Φαρφουλάς

Έφυγε από κοντά μας ο Λούης

2012-01-29T02:53:00.000-08:00

Ο Μανόλης Αυτιάς, ο Λούης μας, από χτες το βράδυ, Σάββατο 28 Ιανουαρίου του 2012, έφυγε για το πιο μακρινό του ταξίδι.

Καλό σου ταξίδι Μανόλη...

Η φωτογραφία είναι από το χωριό Πλάτανος της Ορεινής Ναυπακτίας μπροστά στην προτομή του Καραϊσκάκη, Ιούνιος του 2008.

Η τελευταία συνέντευξή του στα Νέα, στον Σταύρο Θεοδωράκη:
http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4508235

Νέο βιβλίο: ΟΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΙ

2012-01-25T02:48:00.000-08:00

ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΜΠΑΚΗΣ

ΟΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΙ
Πεζογραφία, ISBΝ: 978-960-9441-25-4, διάστ. 17Χ12, σελ. 288, τιμή 10,00 €

«...Η μαθήτρια ολιγώρησε σκουπίζοντας τα παπούτσια της στο τρίχινο χαλί υποδοχής, ωσάν να επεδίωκε την αναβολή της συνάντησης. Το διαμέρισμα ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου βυθισμένο στο σκοτάδι. Μόνον ένα δωμάτιο, κατά το βάθος δεξιά, φαινόταν να είναι φωτισμένο, μολονότι η ημίκλειστη θύρα δεν άφηνε παρά μόνο μια κατακόρυφη χαραμάδα φωτός να φαιδρύνει τη μηδαμινή ορατότητα. Ωστόσο, καθώς το σκότος τής καθίστατο σταδιακά οικείο, διέκρινε —όχι χωρίς να αισθανθεί ένα έντονο ρίγος— δυο μικροσκοπικές λευκές ελλείψεις, που θα έλεγε κανείς ότι ακολουθούσαν την πορεία του βλέμματός της... Ο λαμπτήρας, κρεμάμενος γυμνός πάνω από τα γυαλιά, είχε προφανώς τεθεί εν ενεργεία μέσω ενός διακόπτη που βρισκόταν πίσω από τη μαθήτρια, κρίνοντας από τον ευκρινέστατο ήχο που είχε προηγηθεί της φωτοδότησης. Η εισέτι ανώνυμη κόρη στράφηκε προς την ανοιχτή πλέον εξώθυρα. “Θεέ και Κύριε!”»

Οι Αναπόφευκτοι είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που διατρέχει τον 20ό και τον πρώιμο 21ο αι. μέσα από τη διαφαινόμενη δράση μιας ονειρικής σπείρας Εγκληματιών του Τυχαίου και τις λανθάνουσες αλλά καταλυτικές επιπτώσεις αυτής στην ανθρώπινη ιστορία. Συνάμα, δε, είναι η πρώτη και προ-προ-τελευταία μυθιστορία στην οποία πρωταγωνιστεί, συμμετέχει ή έστω ανακαλείται ο αμείλικτος διώκτης του Κακού αστυνόμος Ευθυμίου.

Ο Νίκος Σταμπάκης είναι μέλος της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθηνών. Έχει εκδώσει τα βιβλία Το Μπαούλο με τις μπίλιες, Η Νύχτα των αποκρίσεων, Το Άλας των ηφαιστείων, την ανθολογία Surrealism in Greece καθώς και πολλές μεταφράσεις έργων του Διεθνούς Υπερρεαλιστικού Κινήματος και του ευρύτερου Φαντασιακού. Αυτό είναι το πρώτο του εκτεταμένο πεζογράφημα.

2012-01-11T12:48:00.000-08:00

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Λέσχη Δημιουργικής Γραφής Γομολάστιχα και οι εκδόσεις Φαρφουλάς παρουσιάζουν την 1η συλλογή διηγημάτων της λέσχης Γράψε Σβήσε, π*δ''ξες την ιδέα στο Club BOOZE COOPERATIVA την Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2012, στις 8.30 μ.μ.
Την συλλογή θα προλογίσει ο συγγραφέας Νίκος Αδάμ Βουδούρης.
Θα προηγηθεί σύντομο θεατρικό δρώμενο και θα ακολουθήσει συναυλία με το ροκ συγκρότημα Τέλος Εποχής!
Τo βιντεάκι της εκδήλωσης ετοίμασε η Ελένη Γιαννέτου και την μουσική έγραψαν οι May Fly (Ηλίας Πάλλας & Νίκος Καλλέργης)

Σας περιμένουμε!

Διαβάστε για το βιβλίο: http://www.bookpress.gr/diabasame/elliniki-pezografia/grapse-svise

Πολλές ευχές με ένα παραμύθι!!!

2011-12-26T13:21:00.000-08:00

Οι εκδόσεις-βιβλιοπωλείο Φαρφουλάς σας εύχονται καλές γιορτές και σας χαρίζουν ένα παραμύθι...

Η Μάρω και οι καλικάτζαροι*

Μια φορά κι έναν καιρό, τα παλιά τα χρόνια, τα Χριστούγεννα έρχονταν οι καλικάτζαροι στον επάνω κόσμο και καθόταν μέχρι που φωτίζανε τα νερά την ημέρα των Φώτων. Όποιον έβρισκαν έξω την νύχτα του έκαναν κακό.

Σ’ ένα χωριό ζούσε μια κακιά γυναίκα που είχε μια δικιά της κόρη και μια προγονή που ήταν πιο όμορφη από τη δική της και δεν τη χώνευε καθόλου και ήθελε να της κάνει κακό. Την στέλνει μια μέρα να αλέσει στάρι στον νερόμυλο έξω από το χωριό. Η κακομοίρα άρχισε να κλαίει στον δρόμο που πήγαινε γιατί φοβότανε τα καρκατζούλια (καλικάτζαρους) που μαζεύονταν στους νερόμυλους και έπαιζαν με τ’ αλεύρι.

Σαν νύχτωσε και η φτωχή κοπέλα δε μπόρεσε να τελειώσει και να γυρίσει πίσω στο χωριό νωρίς, πλάκωσε μέσα στο μύλο να κρυφτεί μέχρι το πρωί.

