στη γιορτή του Φαρφουλά...

την Τετάρτη 15 Οκτωβρίου στο Καφενείο "Τα Κανάρια", Πλαταιών κ Κεραμεικού γωνία, στον Κεραμεικό, από τις 7.00 κ ύστερα...

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΦΙΛΟΙ!!!

Κυκλοφόρησε το νέο φθινοπωρινό τεύχος του Φαρφουλά

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Κυκλοφόρησε το νέο φθινοπωρινό τεύχος του Φαρφουλά με αφιέρωμα στον μεγάλο διηγηματογράφο Δημοσθένη Βουτυρά που φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον θάνατό του.

Στο αφιέρωμα φιλοξενούνται:

• Μια συνομιλία για τον Δ. Βουτυρά των Νίκου Αξαρλή, Βάσια Τσοκόπουλου και Διαμαντή Καράβολα που έγινε στα πλαίσια ενός ραδιοφωνικού αφιερώματος για το έργο του συγγραφέα στο Κανάλι 1 του Πειραιά.
• “Η ηθική υγεία κάτω στα στρώµατα του λαού”. Μία συνέντευξη του 1925 του Δ. Βουτυρά στον Κ. Μπαστιά
• Η µετακίνηση των ορίων και τα όρια της µετακίνησης στο έργο του Δ. Βουτυρά. Κείμενο της Έλενας Ματσάγκου.
• Άλλα κουφάρια, μια βραβευμένη σεναριακή διασκευή ενός διηγήματος του Βουτυρά από τον Οδυσσέα Σταυράκη.
• Η ποιητική του ανολοκλήρωτου αποσπάσματος και τα διηγήματα του Δημοσθένη Βουτυρά. Κείμενο της Μαρίας Καραΐσκου.
• Πολιτείες Φανταστικές, Ουτοπία και Δυστοπία στο έργο του Δ. Βουτυρά. Κείμενο του Διαµαντή Καράβολα.
• Ο Μπαλάφας στον παράδεισο, ο μουσικός Αλέκος Βασιλάτος σε μια έμμετρη διασκευή ενός σατυρικού διηγήματος του Δ.Βουτυρά.
• Μία σταχυολόγηση στίχων μέσα από το έργο του Δ. Βουτυρά και το πλήρη χρονολόγιο-εργογραφία-κριτικογραφία του συγγραφέα.

• Το τεύχος συνοδεύεται από μία ξεχωριστή έκδοση που περιλαμβάνει δύο διηγήματα του Δ. Βουτυρά γραμμένα σε απόσταση 50 χρόνων: «Στην Παραλία» (ένα από τα πρώτα του, δημοσιευμένο το 1902) και «Το ερειπωμένο εργοστάσιο» (από τα τελευταία του συγγραφέα, δημοσιευμένο το 1950).

Στο υπόλοιπο τεύχος:

• Να είµαι ή να έχω; Κείμενο της Δάφνης Χρονοπούλου.
• Το βαπόρι-όρνιο & η αγάπη-γεράκι στο έργο του Γ. Σκαρίµπα, κείμενο του Σωτήρη Ραπτόπουλου.
• Διηγήματα, ιστορίες, παραμύθια από τους Σοφία Κοψίδου, Ίωνα Πανόπουλο, Νίκο Σταµπάκη, Αλέξανδρο Ζούκα και Δηµήτρη Βανέλη.
• Στα «Σύμμεικτα Λαογραφικά» η Θεοδώρα Κουζιάκη περιγράφει περιστατικά από την ζωή στην Αθήνα με βαριά κοζανίτικη διάλεκτο.
• Στις σελίδες ποίησης φιλοξενούνται ποιήματα των: Γιάννη Αλεξανδρόπουλου, Μαίρης Γιωταξή, Νίκου Σφαµένου, Κώστα Ρεούση, Νέστορα Πουλάκου, Νίκου Δερµιτζάκη, Οδυσσέα Σταυράκη και Αριστείδη Λάµπρου.

- Κυκλοφορεί στα κεντρικά βιβλιοπωλεία και σε επιλεγμένα σημεία. Επικοινωνήστε μαζί μας αν δεν το βρίσκετε.

- Η κυκλοφορία του τεύχους θα εορταστεί στις 15 Οκτωβρίου, ημέρα Τετάρτη, στο καφενείο «Τα Κανάρια», Πλαταιών και Κεραμεικού στον Κεραμεικό.

που θα μας βρείτε!!!

Σημεία Διανομής του Φαρφουλά

Αθήνα: Στα βιβλιοπωλεία: Πολιτεία, Ιανός, Πρωτοπορία, Εστία, Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, Ναυτίλος, Εναλλακτικό, Ελεύθερος Τύπος, Ελευθεριακή Κουλτούρα, Βαβέλ, ΚΨΜ, Θεμέλιο, Λεμόνι (Θησείο), Ευριπίδης (Χαλάνδρι), Συλλαβή (Παγκράτι), και στα περίπτερα της Πλ. Εξαρχείων και της Πλ. Κάνιγγος.

