναμη που λέγεται ανθρώπινος πόνος σε δημιουργία και όσο καταφέρνει να είναι συνεπής με τα ενδιαφέροντά του.

Α.ΣΤ.: Υπάρχει χώρος για εκδοτικές προσπάθειες, όπως η δική σας, σ' αυτό το δύσκολο εκδοτικό τοπίο;

Δ.Κ.: Εχει να κάνει με το κατά πόσο ανταποκρίνεται κανείς στα ερωτήματα που θέτει η εποχή. Αν έχει να πει κάτι ουσιαστικό στο σημερινό γίγνεσθαι, μπορεί να βρει ανταπόκριση.

Α.ΣΤ.: Ποιος είναι ο σκοπός του περιοδικού και των εκδόσεων; Είναι ο ίδιος;

Δ.Κ.: Είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Τα βιβλία βγαίνουν μέσα από το περιοδικό και το περιοδικό από τα βιβλία.

Α.ΣΤ.: Πώς στήνεται κάθε τεύχος;

Δ.Κ.: Αρχικά υπάρχει μια «έμμονη ιδέα». Κατόπιν, έρχονται η συγκέντρωση υλικού και η επεξεργασία του κατά τον τρόπο του κινηματογραφικού μοντάζ. Σημαντικό στοιχείο επίσης για τον Φαρφουλά είναι ότι προσπαθούμε να γράφουν κυρίως ερασιτέχνες της γραφής.

Α.ΣΤ.: Προσπαθείτε να βρείτε επιχειρηματίες να σας ενισχύσουν οικονομικά;

Δ.Κ.: Δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο. Δεν μας πολυταιριάζει.

Α.ΣΤ.: Θα έλεγε κάποιος: «Είναι καλό το περιοδικό. Γιατί να μην το ενισχύσουμε;».

Δ.Κ.: Μας αρκεί να το λένε οι φίλοι και οι αναγνώστες του περιοδικού και όχι ένας επιχειρηματίας-χορηγός. Γιατί αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει πιέσεις που θα μείωναν την ελευθερία της έκφρασης.

Α.ΣΤ.: Σας απασχολεί το θέμα των εσόδων;

Δ.Κ.: Φυσικά, ώστε να μπορούμε να συνεχίζουμε.

Α.ΣΤ.: Υπάρχει κρατική πολιτική για το βιβλίο και γενικά για τον χώρο του Τύπου;

Δ.Κ.: Το κράτος ευνοεί αυτούς που το ευνοούν (γέλια). Σήμερα, στην πλειονότητα των Ελλήνων δεν περισσεύουν ούτε ελεύθερος χρόνος ούτε χρήματα για βιβλία. Αν θέλει το κράτος να βοηθήσει το βιβλίο, θα πρέπει πρώτα να βοηθήσει τους ανθρώπους να βρουν λίγο περισσότερο χρόνο γι' αυτό. Αλλά μάλλον κάνει το εντελώς αντίθετο...

Α.ΣΤ.: Με ποια κριτήρια επιλέγετε την έκδοση ενός βιβλίου;

Δ.Κ.: Ασχολούμαστε με συγκεκριμένες περιπτώσεις συγγραφέων ή καταστάσεων στη λογοτεχνία. Είναι οι εμμονές που προανέφερα. Παράδειγμα, ο τίτλος του περιοδικού. Προέρχεται από διήγημα του Δημοσθένη Βουτυρά. Ενας από τους πολλούς παραγνωρισμένους, αλλά σημαντικότατους συγγραφείς. Ανήκει στους αιρετικούς της γραφής, οι οποίοι μας αρέσουν και θέλουμε να αναδείξουμε. Επίσης, ο σουρεαλισμός είναι βασική θεματική για μας. Από 'κεί και πέρα υπάρχουν κι άλλα πράγματα, που έχουν τις «εκλεκτικές τους συγγένειες». Φυσικά υπάρχουν και ξένοι συγγραφείς, όπως και αρκετοί Ελληνες σύγχρονοι που συνεχίζουν τον αιρετικό λόγο.

Α.ΣΤ.: Ετσι βλέπετε και τα πράγματα γύρω σας; Αιρετικά;

Δ.Κ.: Οπως είχε πει ο Θωμάς Γκόρπας: «Η αλλαγή στην Τέχνη όπως και στη ζωή έρχεται από τους λοξούς».

Α.ΣΤ.: Υπάρχει καλό αναγνωστικό κοινό;

Δ.Κ.: Φυσικά και υπάρχει. Είναι οι μερακλήδες άνθρωποι, όπως έλεγε ο Κόντογλου,.

Α.ΣΤ.: Ποιο είναι για σας το καλό βιβλίο;

Δ.Κ.: Συνήθως αυτό που η ίδια η ζωή σε κάνει να πέσεις πάνω του και να σκοντάψεις.