Την είδαν οι καρκάτζαλοι και άρχισαν να την ρωτάνε πως την λένε κι εκείνη είπε Μάρω τη λένε.

Της λέει τότε ο αρχικαρκάτζαλος να τον παντρευτεί κι εκείνη τότε για να γλυτώσει ώσπου να φέξει ζήτησε να της φέρουν καινούργια ρούχα για να γίνει ο γάμος και ζήτησε να της φέρουν καβάδι. Τρέχουν οι καρκάτζαλοι στα μαγαζιά, βρίσκουν καβάδι και το πηγαίνουν κι άρχισαν να φωνάζουν: «Μάρω, Καρκάρω, πότε θα σε πάρω;»

Τότε τους λέει ο Μάρω: «Ξέχασα να σας πω να μου φέρετε και σαγιά, χωρίς αυτό πως θα παντρευτώ;»

Τρέχουν οι καρκάτζαλοι, την φέρνουν το σαγιά και φωνάζουν: «Μάρω, Καρκάρω, πότε θα σε πάρω;»

«Θέλω και παπούτσια», τους λέει αυτή. Τρέχουν, την φέρνουν και παπούτσια και φωνάζουν πάλι: «Μάρω, Καρκάρω, πότε θα σε πάρω;»

«Θέλω και φλουριά για το γάμο», τους λέει. Τρέχουν πάλι οι καρκάτζαλοι, βρίσκουν τα φλουριά και τα φέρνουν στη Μάρω. Φωνάζουν πάλι: «Μάρω, Καρκάρω, τώρα θα σε πάρω!»

Τότε τους λέει η Μάρω: «Μετά το γάμο τι θα φάμε; Να μου φέρετε μια κουτάλα λάδι να φτιάξουμε χυλό για να φάμε». Ώσπου να φέρουν το λάδι οι καρκάτζαλοι, έφεξε κι αυτοί κρύφτηκαν. Τότε η Μάρω φορτώνει το άλεσμα και γυρίζει στο σπίτι.

Την βλέπει η μητριά της που γύρισε και φορτωμένη με δώρα, τη ρωτάει τι έγινε, κι αυτή της τα είπε όλα, πως τα πήρε, όπως ακριβώς έγιναν. Η μητριά ζήλεψε κι έστειλε και τη δικιά της κόρη στο μύλο για να πάρει δώρα.

Μόλις έφτασε στο μύλο και νύχτωσε τη βλέπουν οι καρκάτζαλοι και άρχισαν να φωνάζουν: «Μάρω, Καρκάρω, πότε θα σε πάρω;» Τότε τους λέει αυτή: «Δε με λένε Μάρω, αλλά θέλω καβάδι, σάγια, παπούτσια και φλουριά κι άλλα πολλά πράγματα για να γίνω νύφη». Τρέχουν οι καρκάτζαλοι, τα παίρνουν όλα και γυρίζουν πίσω φωνάζοντας πότε θα γίνει ο γάμος. Τότε αυτή, έτσι κακιά που ήτανε, παίρνει τα δώρα και ετοιμάζετε να φύγει. Όμως δεν είχε φέξει να κρυφτούν οι καρκάτζαλοι, που την πιάνουν και την κάνουν μπλε-μαρέ απ’ το ξύλο. Την βάζουν στο γαϊδούρι και την στέλνουν στο χωριό. Μόλις τη βλέπει η μάνα της στα χάλια που είχε, την ρωτάει τι έγινε, κι αυτή της λέει ότι μετά τα δώρα που της έφεραν, αυτή ετοιμάστηκε να φύγει, την πιάσαν τότε και την έκαναν σ’ αυτά τα χάλια.

Η Μάρω τη χρονιά εκείνη βρήκε ένα καλό παλικάρι, παντρεύτηκε, έκανε πολλά παιδιά και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα…

*Παραμύθι είναι από την Κυψέλη Καρδίτσας και συνέλλεξε ο Ε. Ζάχος Παπαζαχαρίου. Η εικόνα είναι λαϊκή χρωμολιθογραφία και εκτίθεται στο Λαογραφικό Μουσείο Αγιάσου της Λέσβου.

Στη Χίο με τον Anatol de Meibohm

2011-12-20T14:19:00.000-08:00

Αλέκος Δ. Ζούκας

Στη Χίο με τον Anatol de Meibohm

ISBΝ: 978-960-9441-22-3, διάστ. 12Χ17, σελ. 160, τιμή 10,65 €

To οδοιπορικό με τους δύο παράκαιρους συνταξιδιώτες θα μπορούσε, άραγε, να είναι ένα απωθημένο του συγγραφέα; Ή προέκυψε από μια ελλοχεύουσα ζήλια προς τον Anatol de Meibohm που είχε την τύχη να προηγηθεί κατά μισό αιώνα στο νησί, αφήνοντας τον συγγραφέα να ψάχνει μόνος στα σκοτάδια της παρουσίας του; Ίσως! Όμως γράφονται βιβλία με μοναδικό κίνητρο τη ζήλια; Κι όμως γράφονται ακόμα κι από κλασικούς...

Μπορεί από τη μία να είναι η πλήρωση ενός χρονικού κενού, που δημιουργείται από την αμηχανία μπροστά στην γοητεία των εικόνων και των ενθυμήσεων απ’ την ατελή εμπειρία του συγγραφέα στην Χίο, και η προσπάθεια ερμηνείας τους από την άλλη. Θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως σύλληψη μιας ανεπαίσθητης ρωγμής απ’ την οποία μπορεί κανείς να αντικρίσει τον Τόπο και τις μοναχικές διαδρομές των ανθρώπων του. Ίσως τελικά να είναι ένα έργο στα όρια του πραγματικού με το φανταστικό, ένα βιβλίο μετέωρο του οποίου οι αιρετικές ιστορικές αναφορές, μ’ έναν μαγικό τρόπο, απέτρεψαν την πτώση του.