Πειραιάς: Underground, Τσαμαντάκης, Κιβωτός

Χαλκίδα: Πορθμός, Ελλέβορος

Πάτρα: Πρωτοπορία, Αχαϊκές Εκδόσεις, Πολύεδρο

Λάρισα: 9 Ρίχτερ

Ερμούπολη: Βιβλιοπόντικας

Θεσσαλονίκη: Ιανός, Πρωτοπορία, Σαιξπηρικό, Κεντρί, Ραγιάς

Κεντρική Διάθεση για τη Βόρεια Ελλάδα, Πρακτορείο Διανομής Βιβλιο-Προμηθευτική (Προξένων 7, Θεσσαλονίκη, 2310-235364)

Και στα βιβλιοπωλεία του Παπασωτηρίου σε όλη την Ελλάδα

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ 8ο ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΦΑΡΦΟΥΛΑ

Μετά από τριετή δημιουργική αγρανάπαυση ξανακυκλοφορεί ο Φαρφουλάς σε τετραμηνιαία –πλέον- περιοδικότητα.

Στο καινούριο τεύχος φιλοξενούνται:

• Μια συνομιλία του 100χρονου λαϊκού στιχοπλόκου και τραγουδοποιού Σταύρου Καραμανιώλα με τον Αργύρη Μπακιρτζή (Χειμερινοί Κολυμβητές). Ο μπαρμπα-Σταύρος εξιστορεί διάφορα περιστατικά που τον ενέπνευσαν στα τραγούδια του.
• «Φτιάχνω ιστοριούλες σαν ζαβά παραμυθάκια». Συνέντευξη με τον Πάνο Κουτρουμπούση συνοδευμένη με 9 ανέκδοτα σχέδια του ίδιου.
• «Ο Λύκος και το Ασυνείδητο». Δοκίμιο της Δάφνης Χρονοπούλου.
• Ο Αυνανισμός μέσα από κείμενα των αρχών του 20^ου αι. Η φιλολογική αποτύπωση ενός θέματος ταμπού ως τις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα. Η έρευνα των κειμένων έγινε από τον ιστορικό Βάσια Τσοκόπουλο και η επιμέλεια της παρουσίασης από τον Διαμαντή Καράβολα.
• Τα τραγούδια της Βιλιτώς. Επιλογή κειμένων από ένα ξεχασμένο βιβλίο, του κορυφαίου συγγραφέα ερωτικής λογοτεχνίας Pierre Louÿs, εμπνευσμένο από τη ζωή μιας σύντροφου της Σαπφώς της Βιλιτώ.
• Δύο ιστορίες του Jean Ferry, ένα παραμύθι του Νίκου Σταμπάκη, πεζά των Κώστα Ρεούση και Κόστ Σιγαρέτ και ένα κείμενο κριτικής για την θεωρία της Α-Σχετικότητας του Ανδρόνικου Ψωμά, καθώς και μια φωτογραφική περιπλάνηση του Τόλη Γιαννόπουλου στο Πέραμα με κείμενα του Νίκου Κουφόπουλου.
• Στις σελίδες ποίησης φιλοξενούνται ποιήματα των: Τζίμη Ευθυμίου, Σάκη Κεντή, Έλσα Κορνέτη, Γιάννη Κοτχαµπάση, Σωκράτη Μαρτίνη, Κατερίνα Μπάκκαρη και Γιάννη Νέγρη.
• Καταγράφονται παλιοί θρύλοι από την ελληνική ύπαιθρο και ένα κείμενο του Κωνσταντίνου Μπούρα για την επικαιρότητα των μύθων στην σύγχρονη εποχή.
• Το τεύχος συνοδεύεται από την τετρασέλιδη εφημερίδα Η Ηχώ της Αεραλάνδης, γεμάτη με μικρές αγγελίες απ' τη φαντασιακή αυτή χώρα.

Κυκλοφορεί στα κεντρικά βιβλιοπωλεία και σε επιλεγμένα σημεία.
Επικοινωνήστε μαζί μας αν δεν το βρίσκετε.

ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ & ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΝ

Ζωοδόχου Πηγής 70, Αθήνα, 10683

ΚΑΙ ΤΟ ΓΙΟΡΤΑΣΑΜΕ ΜΕ ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥ
στις 18 Ιουνίου 2008

ΚΑΙ ΕΝΑ SUPER ΓΛΕΝΤΙ ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ¨ΚΑΝΑΡΙΑ¨ΣΤΟΝ ΚΕΡΑΜΙΚΟ


Παρτε και μια γεύση από την ΗΧΩ της ΑΕΡΑΛΑΝΔΗΣ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΝΕΜΕΝΟΣ: Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΝΕΜΕΝΟΣ

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ

και δυο κείμενα για τη γυναίκα και την οικογένεια

Εισαγωγή: Πάρις Δάγλας

ISBΝ: 978-960-98084-1-5, διάστ. 21Χ14, σελ. 144, τιμή 8,50 €

Ο Νικόλαος Κονεµένος (1832-1907) µε το πρωτοπόρο έργο του έχει να προτείνει µόνο ριζικές λύσεις. Καθολικός νους, ακονιζόμενος από τα προσωπικά του βιώματα και την άρνηση της μεγαλοαστικής του καταγωγής, πάντα µε οξυμμένη ευαισθησία και ρηξικέλευθο πνεύμα, αναθρεμμένος µε τον επτανησιακό ριζοσπαστισμό έγραψε για ένα ευρύτατο φάσμα θεμάτων. Υπήρξε και έμεινε γνωστός ως ο πρώτος δημοτικιστής, τρεις δεκαετίες πριν τον Ψυχάρη. Στο εκτεταμένο κείμενό του Η Διαθήκη μου (1901) προσποιούμενος ότι κέρδισε 1.200.000 $ στο αμερικάνικο λαχείο, εξαπολύει μια ανελέητη σάτιρα σε πρόσωπα και καταστάσεις της εποχής του, και με την άνεση που του δίνει ο «αμύθητος» πλούτος του εξαγγέλλει ένα πρόγραμμα ριζικών αλλαγών για την Κερκυραϊκή κοινωνία όπου ζει, αλλά και για την υπόλοιπη χώρα. Στα κείμενά του Η Οικογένεια και Η Γυναίκα, γραμμένα κατά το 1880, γίνεται κήρυκας της ανάγκης να χειραφετηθεί η γυναίκα από την πατρικά και συζυγικά δεσμά, καταγγέλλοντας τον γάμο ως ένα θεσμό που αντίκειται στην ερωτική φύση του ανθρώπου. Οι επαναστατικές του ιδέες για την πολιτειακή οργάνωση και τους κοινωνικούς θεσµούς, την οικογένεια και τις σχέσεις των δύο φύλων, πάντα διατυπωμένες µε χιούμορ και ανθρωπιά, αντηχούν ακόμα και σήμερα σαν πραγματικές διανοητικές αστραπές πάνω στα σύγχρονα προβλήματα.

«Αν τον κόσµο τον κυβερνούσαν οι γυναίκες, ο κόσµος θα εκυβερνιότουν πολύ πλέον δίκαια, πολύ πλέον φιλάνθρωπα και πολύ πλέον σύµφωνα µέ την φύσιν παρ’ ο,τι τώρα που τον κυβερνούν οι άντρες…

Της δύστυχης της γυναικός εµείς οι άρπαγες και οι σκληροί της επήραµε ο,τι κι αν είχε· της επήραµε περιουσία και ελευθερία· εµείς της επεριορίσαµε την ενέργεια των αισθηµάτων της, που είναι ο πλέον πολύτιµος θησαυρός της· εµείς την εκάµαµε να ακούσει όλο το βάρος του συχαντερού ζυγού µας· εµείς την εφονέψαµε· έχοµε τον εγωϊσµό και την αναισθησία να πιστεύοµε, πως µία τέτοια κατάσταση την ζητάει η φύσις· η γυναίκα δεν γνωρίζει την αιτία που βρίσκεται σήµερα σε αυτή την κατάσταση, αλλ’ όµως το άδικο που της γένεται το αισθάνεται... Ω γυναίκα! η τύχη η δική σου είναι η τύχη όλης της ανθρωπότητος· ο άντρας έπρεπε να είναι δούλος σου, και ο άντρας σε κυριεύει. Αλλά τι να κάµοµε, δύστυχη; ή που να πάµε;»

PIERRE LOUŸS: ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΒΙΛΙΤΩΣ

PIERRE LOUŸS

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΒΙΛΙΤΩΣ

Μεταφραστής: Γκρέκο

Εισαγωγή-Επιμέλεια-Σημειώσεις: Νίκος Σταμπάκης

ISBΝ: 978-960-98084-6-0, διάστ. 17Χ12, σελ. 192, τιμή 8,00 €

Ποιος αναπλάθει αυτόν τον χαμένο κόσμο του εξαίσιου ερωτισμού, αυτήν τη γιορτή των αισθήσεων που τραβά ως το θάνατο; Η Βιλιτώ, αρχαία Ελληνίδα ποιήτρια από την Παµφυλία, φίλη και ερωμένη της Σαπφώς, ιερή εταίρα; Ή ο Πιερ Λουίς «μεταφραστής» της αλλά και δημιουργός της, παγανιστής στο κατώφλι του σύγχρονου κόσμου;

Τα Τραγούδια της Βιλιτώς χαρακτηρίστηκαν ως ένα από τα κλασικά αριστουργήματα της ερωτικής λογοτεχνίας, µε τεράστια επιρροή στις αναπαραστάσεις και θεωρήσεις της σεξουαλικότητας κατά τον 20ό αιώνα. Αποτέλεσαν λογοτεχνική φάρσα του συγγραφέα, αφού απέδωσε την πατρότητά τους όχι στον εαυτό του, για τον οποίο κράτησε απλά τη θέση του μεταφραστή, αλλά στη φανταστική Βιλιτώ από την Παµφυλία, την οποία βάζει να αυτοβιογραφείται μέσα από επιγράμματα που περιγράφουν διάφορα περιστατικά της ερωτικής της ζωής. Η Βιλιτώ –κατά τον συγγραφέα– υπήρξε ακόλουθη της Σαπφώς στην Λέσβο, που στη συνέχεια, μετά το χωρισμό της µε τον μεγάλο έρωτα της ζωής της την Μνασιδίκα, έγινε περίφημη εταίρα στην Κύπρο.