Α.ΣΤ.: Υπάρχει κάποια σχέση του Φαρφουλά με τα ζώα; Κάποια ευαισθησία, μια και στο πρώτο τεύχος ήταν στο εξώφυλλο.

Δ.Κ.: Σημαντική φιλοσοφική γραμμή στο έργο του Βουτυρά, όπως και στον σουρεαλισμό, είναι η άρνηση του ανθρωποκεντρισμού. Ο άνθρωπος δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Είναι μέρος του.

Α.ΣΤ.: Ο τίτλος του περιοδικού έχει να κάνει με το διήγημα του Βουτυρά, στο οποίο η κυβέρνηση βάζει φόρο και στα ζώα. Δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.

Δ.Κ.: Είναι διήγημα επίκαιρο, γραμμένο το 1935... Παρουσιάζει, όπως είπατε, μια πολιτεία όπου ο κόσμος κρεμάει τα σκυλιά του στα δέντρα για να μην πληρώσει τους φόρους που το κράτος επέβαλε γι' αυτά. Περιγράφει κάτι που γίνεται αρκετά σήμερα σε κοινωνικό αλλά και σε ατομικό επίπεδο. Τις φάλτσες αντιδράσεις απέναντι στις πηγές των προβλημάτων.

Α.ΣΤ.: Ποιες είναι οι φιλοδοξίες για το περιοδικό και τον εκδοτικό οίκο;

Δ.Κ.: Να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε.

Η συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία εδώ!

Guillaume Apollinaire: Ο Περιπατητής των δύο όχθεων, Οδοιπορικό στο Παρίσι

Guillaume Apollinaire

Ο Περιπατητής των δύο όχθεων

Οδοιπορικό στο Παρίσι

Μετάφραση-Επιμέλεια -Εισαγωγή -Σημειώσεις: Νίκος Σταμπάκης

ISBΝ: 978-960-9441-14-8, διάστ. 21Χ14, σελ. 128, τιμή 12,00 €

Ο Guillaume Apollinaire (1880-1918) υπήρξε εµβληµατική μορφή του γαλλικού μοντερνισµού κι ένας από τους µεγαλύτερους ποιητές του 20^ού αι.

Στο Παρίσι όπου ζει κατά το µεγαλύτερο µέρος των δύο πρώτων δεκαετιών του 20^ού αι. συναναστρέφεται και επιδρά σε έναν εκπληκτικό αριθµό ανθρώπων που θα αποκτήσουν εµβληµατική σηµασία στη νεωτερική έκφραση: Alfred Jarry, Picasso, Henri Rousseau, Gertrude Stein, Pierre Reverdy, Marcel Duchamp, Eric Satie, αλλά και τους νεαρούς εκείνους που θα αποτελέσουν τον πυρήνα της παρισινής ντανταϊστικής οµάδας και μετέπειτα της πρώτης υπερρεαλιστικής.

Καθώς βλέπουμε στο παρόν βιβλίο, συναντά και τους εκπροσώπους της περασμένης γενιάς – συμβολιστές ποιητές και συγγραφείς που διασώζονται μέσα από πλούσια ανέκδοτα και στιγμιότυπα. Το βιβλίο, αποκτά ιδιαίτερη σημασία για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό μιας και ο Apollinaire αφιερώνει ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στον Jean Moréas περιγράφοντας τον ίδιο, τις ξεχωριστές στιγμές της φιλίας τους, αλλά και τις τελευταίες ημέρες της ζωής του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα.

Ο Περιπατητής των δύο όχθεων είναι το τελευταίο βιβλίο του που εκδόθηκε όσο ζούσε, το έτος του θανάτου του: αθέλητος αλλά ταιριαστός αποχαιρετισµός. Ο Apollinaire περιπλανώµενος στους δρόµους, τις βιβλιοθήκες και τα καφέ, ξεθάβοντας ιστορίες για πρόσωπα ξεχασμένα, που ανακαλούνται µόνο χάρη σε θραύσµατα διαλόγων και τίτλους βιβλίων, δεν ανακαλύπτει το θαύµα ούτε το έγκληµα — αφήνει όµως µιαν ύστατη ματιά, σαν χάδι, σ’ ένα Παρίσι που ήδη χάνεται. Ένα Παρίσι, γεµάτο µε εκκεντρικούς ποιητές, περίφηµα καφέ, παράξενες βιβλιοθήκες, θεσπέσιες φάρσες και ηρωικά µεθύσια.

Κριτικές-δημοσιεύσεις: Λαμπρινή Κουζέλη, Το σινάφι της Μπελ Επόκ, "Το Βήμα"/ "Βιβλία", 13.2.2011,