Οπωσδήποτε όμως η συγγραφή του αποτέλεσε για τον συγγραφέα μιαν άσκηση για τη συνειδητοποίηση του Χρόνου και του Τόπου. Και οι δύο αποτελούν -ενίοτε σκοπίμως- τις πλέον παρεξηγημένες έννοιες στην ιστορία του πολιτισμού καθώς ο Χρόνος μπορεί να συμπιεσθεί και ο Τόπος μπορεί να κατακτηθεί. Η άποψη για την συμπίεση του Χρόνου απέβλεπε δολίως στην υπερεκμετάλλευση των ασθενέστερων, ενώ η κατάκτηση του Τόπου στην υποταγή του στις ορέξεις των εξουσιαστών του. Ή, όπως σημειώνει ο συγγραφέας, «Στίφη, ξαναμμένα από την κάψα των ερήμων της Ανατολής κι άλλα με την ανατριχίλα του βορρά στα δόντια κατέληγαν στο φιλόξενο Aρχιπέλαγος. Γρήγορα ξεχνούσαν τα βάσανα που τους έσπρωξαν στην αποδημία και ονειρεύονταν την κατάκτηση, την υποταγή της ομορφιάς στις ορέξεις τους... κι έμειναν έτσι στην ιστορία με τα στόματα ανοιχτά και τα μάτια γουρλωμένα, μάσκες κρεμασμένες στο βρόγχο της απληστίας τους. Με τέτοια κουφάρια είναι στρωμένος ο πάτος του Αιγαίου… Και θα περάσουν κι άλλοι και μάλλον οι άνθρωποι ποτέ τους δεν θα θελήσουν να καταλάβουν ότι οι τόποι δεν κατακτώνται, αλλά κατακτούν». Αλίμονο όμως, σ’ αυτά τα «αθώα» αρχικά ψεύδη της συμπίεσης του Χρόνου και της κατάκτησης του Τόπου βασίστηκε ένας ολόκληρος Πολιτισμός Απληστίας, ο σύγχρονος δηλαδή πολιτισμός του αναπτυγμένου κόσμου.

Ο Αλέκος Δ. Ζούκας εργάστηκε επί σειρά ετών ως αρθρογράφος και ρεπόρτερ σε εφημερίδες, περιοδικά και ραδιόφωνα. Υπήρξε κειμενογράφος και ερευνητής σε σειρές ντοκιμαντέρ για την Ελληνική Τηλεόραση και παραγωγός εκπομπών στα ραδιόφωνα της ΕΡΑ όπου εργάζεται το τελευταίο χρονικό διάστημα. Συμμετείχε συγγραφικά στο συλλογικό έργο των Οικοτουριστικών Οδηγών της Πίνδου (11 τόμοι, 2003-2005) και στο βιβλίο Ενθύμιον Χώρας Τυρνάβου (1994) των εκδόσεων Έλλα. Προσωπικά του έργα είναι: Γεύσεις της Θεσσαλίας, Ιστορική-ανθρωπολογική προσέγγιση της Θεσσαλικής Διατροφής, (2008), Περιβαλλοντικός Αρχαιολογικός Οδηγός Ολύμπου Ελασσόνας (2009), Περιβαλλοντικός Αρχαιολογικός Οδηγός Κισάβου-Μαυροβουνίου (2009), Όλυμπος-Κίσαβος-Μαυροβούνι, Ιστορία, Φύση, Κοινωνία, Οικισμοί, (2009). Έχει συγγράψει συνοδευτικά ιστορικο-αισθητικά δοκίμια για τους δίσκους παραδοσιακής μουσικής Σμίξη-Γρεβενών (1991), Τα τραγούδια της Νεβρόπολης Καρδίτσας (1993), Γράβα, Ζαγορίσια και Γιαννιώτικα (2001), Παδιώτικο Γλέντι-Κόνιτσα (2002) και Πασχαλιόγορτα Δήμου Ποταμιάς (2005). Διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Φαρφουλάς των τελευταίων χρόνων.

René Crevel: Το πνεύμα ενάντια στο Λόγο

2011-12-18T14:14:00.001-08:00

René Crevel

Το πνεύμα ενάντια στο Λόγο

Δοκίμια για τον Υπερρεαλισμό

Μετάφραση-Επιμέλεια -Εισαγωγή -Σημειώσεις: Νίκος Σταμπάκης

ISBΝ: 978-960-9441-24-7, διάστ. 17Χ12, σελ. 256, τιμή 12,00 €

«Ο ποιητής δεν κολακεύει μήτε και καταφεύγει σε τεχνάσματα. Δεν αποκοιμίζει τα θηρία του για να παραστήσει το θηριοδαμαστή, αλλά, με όλα τα κλουβιά ορθάνοιχτα, με τα κλειδιά πεταμένα στον άνεμο, φεύγει, ταξειδιώτης που δεν σκέπτεται τον εαυτό του αλλά το ταξείδι, τις αμμουδιές των ονείρων, τα δάση των χεριών, τα ζώα της ψυχής, όλη την αδιαμφισβήτητη υπερπραγματικότητα. Και ιδείτε την περιφρόνησή του για τους βραχόκηπους, για τα μασκαρέματα. Το βιβλίο των ονείρων του το διαβάζει όπως τα πρακτικά εκείνα μαθήματα, όταν, παιδί, προσπάθησε να μάθει την οικονομία του κόσμου, την πορεία του χρόνου, τις ιδιοτροπίες των στοιχείων και τα μυστήρια των τριών βασιλείων. Είναι, πεντακάθαρα, μι’ αφήγηση με χρώματα πιο πειστικά, πιο επικίνδυνα απ’ όσο το θρυλικό άσμα των σειρήνων».

Ο René Crevel (1900-1935) υπήρξε μια από τις σημαντικότερες μορφές του υπερρεαλισμού, στον οποίο συμμετείχε από τις απαρχές του κινήματος μέχρι την αινιγματική αυτοκτονία του. Το πολύπλευρο έργο του περιλαμβάνει μυθιστορήματα και ποίηση, ενώ ο πυρήνας της σκέψης του αποτυπώνεται με διαύγεια στο θεωρητικό του έργο.

Στα δοκίμια που απαρτίζουν τον παρόντα τόμο διαφαίνεται η αγωνιώδης του αναζήτηση της ανθρώπινης ολότητας, με τα εργαλεία της ψυχανάλυσης, της κοινωνικής επανάστασης (στην οποία δόθηκε μέχρι τέλους μέσω της ένταξής του στο κομμουνιστικό κίνημα), πάντα με κρίσιμο καταλύτη τον υπερρεαλισμό.