Ο συγγραφέας: Μια απ’ τις πιο ιδιότυπες περιπτώσεις της ύστερης γενιάς του γαλλικού συμβολισμού, ο Pierre Louÿs (1870-1925) έζησε τις τελευταίες δύο δεκαετίες της ζωής του μακριά από την κοινωνική ζωή, αφοσιωμένος στη συγγραφή πληθώρας ερωτικών κειμένων, που ενίοτε φτάνουν στις παρυφές του πορνογραφήματος. Τα πιο τολμηρά από αυτά εκδόθηκαν μετά το θάνατό του. Μολονότι συναναστράφηκε ελάχιστα τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής του, ο Louÿs αποτέλεσε πρότυπο για συγγραφείς της γενιάς του όπως ο André Gide και ο Paul Valéry, ενώ ο Claude Debussy μελοποίησε κάποια από τα κείμενα της Βιλιτώς το 1896-7.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

ΒΙΛΙΤΩ

Άλλες γυναίκες ντύνονται μ’ άσπρο μαλλί. Άλλες φορούν μετάξι και χρυσάφι. Άλλες στολίζονται με λουλούδια, με πράσινα φύλλα και με τσαμπιά σταφυλιών.

Εγώ δεν ξέρω να ζω, παρά γυμνούλα. Αγαπημένε μου, πάρε με όπως είμαι: χωρίς φόρεμα, χωρίς κοσμήματα, χωρίς σαντάλια· να η Βιλιτώ ολάκερη.

Τα μαλλιά μου είναι μαύρα με τη μαυρίλα τη δικιά τους, τα χείλη μου κόκκινα με το δικό τους κοκκινάδι. Οι μπούκλες μου κυματίζουν ολόγυρά μου, ελεύθερες και στρογγυλές σα φτερούγες.

Πάρε με έτσι, όπως μ’ έκαμε η μάνα μου μέσα σε μια νύχτα μακρυνού έρωτα, κι αν σ’ αρέσω μην ξεχάσεις να μου το πεις.

ΣΤΑ ΣΤΗΘΗ ΤΗΣ

Λουλουδένιες σάρκες, ω στήθη μου! πόσον είσθε γεμάτα από ηδυπάθεια! Στήθη μου, όταν σας βάζω μέσα στα χέρια μου, πόσον μου φαίνεστε μαλακά και ζεστά και ευωδιασμένα.

Άλλοτε είσαστε παγωμένα σαν ένα στήθος αγάλματος, και σκληρά σαν τα μάρμαρα τα αναίσθητα. Από τότε που ελυγίσατε σας αγαπώ περισσότερο, εσάς που αγαπηθήκατε τόσο.

Το λείο και φουσκωμένο σχήμα σας είναι η δόξα του μελαχροινού κορμιού μου. Είτε σας φυλακίζω κάτω από το χρυσόπλεχτο δίχτυ, είτε σας ελευθερώνω και σας αφήνω ολόγυμνα, εσείς μου φανερώνετε πρώτα τη μεγαλόπρεπη ομορφιά σας.

Ας είστε λοιπόν ευτυχισμένα απόψε. Αν τα δάχτυλά μου γεννούν τα χάδια, σεις μόνα θα το μάθετε ως αύριο το πρωί. Γιατί αυτή τη νύχτα η Βιλιτώ πληρώνει τη Βιλιτώ.

Ο ΚΟΡΦΟΣ ΤΗΣ ΜΝΑΣΙΔΙΚΑΣ

Άνοιξε προσεχτική το χιτώνα της με το ένα χέρι και μου έδειξε τον κόρφο της τον τρυφερό και ζεστό, όπως προσφέρουνε στη θεά ένα ζευγάρι ζωντανά τρυγόνια.

«Αγάπα τα πολύ, μου είπε, τ’ αγαπάω τόσο κι εγώ! Είναι αξιαγάπητα σα μικρά παιδάκια. Φροντίζω γι’ αυτά σα μένω μονάχη. Παίζω μαζί τους· τους κάνω ευχαρίστηση.

»Τα λούζω με γάλα. Τα πουντράρω με άνθη. Τα μεταξωτά μαλλιά μου με τα οποία τα σφογγίζω, ευχαριστούν τις μικρές ρώγες των. Τα χαϊδεύω ανατριχιάζοντας. Τα κοιμίζω μέσα σε μαλλί.

»Αφού δε θα κάμω παιδιά, γίνου το βρέφος τους, αγάπη μου, και αφού βρίσκονται τόσο μακρυά από το στόμα μου φίλησέ τα για μένα».

ΤΟ ΠΑΡΑΦΟΡΟ ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΑ

Αγάπα με, όχι με χαμόγελα, με ανθούς, με πλεγμένα λουλούδια, άλλα με την καρδιά σου και τα δάκρυά σου, όπως σ’ αγαπάω κι εγώ, με το στήθος μου και τ’ αναφυλλητά μου.

Όταν ο κόρφος σου ακουμπάει στον κόρφο μου, όταν αιστάνομαι τη ζωή σου ν’ αγγίζει τη δικιά μου, όταν τα γόνατα σου υψώνονται ξοπίσω μου, τότε το λαχανιασμένο στόμα μου δεν ξέρει πια να βρει το δικό σου.