Βλέπε κριτική από τον Νίκο Κουρμουλή εφ. ΑΥΓΗ 24/1/2012

GUILLAUME APOLLINAIRE: ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ & Σία

2011-12-18T14:09:00.001-08:00

Guillaume Apollinaire

ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ & Σία

Μετάφραση: Νίκος Σταμπάκης

Διηγήματα, ISBΝ: 978-960-9441-23-0, διάστ. 17Χ12, σελ. 224, τιμή 12,00 €

«Οι έρωτές µου της µίας στιγµής αξίζουν έρωτες ενός αιώνα. Ευτυχώς, όµως, καµµία δεν µε ακολουθεί και δεν έχω το χρόνο ν’ αποκτήσω τη συνήθεια εκείνη από την οποία προκύπτει η ζήλεια. Γελάστε, λοιπόν! µην φοβάστε µήτε το µέλλον, µήτε το θάνατο. Ποτέ δεν είναι κανείς βέβαιος ότι θα πεθάνει. Θαρρείτε, µήπως, ότι είµαι ο µόνος που δεν πέθανε; Θυµάστε τον Ενώχ, τον Ηλία, τον Εµπεδοκλή, τον Απολλώνιο τον Τυανέα; Και µήπως δεν υπάρχουν στον κόσµο κάποιοι που πιστεύουν ότι ο Ναπολέων ζει ακόµη; Κι εκείνος ο καηµένος βασιλιάς της Βαυαρίας, ο Λουδοβίκος ο 2ος! Όλοι βεβαιώνουν ότι ο θαυµαστός και τρελλός βασιλιάς τους παραµένει ζωντανός. Κι εσείς ο ίδιος, ίσως να µην πεθάνετε ποτέ».

Ο Guillaume Apollinaire (1880-1918) υπήρξε εµβληµατική μορφή του γαλλικού μοντερνισµού κι ένας από τους µεγαλύτερους ποιητές του 20^ού αι. Η συλλογή διηγηµάτων Αιρεσιάρχης και σία είναι ίσως το σηµαντικότερο πεζογραφικό έργο του. Δηµοσιευµένες από το 1899 και μετά, και συγκεντρωµένες σε τόµο το 1910, οι εξιστορήσεις αυτές αποτελούν ένα ελιξήριο µαύρου χιούµορ, φαντασιακών εξάρσεων, ερώτων, εγκληµάτων και σαγηνευτικής λογιοσύνης που θα παραµείνει αξέχαστο. Οι µεθυστικές αναθυµιάσεις αρχίζουν µε το άνοιγµα του βιβλίου…

ΓΡΑΨΕ ΣΒΗΣΕ “ΜΟΥ Π*Δ’’ΞΕΣ ΤΗΝ ΙΔΕΑ”

2011-12-18T13:52:00.000-08:00

Ομάδα «Γομολάστιχα»

ΓρAψε σβησε

“μου π*δ’’ξεσ την ιδεα”

διηγήματα, ISBΝ: 978-960-9441-21-6, διάστ. 17Χ12, σελ. 128, τιμή 11,00 €

Μου πηδήξατε την ιδέα!

Σας έφερα εδώ ό,τι µπορεί να βάλει ανθρώπου νους. Γοργόνες που πάνε στον γυναικολόγο, νησιά µικρά όσο ένα πλυντήριο, ψιλικατζήδες µαµάκηδες, πολυκαταστήµατα και τραγούδια της Θείας Λένας, τον ίδιο τον Personal Jesus, αιµοσταγείς πιανίστες, ασθµαίνοντες αγγελιαφόρους, Αλβανούς απόφοιτους του Ελληνισµού, τον Οιδίποδα να αγναντεύει τον Καιάδα, ανάσες δυσβάσταχτες υπό τους ήχους Ηeavy Μetal, το ρολόι του πατέρα µου, ακόµα και την απόλυτη µέρα.

Τι άλλο θέλετε πια για να ’στε ευχαριστηµένοι;

Η συγγραφή είναι στη βάση της µια µοναχική διαδικασία. Πώς µπορεί, λοιπόν, να υπάρξει οµαδική συγγραφική δουλειά; Στη «Γοµολάστιχα» το προσπαθήσαµε.

Ο πειραµατισµός µας ξεκίνησε το 2008. Αν και όλοι ήδη γράφαµε µικρά και µεγαλύτερα πεζά κείµενα, θέλαµε να κουβεντιάσουµε και να µοιραστούµε τη µικρή πείρα που είχαµε αποκτήσει γράφοντας. Αυτό θα µας βοηθούσε να αναβαθµίσουµε τα κείµενά µας.

Δεν υπήρχε η δυνατότητα να έχουµε έναν δάσκαλο γραφής, αν και πολλοί από εµάς είχαν ήδη παρακολουθήσει αξιόλογα µαθήµατα δηµιουργικής γραφής. Δοκιµάσαµε, λοιπόν, κάτι άλλο, χωρίς προηγούµενο, απ’ όσο τουλάχιστον γνωρίζουµε: Τα γραπτά µας, αποτέλεσµα δουλειάς µοναχικής φυσικά, τα εκθέταµε για σχολιασµό και διόρθωση στη µικρή µας οµάδα, που σιγά σιγά αυξήθηκε και αριθµεί σήµερα οκτώ µέλη. Το κάθε γραπτό ήταν στη διάθεση των υπολοίπων, συχνά γινόταν αντικείµενο ανελέητης κριτικής και πολλές φορές άλλαζε συθέµελα. Μας πονούσε η κριτική, έπρεπε να σβήνουµε περισσότερο παρά να γράφουµε, πολύ συχνά να πετάµε κοµµάτια που αγαπούσαµε· οι ιδέες µας µετασχηµατίζονταν µέσα από τη συζήτηση και τις δοκιµασίες της. Δεν είναι τυχαίο που βαφτίσαµε την οµάδα µας «Γοµολάστιχα».

Και δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιος από εµάς, αγανακτισµένος από τις συνεχείς διορθώσεις, γύριζε και έλεγε: «Αµάν πια! Μου πήδηξες την ιδέα!».

Και είµαστε κι οι οκτώ άνθρωποι πηγµένοι στην καθηµερινότητα, µε έρωτες, δουλειές, οικογένειες, παιδιά, σκυλιά, γατιά, φίλους και φυσικά οικονοµικές σκοτούρες. Αυτό που µας ενώνει είναι πως πιστεύουµε ότι αξίζει τον κόπο να θυσιάζουµε χρόνο και φαιά ουσία για να ασχολούµαστε ο ένας µε τα κείµενα του άλλου και να συναντιόµαστε δύο φορές το µήνα για µαραθώνιους συζήτησης επί των κειµένων. Με τα χρόνια, γίναµε και φίλοι πολύτιµοι, αλλά αυτό δεν µας εµπόδισε να συνεχίσουµε την άτεγκτη κριτική για τα κείµενα της οµάδας. Έτσι, έχουµε εξασφαλισµένο ένα λιλιπούτειο αλλά απαιτητικό αναγνωστικό κοινό.

Τα καλύτερα από τα κείµενά µας αποφασίσαµε να τα εκδώσουµε κι έτσι φτάσαµε στη συλλογή που κρατάτε στα χέρια σας. Αποτελείται από είκοσι ένα διηγήµατα µε κοινό χαρακτηριστικό το ότι είναι όλα τους δουλεµένα μέσα στην οµάδα µας. Καλή ανάγνωση!

Την ομάδα Γομολάστιχα αποτελούν οι: Γιούλη Αναστασοπούλου, Μανώλης Βελισκάκης, Π. Μ. Ζερβός, Κατερίνα Κοροµπίλη, Αγγελική Μαρίνου, Νίκος Ξένιος, Σοφοκλής Ρόκος, Ελένη Χριστοφοράτου.

http://gomolastixa.blogspot.com

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στην Ελευθεροτυπία 10/12/2011

2011-12-10T15:05:00.000-08:00

Το νέο βήμα των εκδόσεων Φαρφουλάς

Εφημ. Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του Διαμαντή Καράβολα στον Αλέξανδρο Στεργιόπουλο

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ: Για ποιο λόγο έγινε η μετακόμιση στο νέο χώρο;

ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΑΡΑΒΟΛΑΣ: Κάπως τυχαία. Είδαμε τον χώρο που είχε αδειάσει από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης και σκεφτήκαμε ότι θα μας έκανε περίφημα, καθώς αυτός που είχαμε μας ήταν ήδη στενός τελευταία.

Α.Σ.: Πώς επηρεάζει τις εκδόσεις;

Δ.Κ.: Χωρίς να είναι ένα «άλμα» για μας, γίνονται πιο βολικά τα πράγματα από άποψη χώρου και δυνατοτήτων.

Α.Σ.: Ο νέος χώρος θα βοηθήσει περισσότερο στην προβολή και προώθηση των βιβλίων σας;

Δ.Κ.: Πιστεύω πως θα μας βοηθήσει να κάνουμε πιο εύκολα κάποιες δραστηριότητες που θέλαμε από καιρό, όπως εκθέσεις και εκδηλώσεις.

Α.Σ.: Πόσο εύκολο ήταν να πραγματοποιηθεί η μετακίνηση;

Δ.Κ.: Ηταν κάτι που έγινε με κέφι και με τη βοήθεια αρκετών φίλων.

Α.Σ.: Δεν υπήρχαν σκέψεις να γίνει πιο αργά;

Δ.Κ.: Η μόνη σκέψη ήταν το πότε θα γίνουν τα εγκαίνια.

Α.Σ.: Θα φιλοξενούνται κι άλλα βιβλία πέρα από τα δικά σας;

Δ.Κ.: Βεβαίως. Θα έχουμε μια σειρά από βιβλία που θα θέλαμε να είχαμε εκδώσει εμείς, αλλά ευτυχώς... μας πρόλαβαν άλλοι. Βιβλία εκδοτών που έχουμε σχέσεις συνεργασίας, αλληλοεκτίμησης και αλληλοσεβασμού, σχέσεις αλληλέγγυες και όχι -όπως προβάλλουν οι καιροί- ανταγωνιστικές. Είμαστε κατά του ανταγωνισμού και ευτυχώς, δεν είμαστε οι μόνοι...

Α.Σ.: Δεν θέλετε να γίνει ένα κλασικό σύγχρονο βιβλιοπωλείο;

Δ.Κ.: Θέλουμε απλώς να στήσουμε το βιβλιοπωλείο τού Φαρφουλά δίπλα σε μια σειρά άλλα ωραία βιβλιοπωλεία, που έχουμε τη τύχη να βρίσκονται γύρω μας.

Α.Σ.: Η επαφή με το αναγνωστικό κοινό είναι το ζητούμενο;

Δ.Κ.: Είναι το πρωτεύον ώστε να μπορούν να δοκιμάζονται και να εξελίσσονται οι ιδέες και... οι συγγραφείς.

Α.Σ.: Προφανώς ο χώρος βοηθά στο να γνωρίσεις τον κόσμο.

Δ.Κ.: Οσο αφορά την κοινωνική επαφή, ο συγκεκριμένος χώρος έχει δοκιμαστεί αρκετά επιτυχημένα από τον προκάτοχό του. Οπως λέει ο τσέχος σουρεαλιστής Jan Svankmajer, «τα αντικείμενα και οι χώροι υπήρξαν μάρτυρες ανθρωπίνων πράξεων, συμβάντων και της τύχης αυτών. Δεν είναι άψυχα αντικείμενα, έχουν εσωτερική ζωή. Προτού χρησιμοποιήσεις έναν χώρο προσπάθησε να τον αφουγκραστείς».

Α.Σ.: Το γεγονός ότι πριν από σας υπήρχαν εδώ οι εκδόσεις Γαβριηλίδη σάς βοηθάει;

Δ.Κ.: Και πιο πριν ήταν οι εκδόσεις Δόμος. Από τη γειτονιά αρκετοί μάς είπαν ότι χαρήκανε που συνεχίζει να είναι βιβλιοπωλείο. Ειδικά στις εποχές που ζούμε είναι σημαντικό να βλέπεις ανθρώπους που τους ενδιαφέρει να υπάρχουν τα βιβλιοπωλεία στη γειτονιά τους.