Σφίξε με όπως σε σφίγγω! Ιδές, ο λύχνος ξεψυχά και κυλάμε μέσα στη νύχτα· κρατώ ωστόσο αγκαλιασμένο το λυγερό κορμάκι σου και ακούω τον ατελείωτο στεναγμό σου...

Βόγγα, βόγγα, βόγγα, ω γυναίκα! Η αγάπη μάς σέρνει προς τον πόνο. Λιγότερο θα πονούσες επάνω σ’ αυτό το κρεβάτι για να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί, παρά για να γεννήσεις τον έρωτά σου.

ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Ο πρώτος μου χάρισε ένα περιδέραιο, ένα περιδέραιο από μαργαριτάρια, που αξίζει όσο και μια πολιτεία με τα παλάτια της και τους ναούς της και τους θησαυρούς της και τους σκλάβους της.

Ο δεύτερος έπλεξε για μένα στίχους. Έλεγε πως τα μαλλιά μου είναι μαύρα σαν τα μαλλιά της νύχτας και τα μάτια μου γαλάζια σαν τα μάτια της αυγής.

Ο τρίτος ήτονε τόσο όμορφο παλληκάρι, που κοκκίνιζε κι αυτή η μάνα του σαν τον φιλούσε. Έβαζε τα χέρια του απάνου στα γόνατά μου και κολλούσε τα χείλη του στο γυμνό μου ποδάρι.

Συ τίποτε δε μου ’πες. Τίποτε δε μου ’δωσες γιατ’ είσαι φτωχός. Κι ούτε ωραίος δεν είσαι. Όμως εσένα αγαπώ.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΕΡΑΣΤΗ

Αν θέλεις να σ’ αγαπήσει μια γυναίκα, ω νεαρέ φίλε, όποια κι αν είναι, μην της λες πως τη θέλεις, μα κάνε να σε βλέπει κάθε μέρα, κι υστέρα εξαφανίσου για να ξαναγυρίσεις πάλι.

Αν σου μιλήσει, να είσαι ερωτικός χωρίς πολύ ζήλο. Μόνη της θα ’ρθει σ’ εσένα. Αλλά κοίταξε να την αποχτήσεις με δύναμη την ημέρα που πρόκειται να σου δοθεί.

Όταν τη δεχτείς στην κλίνη σου, μη φροντίζεις για την ευχαρίστηση τη δική σου. Τα χέρια μιας γυναίκας αναμμένης από τον έρωτα, τρέμουν και δε μπορούν να χαϊδέψουν. Απάλλαξέ τα από το έργο αυτό.

Μα συ, κοίταξε να μη ζητήσεις ανασασμό. Μάκραινε τα φιλιά όσο βαστά η αναπνοή σου. Μην την αφήσεις να κοιμηθεί, όσο κι αν στο ζητάει. Και φίλα πάντα κείνο το μέρος του κορμιού της, όπου γυρίζει τα μάτια της.

Το μπαούλο με τις μπίλιες

Το μπαούλο με τις μπίλιες
(ποίηση)
Νίκος Σταμπάκης

155 σελ. ISBN 978-960-98084-0-8, Τιμή 7, €

ΓΥΦΤΙΚΟ ΣΚΕΠΑΡΝΙ

Σαράντα χρόνια να κολλάς τσιρότα στην υδρόγειο
Τριάντα δόντια να πετάς ξοπίσω σαν χαλίκια
Είκοσι πρώτοι τόμοι απομνημονευμάτωνε
Μονάχα για την ενδομήτρια περίοδο

Και δέκα εντολές πίσω απ’ το τζάμι
Για να το σπάσεις σε ώραν έκταχτης ανάγκης
Κι εφτά αμαρτήματα σε τιμή δώρου:
Ύπαρξη κι ύπαρξη κι ύπαρξη κ. ο. κ.

Εννιά γραμμές ποιήματος χωρίς καμμιάν αιτία
Με δυο ενδιάμεσα κενά, π’ εγλύτωσαν πολύ φτηνά
Τρεις μάγοι που κρατάν χυλό χόβολη και χατζάρα
Τέσσαρες εποχές περνώ σε χειμερία νάρκη
Πέντε βδομάδες μες σ’ έν’ αερόστατο

Ένας θεός πατήρ παντοκράτωρ
Δυο πόδια που χωθήκανε σε μια μονάχα αρβύλα
Τρεις χωρικές που σεργιανάν με λικνιστά πανέρια
Τέσσαρες άνεμοι φυσάν κανείς τους δεν με παίρνει

Εφτά σοφοί, τρεις διεθνείς, μια καλαμιά στον κάμπο
Εννέα μούσες, ογδονταμιά ουρές
Τρία πουλάκια κάθουνταν και ομφαλοσκοπούσαν
Μηδέν-αγάς είν’ ο αγάς που για χατίρι του αγρυπνάς
Δυο γιους είχες μανούλα μου καιγόμουνα κι οι δύο

Εξήντα-εννιά σημαδιακό της γέννησής μου έτος
Τριάντα αργύρια το ποίημα ταρίφα.
1993