Α.Σ.: Πώς κάνει κανείς μια τέτοια κίνηση αυτή την εποχή;

Δ.Κ.: Αρχή μας είναι να αγωνιζόμαστε γι' αυτά που θέλουμε, ανεξάρτητα από τις τρέχουσες συγκυρίες. Αλλωστε στη ζωή ποτέ δεν υπάρχουν ιδανικές συνθήκες για να εκπληρώνουμε τις επιθυμίες μας.

Α.Σ.: Αν δεν ήταν βιβλιοπωλείο πριν, θα άλλαζε κάτι για σας;

Δ.Κ.: Ισως θα χρειαζόταν περισσότερος χρόνος προσαρμογής. Το βιβλίο δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά το μέσο για το άπλωμα ουσιαστικότερης επικοινωνίας.

Α.Σ.: Πώς αντιστέκονται τα βιβλιοπωλεία στην εποχή του Διαδικτύου;

Δ.Κ.: Προάγοντας τη δυνατότητα της «αφής», δηλαδή της φυσικής επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, κάτι που μέσω του Διαδικτύου είναι αδύνατο. Η δυναμική τής αφής είναι ένας αρχέγονος και πολύ αποτελεσματικός τρόπος επικοινωνίας, δυστυχώς αρκετά παραγκωνισμένος σήμερα από τον σύγχρονο εικονικό πολιτισμό. Μέσω αυτής, κυρίως, ένα ανθρώπινο σύνολο μπορεί να έρθει σε ισορροπία αλλά και σε διάλυση.

Α.Σ.: Θα θέλατε μεγαλύτερο χώρο;

Δ.Κ.: Ο,τι κάνει κάποιος πρέπει να είναι στα ανθρώπινα μέτρα. Και τα ανθρώπινα μέτρα δεν είναι άπειρα.

Α.Σ.: Περιμένουμε νέα πράγματα από τις εκδόσεις Φαρφουλά;

Δ.Κ.: Ετοιμάζουμε το νέο τεύχος του περιοδικού και κάποια βιβλία που, αν και γραμμένα δεκαετίες πριν, ξαναγίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ. *

για το 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών

2011-11-29T14:42:00.000-08:00

κολάζ του Δ.Καράβολα ως συμμετοχή σε παιχνίδι
της Τσέχικης Σουρρεαλιστικής Ομάδας

Εδώ Φαρφουλάς

Διάβασα για το 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών που διοργανώνεται από το "Υπουργείο Πολιτισμού του Μνημονίου" και το ΕΚΕΒΙ και έφριξα. Έφριξα όχι τόσο με το υποκριτικό φιλονεολαιίστικο σκεπτικό τους που από μακριά μυρίζει ενσωμάτωση (παλιά μου τέχνη κόσκινο για τους κρατούντες), όσο με την μακρά λίστα των συμμετεχόντων. Καλά, τόση ποίηση αναμεμιγμένη με αντίδραση (δεν ήταν λίγοι απ’ τους συμμετέχοντες που "εμπνεύστηκαν" από την οργή του Δεκέμβρη του '08) για να στριμωχτούνε τώρα στα κρατικά καλλιστεία του λόγου, να φιλήσουν το χεράκι των σοφών, να "αναστοχαστούν" τα "συμπλέγματα κατωτερότητας-ανωτερότητας" του Σεφέρη, και τέλος να διεκδικήσουν τη χορηγία του ΟΠΑΠ (τον ΟΠΑΠ που μιλάει για πολιτισμό ενώ έχει εθίσει στον τζόγο εκατομμύρια κόσμο. Αλήθεια μήπως πρόκειται να φοράνε και φανελάκι με τον χορηγό όπως οι ποδοσφαιρικές ομάδες?) ή έστω ένα ταξιδάκι στο Άμστερνταμ?
Κρίμα γιατί μερικούς/ές απ’ αυτούς/ές τους εκτιμούσα και είχαν φιλοξενηθεί στις σελίδες του Φαρφουλά.
Αν έχουν παρασυρθεί ελπίζω έστω την τελευταία στιγμή να γυρίσουν την πλάτη σε ό,τι υποκριτικά τους κολακεύει τον ναρκισσισμό και την ματαιοδοξία.
Κρίμα επίσης για ορισμένα αξιόλογα λογοτεχνικά περιοδικά που συμμετέχουν. Ελπίζω να συνειδητοποιήσουν ότι δεν τιμά την μέχρι τώρα πορεία τους ο ρόλος του μαϊντανού σε τέτοιου είδους πανηγύρια. Κάποιοι άλλοι αντιθέτως, και δεν περιαυτολογώ, αν και νεότεροι στα πράγματα και με περίσσιο ταλέντο έπραξαν σοφότερα. Επέλεξαν προς τιμήν τους να είναι απόντες.

«Ο αληθινός ποιητής δεν μπορεί να αναγνωρισθεί ως τέτοιος εάν δεν αντιτίθεται στον κόσμο στον οποίο ζει με τον πιο απόλυτο αντικομφορμισμό»
Benjamin Peret

«Την ανεξάρτητη τέχνη την φθείραν οι ίδιοι οι δημιουργοί της, οι οποίοι δεν παρέμειναν ανεξάρτητοι».

Λεωνίδας Χρηστάκης, συνέντευξη στον Φαρφουλά τχ. 12.

Έκθεση ζωγραφικής του Δημήτρη Λαλέτα

2011-11-15T12:43:00.001-08:00

έκθεση ζωγραφικής

του Δημήτρη Λαλέτα

στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18, Αθήνα

Εγκαίνια έκθεσης Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011, ώρα 7.00 μ.μ.

Διάρκεια έκθεσης: από Τρίτη 22 Νοεμβρίου έως Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011

Για τον Δημήτρη Λαλέτα και το έργο του θα μιλήσουν στα εγκαίνια της έκθεσης στις 8.00 μ.μ. ο ηθοποιός Γιώργος Δεμερτζής, ο τραγουδιστής Γιάννης Παλαμίδας και ο ποιητής Γιώργος Χρονάς.