JUVE ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΦΑΡΦΟΥΛΑ

Οι δροσουλίτες έχουνε κι αυτοί τα εσώψυχά των
(Μελαγχολίες μεταστάσεις έριδες
Στο καφενείον ******) καθώς επίσης
Και οι εφτάψυχοι αστρολάβοι, κι οι εδώδιμοι
—Δεν είναι πια να τους μιλάς όταν στοχάζουνται
Περί της σημειωτικής των κουρδιστών πεντάλφα
Περί των αποκαλυφθέντων τριχωτών ημίθεων
Εντός του κούφιου καρβελιού που από την λύσσα του
Βάλθηκε σώνει και καλά να γίνει ηχείο
Που μεταδίδει το άσμα «η Παγγαία τήκεται
Μες στο δεξί αυτί του—(λέξις δυσανάγνωστος)
Κι εκείνος την εκχέει στο προτελευταίο τεύχος
Του περιοδικού—» (αιφνίδια παράσιτα
Που θα παρακαμφθούν με δυσκολία
Όπως εξ άλλου παρακάμπτονται τα όνειρα
Περί του απαισίου Hulk, τα δεκαοκτασύλλαβα
Αινίγματα που η απάντηση είναι ‘Σανταρόζα’
Τα διάστιχτα με περιττώματα κάστορος
—Ή σμηναγού—κροκοδείλια γοβάκια
Όπως τα παρακάμπτουν και τα διευθετούν
Όπως τα κρίνουν τα εκκρίνουν τα βιδώνουν
Σε παρατεταμένους ρυθμικούς λαρυγγισμούς
Όπως τα μετατρέπουν σε πειθήνιες κύστες
Όπως τα διευθετούν σε κάτω σιαγώνες φρύνων
Όπως τα στύβουν για να εξαγάγουν σημεία G
Όπως).


ΕΝΔΗΜΙΚΗ

Είχε την σαύρα της σιωπής αναμεσίς στα μάτια
Την βρύση απ’ όπου ανέβλυζαν τα φρύγανα ελύτρων
(Μιας κι οι επίορκοι αμολάν αητούς τις Τσικνοπέμπτες
Και τα τρυγόνια αιμάσσουνε στις εσοχές του θέρους)

Είχε τον ξέχειλο γιακά της ανοιχτής βιολέτας
Το μουσικό πετάρισμα βλεφάρων μαρμαρένιων
(Οίκοι της ώχρας που έσμιγαν σε ακόρεστες ενώσεις
Δακρύζαν κάτω απ’ ουρανό πανιού των ταυρομάχων)

Είχε τις φλέβες που έσπαζαν σε σιαμαίους κρίνους
Και την φωνή από κέρινο πηγάδι
Είχε τα μάτια θεωρείου που γκρεμίζεται
Μέσα σε νύχτα πίσσας και καυτού σανού

Είχε τα σμαραγδένια κάστρα των λεπτοδειχτών
Να τρεμοπαίζουν στην βοή του άλικου ήλιου
(Σαν παστουρμάς πετούμενος που μαγαρίζει ασπρόρρουχα
Σαν χείλη από βατόμουρα που πλέουν σ’ απνοίας λειμώνες)

Είχε τους αστραγάλους από ανθούσα μουσελίνα
Είχε τα μάτια σαν μνημόσυνα αμπελιών
Είχε το πτυχωμένο μαντήλι της ανατολής
Και τα ζαχαρωμένα κέρματα μες στις ρυτίδες του κυκλώνα

Είχε την προκοπή του δέρματος μες σ’ ουρανία κοιτίδα
Είχε την κρέμα ομορφιάς που αρμόζει σε γυναίκες
Τόσον ωραίες που οι τενόροι γίνονται τρέμουσες σκιές
Πενθούσες το απόλυτον εντός κοίλης κενότητος

Είχε το βλέμμα της σπασμένης τζαμαρίας
Από ξανθές και κόκκινες σταφίδες
(Αλλοτινή αντανάκλαση δύσεως μεθυστικής
Από γλυκόξινη κοιλιά πάπιας με πορτοκάλι)

Είχε το αίμα που έσπερνε χλωροφύλλη στα βρόγχια
Και το μικρό της δάχτυλο να τρίβει την κλωστή
Για να μαδήσει το παλίμψηστο σκορπώντας βιαστικά
Στον άνεμο φθίνουσες αγκυλώσεις.


ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Ο πραγματικός λόγος για τον οποίον ο Ροβινσών Κρούσος έχασεν ολότελα την ψυχραιμία του στην θέα του μυστηριώδους εκείνου αποτυπώματος ποδιού, ήταν η υποψία του πως το σημείο αυτό, συνήθως αδύνατο ν’ απαντηθεί απομονωμένο, δεν μπορούσε παρά ν’ αποτελεί την μοναδική δυνατή ανταπόκριση από μιαν ‘άλλη διάσταση’, ξένη προς τον ίδιο και τις συνήθειές του, κι η ειρωνική κι ενδόμυχη επισήμανση της αδυναμίας της Βρετανικής Αυτοκρατορίας να συμπεριλάβει στα επιτεύγματά της μιαν ικανοποιητική ερμηνεία του φαινομένου, δεν του διέφευγε.
Επειδή λοιπόν ήθελε πολύ ν’ ανακαλύψει τι συνέβαινε, όταν πήρε να νυχτώνει κατέβηκε στην παραλία, στάθηκε στόνα του πόδι και πάτησε δυνατά την άμμο. Είχεν ωστόσο λησμονήσει πως αμέτρητα χρόνια τα παιδιά παίζουνε κουτσό δίχως αποτέλεσμα: το μόνο που επέτυχε ήτανε να χάσει την ισορροπία του και να σωριαστεί χάμου, ενώ τριγύρω ακούγονταν μικρά ψιθυριστά γελάκια.