Ο ζωγράφος Δημήτρης Λαλέτας (1964-2011)

Ο Δημήτρης Λαλέτας, γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη στις 14 Οκτωβρίου του 1964. Ήρθε στην Αθήνα 25 χρονών, το 1990, και ήταν ο ζωγράφος του περιοδικού και των εκδόσεων Οδός Πανός σχεδιάζοντας το σήμα τους με τον Πάνα. Εργάστηκε 20 χρόνια στις ομώνυμες εκδόσεις και μετέφρασε στις ίδιες εκδόσεις Εγγλέζικα συγκροτήματα χωρίς να πάρει ποτέ αρνητική κριτική. Ήταν η καλλιτεχνική ψυχή, το ήθος, η τέχνη, η ευγένεια των εκδόσεων.

Στα έργα του απεικόνιζε πρόσωπα αντρών, γυναικών, παιδιών. Η φύση δεν λείπει από αυτά γιατί μεγάλωσε στην Αλεξανδρούπολη όπου ο Φάρος της και τα γύρω χωράφια, τα δέντρα, τα ποτάμια, με το Δέλτα του Έβρου, το λιμάνι της δεν απείχαν πολύ.

Την τελευταία του σειρά έργων, που παρουσίασε, την ονόμασε Νυχτερινά, όπου στο σκότος απεικονίζονται άλογα με τους αναβάτες να τα κρατούν από το χαλινάρι.

Έκανε ατομικές εκθέσεις στο Μπιλιέτο Παιανίας, στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση, στην Βαβέλ, και σε ομαδικές στην Γκαλερί Κ-Art, Βαβέλ. Ζωγραφική του και σχέδια δημοσιεύτηκαν στην LIFO, Symbol κ.α. Ήταν μόνιμος συνεργάτης στη Βιβλιοθήκη-Καταφύγιο θηραμάτων, στην Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία, από τον Μάρτιο του 2009.

Έφυγε πρόωρα από τη ζωή στις 31 Μαρτίου 2011. Αυτή η έκθεση με 13 πίνακες και ημερολογιακά σχέδιά του από όλες τις περιόδους, στο βιβλιοπωλείο Φαρφουλάς, είναι η πρώτη που γίνεται μετά το ταξίδι του στον Σείριο και γίνεται σ’ ένα χώρο που θα του άρεσε.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ του ΦΑΡΦΟΥΛΑ

2011-11-14T15:33:00.000-08:00

...ένα βιβλιοπωλείο κούκλα*!

ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ:

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΙΣ ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ

ΠΟΥ ΓΕΜΙΣΑΝ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΕΞΩ ΧΩΡΟ,
ΠΟΥ ΓΛΕΝΤΙΣΑΝ ΓΙΑ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΣΤΗΡΗΞΑΝ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΑΣ ΞΕΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΙ ΕΚΟΨΑΝ ΤΗΝ ΚΟΡΔΕΛΑ!
ΘΕΡΜΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΟΠΑΙΧΤΗ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ: Ο Καραγκιόζης βιβλιοϋπάλληλος

ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΚΟΥΡΑΣΤΟΥΣ ΜΟΥΣΙΚΟΥΣ ΛΕΥΤΕΡΗ, ΣΠΥΡΟ και ΓΙΑΝΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΙΚΟΥΒΕΡΤΟ ΓΛΕΝΤΙ ΜΕ ΤΑ ΛΑΟΥΤΟΒΙΟΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΣΑΜΠΟΥΝΑ
ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΣΑΝ ΜΕΧΡΙ ΑΡΓΑ ΣΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ ΤΗΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ 18

Διαβάστε επίσης το άρθρο της Λαμπρινής Κουζέλη στο Βήμα 29/10/2011.

Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ

Άνοιξε ο νέος μας χώρος: "ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ του ΦΑΡΦΟΥΛΑ"
στην Μαυρομιχάλη 18, στο κέντρο της Αθήνας!
Εγκαίνια την Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011, από τις 6.00 μ.μ. και μετά!
Με παράσταση Καραγκιόζη από τον βιβλιοπαμφάγο καραγκιοζοπαίχτη ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ!
Με γλέντι με τσαμπούνες νησιώτικες!
Και με μεγάλες προσφορές σε όλα μας τα βιβλία!
και πλήθος άλλων βιβλίων
εκλεκτών και ωφελίμων
στο ισόγειο και το πατάρι
στην οδό Μαυρομιχάλη

Σας περιμένουμε για κρασί και για μεζέ
και για να κόψετε την κορδέλα!!!
θέλει αισιοδοξία
...και λίγη τρέλα

* η κούκλα στη βιτρίνα διαβάζει το ποίημα του Γιάννη Σκαρίμπα "Το ΜΟΝΤΕΛΟ".

Το Μοντέλο
(από τη συλλογή ΟΥΛΑΛΟΥΜ)

Που την είδα; Συλλογίζομαι αν στους δρόμους
την αντίκρυσα ποτέ μου ή στ' αστέρια,
τους χυτούς της φέρνει η ιδέα μου τους ώμους
δίχως χέρια!

Δίχως χέρια... Το μάτι της γυαλένιο
ας μη μ' έβλεπε -μ' εθώρει κι ήταν τ' όντι
ρόδο ψεύτικο το γέλιο της- κερένιο
–και το δόντι.

Τη στοχάζομαι. Η φωνή της, λες, μου εμίλει
ριγηλή σα μέσ' σ' όνειρο -και τ' όμμα
ήταν σφαίρα. Σπασμός τρίγωνος τα χείλη
και το στόμα.

Τ' ήταν; πνεύμα; Μη φτιαγμένη ήταν, ωϊμένα,
υποπτεύομαι -και τρέμω νοερά μου-
απ' το ίδιο ύλικό που 'ναι φκιαγμένα
τα όνειρά μου;

Αχ πως τρέμω! ο νους μου πάει σ' ιδέες πλήθος,
σε μπαμπάκια και καρτόνια -ο νους μου βάνει
γεμισμένο της μην ήτανε το στήθος
με ροκάνι!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Ώ Κυρά μου -'Αγγελε- Συ -των μειρακίων
που 'χεις το γέλιο, ω χαύνη κόρη των πνεμάτων,
σε μια βιτρίνα σ' έχουν στήσει γυναικείων
φορεμάτων...