EDWARD LEAR: ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΗΣ Α-ΝΟΗΣΙΑΣ

EDWARD LEAR

ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΗΣ Α-ΝΟΗΣΙΑΣ

Ποιήματα, ιστορίες, συνταγές μαγειρικής

Εισαγωγή-Μετάφραση: Νίκος Σταμπάκης

ISBN-13 978-960-98084-5-3, Σελ. 96, τιμή 9,98 €

Ο «Τρελός γερο-Εγγλέζος» ποιητής και ζωγράφος της βικτοριανής περιόδου Edward Lear (1812-1888) έζησε για καιρό στην Ελλάδα, όπου και φιλοτέχνησε μια σειρά από περίφημες τοπιογραφίες. Η άλλη του ιδιότητα ωστόσο (αυτή του δημιουργού αλλόκοτων πλασμάτων, φυτών, τόπων, λέξεων, ακόμη και φαγητών) παρέμενε μέχρι στιγμής σχεδόν άγνωστη στη χώρα μας.

Οι μορφές που κατοικούν στα γραπτά και τα σκίτσα του χαρακτηρίζονται από ανατρεπτικό χιούμορ, πρωτόγονη παιδικότητα και αχαλίνωτη Lear-ική φαντασία. Βασική αναφορά για το κίνημα του υπερρεαλισμού, αλλά και για τα πολύχρωμα τοπία της αγγλικής ψυχεδέλειας, ο Lear επηρέασε επίσης μια πλειάδα δημιουργών του μοντερνισμού, όπως τους James Joyce και T. S. Eliot, αλλά και της δυτικής λαϊκής κουλτούρας.

Το έργο του Lear αποτελεί, μαζί με εκείνο του νεότερού του Lewis Carroll, το πιο χαρακτηριστικό δείγμα του αγγλικού nonsense, ή α-νοησίας, που η επιφανειακή της αφέλεια μεταμορφώνει τον κόσμο σε έναν πρωτόγνωρο πλανήτη όπου στο Γκρομπούλειο Πεδίο, στα Βουνά της Τσιγκλώδους Οπής, στην Ακτή της Χορομάνδλης, στης Τριγανιάς την κορυφή, και προπάντων στη λίμνη Πιπλ-Ποπλ εκτυλίσσονται οι περιπέτειες των Φυρδημηγδών, του Γιόγκι-Μπόγκι-Μπο, του Κουάγκλ-Ουάγκλ, του Ντογκ με τη Φωτεινή Μύτη, του Πομπλ, της οικογένειας Δισκοβόλου και άλλων παράτολμων ηρώων.

Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται εκτεταμένα στην ελληνική γλώσσα το έργο του Lear. Όπως άλλωστε μας αυτοσυστήνεται ο ίδιος:

«Τι σπουδαίο να γνωρίζεις τον κύριο Ληρ!»

Που συνέγραψε τόσα βιβλία εκτενή!

Αρκετοί λεν πως είναι μυστήριος ανήρ,

Πλην ολίγοι τον βρίσκουν σχεδόν συμπαθή.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΛΙΒΕΛΟΙ του Γιώργη Ζάρκου

1. Πος τα κατάφερε ο Ξενόπουλος να γίνι Ακαδιμαϊκός

2. Μια σιμορία κακοπιί με αρχιγό τον Κουτσουμάρι - Μιστικί Αστινομία τις Αθίνας

3. Αν ο άλοτε ιπουργός τις δικεοσίνις πλακόνετε δολοφονικά δίκασαν δέκα χρόνια τον Μαρμαρέλι

4. Άλκις Θρίλος, Χάρις Ζευγάς κε Σία, Για όσους τους πέρνουνε στα σοβαρά.

Επίμετρο: Θωμάς Γκόρπας, Εισαγωγή: Διαμαντής Καράβολας,

ISBN-13 978-960-98084-3-9, σελ. 80, τιμή 9,00 €

Γιατί ο Γιώργης Ζάρκος έσπασε και ξανάσπασε τα τζάμια του βιβλιοπωλείου «Πυρσός» μέρα μεσημέρι; Γιατί πήγε να χτυπήσει τον Παλαμά και όλους τους ακαδημαϊκούς της εποχής του; Πως ο Ξενόπουλος κατάφερε να γίνει ακαδημαϊκός; Ποια σχέση έχει η δικαιοσύνη με την φασολάδα και οι νόμοι με τα λάστιχα; Και όταν τελικά ο νόμος δεν έχει την αναίδεια να επέμβει ποιοι έρχονται να αναλάβουν κατασταλτικό ρόλο στη θέση του;

Όλα ξεκίνησαν από την λογοκλοπή ενός διηγήματος που έγινε σε βάρος του συγγραφέα από την Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια το 1930. Τα γεγονότα πήραν γρήγορα ανεξέλεγκτες διαστάσεις, με απανωτές συλλήψεις, ανακρίσεις και αρκετό ξύλο κατά του Γιώργη Ζάρκου, μέχρι να καταλήξουν στον προσωρινό εγκλεισμό του στο ψυχιατρείο.

Οι τέσσερις λίβελοι που έγραψε ο Γιώργης Ζάρκος από το 1931 ως το 1936 κατά κορυφαίων παραγόντων του πνευματικού και δημόσιου βίου για να υπερασπίσει το έργο και την τιμή του, αφορούν τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις όπου η λογοτεχνία δεν προκαλείται από επεισόδια της ζωής, αλλά προκαλεί η ίδια επεισοδιακές καταστάσεις και ο συγγραφέας γίνεται το κεντρικό πρόσωπο και ο ήρωας αυτών.

Το βιβλίο πλαισιώνεται από το διήγημα «Η φύση, ο Πολιτισμός» που στάθηκε η πέτρα του σκανδάλου για τις διενέξεις του συγγραφέα και από ένα επίμετρο του Θωμά Γκόρπα που βιογραφεί τον Γιώργη Ζάρκο.

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΒΟΥΤΥΡΑΣ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Μια διάλεξη-Τριανταεννέα όνειρα-Έξι διηγήματα

Εισαγωγή: Βάσιας Τσοκόπουλος, Ανθολόγηση: Διαμαντής Καράβολας

ISBN-13 978-960-98084-2-2, Σελ. 112, τιμή 10,00 €

«Ο Λαγκάς εκοιμήθηκε βαρύ ύπνο, σαν ο νους του να βυθίστηκε σε αβύσσους.

(Λεωνίδας Λαγκάς, 1903)

Ο Δημοσθένης Βουτυράς, που το 2008 συμπληρώνονται 50 χρόνια απ’ τον θάνατό του, άρχισε τη λογοτεχνική του περιπέτεια με ένα βαρύ ύπνο. Ο ύπνος με τα όνειρά του διαπέρασε όλο το εκτενές έργο του, το οποίο μετρά πάνω από πεντακόσια διηγήματα· στα περισσότερα τα όνειρα έχουν οργανική θέση μέσα στη αφήγηση. Συνέχεια της δράσης, συμβολική συμπύκνωσή της, προμήνυμα, παράλληλη πραγματικότητα, σκηνικό της φαντασίας, σε όλες τις περιπτώσεις τα όνειρα μιλούν στους ήρωες των διηγημάτων, στους αναγνώστες, επηρεάζουν την πλοκή, η οποία πλοκή δεν είναι η συνήθης της παραδοσιακής λογοτεχνίας, αλλά ουσιαστικά ένα ρεύμα της συνείδησης, μια ροή του εσωτερικού λόγου. Τα όνειρα έχουν μία αυτοτέλεια μέσα στα διηγήματα, προλέγουν ή προοικονομούν, πάντοτε σε αντίστιξη με την πραγματικότητα, αλλά τα όρια δεν είναι ποτέ καθαρά.

Η έκδοση αποτελείται από τρία μέρη.

Το πρώτο περιλαμβάνει τη διάλεξη του Δημοσθένη Βουτυρά με θέμα Τα σύμβολα στα όνειρα, με υπότιτλο Όνειρα Ψυχή. Η διάλεξη, η οποία δόθηκε το 1933 σε μια τεκτονική στοά, μάς δίνει πληροφορίες για τον τρόπο που έπλαθε ο Βουτυράς τα όνειρα στο έργο του, αφού τα περισσότερα από τα εκατοντάδες που συναντούμε είναι λογοτεχνικές κατασκευές. Μας δείχνει την πίστη του απέναντι στην αρχαία ιερότητά τους, αλλά και την παγανιστική ιδιοσυγκρασία του γενικότερα απέναντι στην έννοια του ιερού. Εντέλει, διαβάζοντας αυτό το κείμενο σήμερα, αντιλαμβανόμαστε ότι μέσα από μια συνειρμική αφήγηση —φαινομενικά αλλοπρόσαλλη— και με αρκετές δόσεις πλάγιας ειρωνείας, βγάζει γλώσσα στον ανθρώπινο κόσμο μαζί με οργή και κοροϊδία γι’ αυτό που θεωρούσε ότι είναι η ζωή: μια κωμωδία.

Το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει έξι από τα πιο χαρακτηριστικά διηγήματα του συγγραφέα που έχουν σαν κεντρικό μοτίβο της πλοκής τους κάποιο όνειρο.

Στο τρίτο μέρος γίνεται μια ανθολόγηση από περιγραφές ονείρων που είναι διάσπαρτες στο τεράστιο έργο του συγγραφέα, και από μόνο του το καθένα αποτελεί ένα αυτοτελές έργο, όπως άλλωστε και τα όνειρά μας.