Εδώ είμαστε:

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

ΝΕΡΟ ΣΤΟ ΚΥΜΑ ποίηση Κώστας Πάτσης

2011-11-14T11:45:00.000-08:00

ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΤΣΗΣ

ΝΕΡΟ ΣΤΟ ΚΥΜΑ

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-20-9, διάστ. 17Χ24, σελ. 48, τιμή 6,00 €

Τιττυβίζω τέρψη συσσώρευση

Οι πόρτες ανοίγουν φτερά σε έκσταση

Γεύση διαμπερής

τ’ ανήφορου μιας διδασκαλίας

Τιττυβίζω τέρψη συσσώρευση

Νερό στο κύμα. Το νερό της γης και το κύμα της θάλασσας. Η στεριά στη θάλασσα ή πάνω στη κυματιστή θάλασσα, υγρή στεριά… ή… πάντως με τρεις κινήσεις, θα μπορούσε και περισσότερες, η κίνηση περιέχει την κίνηση και οδηγεί στην κίνηση –την επόμενη κίνηση.

Πρώτη κίνηση: ο ποιητής και οι άλλοι που τακτοποιούν, μένουν ανεξιχνίαστοι, κρυφοί, κάθονται σε μια πολυθρόνα κι ανοιγοκλείνουν το στόμα.

Δεύτερη κίνηση: Ο ποιητής και η εγκυμοσύνη, το ταξίδι, ο εαυτός σε δυο όψεις, το κλειδί που ανοίγει το χώρο, η αναζήτηση στο χρόνο της άλλης φύσης του χρόνου.

Τρίτη κίνηση: ο ποιητής έξω και μέσα σε όλα, τραβιέται το πέπλο ανοίγει τα μάτια τέσσερις καμπύλες και τέσσερα φτερά. Και ένα επίμετρο. Τι; Τιττυβίζω τέρψη συσσώρευση – έτσι απλά τρεις λέξεις για ένα βαθύ τραγούδι στο κύμα της θάλασσας…

Ο Κώστας Πάτσης γεννήθηκε στη Νίκαια. Σπουδές μουσικής και κινηματογράφου. Στη λογοτεχνία εμφανίζεται το 1999. Μεταφράσεις ποιημάτων του έχουν γίνει στα βουλγαρικά. Άλλα βιβλία του: 32+μία φορές έρωτα,Μανδραγόρας (1999), Ύπνος παράθυρα ταχύτητα φως, Μανδραγόρας (2001), Εγώ χωρίς άρθρο, Μανδραγόρας (2002), Άνεμοι νεύματα συμφιλίωσης,Μανδραγόρας (2002), Residents Το όρθιο μάτι, Μανδραγόρας (2003), Ο Βερνάρδος στο σεξ, Μανδραγόρας (2005), Μαύρο, τέσσερις συνθέσεις και ο σωσίας μου, Ταξιδευτής (2010).

ΑΝΑΚΗΡΥΣΟΥΜΕ ΤΟ 2011 ΕΤΟΣ GEORGE MELIES

2011-08-01T07:02:00.000-07:00

150 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την γέννηση του πρωτοπόρου κινηματογραφιστή Georges Méliès, ενός πραγματικού μάγου της τέχνης, που απέδειξε ότι η μεγαλύτερη εξέλιξη ορισμένων πραγμάτων μπορεί να επιτευχθεί ταυτόχρονα με τη γέννησή τους… Ο Φαρφουλάς ανακηρύσσει το 2011 Παγκόσμιο Έτος Georges Méliès με την ελπίδα, η δύναμη της ελεύθερης φαντασίας να κυριαρχήσει το συντομότερο πάνω στον παραλογισμό της σύγχρονης στενομυαλιάς.

καλοσωρίζουμε το βιβλίο του Ν. Ξένιου ΤΟ ΑΧΤΙ

2011-07-12T22:53:00.001-07:00

Την Πέμπτη 14 Ιουλίου, στις 9,00μ.μ, στο Bar Beduin (Ελασιδών 20 και Δεκελέων, Γκάζι), οι εκδόσεις ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ και οι συντελεστές του βιβλίου καλοσωρίσαμε το νέο βιβλίο του Νίκου Ξένιου ΤΟ ΑΧΤΙ. Ευχαριστούμε θερμά όλες τις φίλες και τους φίλους που μας τίμησαν με την παρουσία τους.

Για να βγάλουν το «Αχτι» τους

Μελαγχολικές ιστορίες καθημερινής τρέλας και ήττας αφηγείται ο Νίκος Ξένιος στο πρώτο του βιβλίο
Της Λαμπρινής Κουζέλη από το Βήμα on Line

Μια φιλόλογος σε δημόσιο λύκειο της Θήβας που βαριέται τη ζωή και τη δουλειά της, μια οικογένεια αρμένιων λαθρομεταναστών με ονόματα σαιξπηρικών ηρώων, μια εβραία που σταματά να ζει την ημέρα που πεθαίνει ο Έλβις, ένας μεσήλικος πόντιος βιοπαλαιστής με λατρεία για τη γυναίκα του παράξενα συγκινητική κυκλοφορούν στις σελίδες της συλλογής διηγημάτων το «Αχτι» (Εκδόσεις Φαρφουλάς, σελ. 160, τιμή 12 ευρώ) του Νίκου Ξένιου. Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο του 49χρονου συγγραφέα, μια συλλογή 16 ιστοριών που παρουσιάζουν όψεις της σύγχρονης ζωής και της σύγχρονης αγωνίας.

Εκείνο που εντυπωσιάζει στην πρώτη ανάγνωση είναι η ωριμότητα της γραφής του. Ο λόγος του είναι σφικτός, η γλώσσα του αποκαθαρμένη από το περιττό, οι διάλογοι ζωντανοί, τα σκηνικά του περιγράφονται με ενάργεια, οι κόσμοι και οι χαρακτήρες που κατασκευάζει λειτουργούν δραματουργικά, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του ταιριάζει εξίσου καλά με την τριτοπρόσωπη. Ίσως η εξήγηση είναι ότι ο συγγραφέας ασκείται στη γραφή από τα δεκαεννιά του, όπως είπε στο «Βήμα».

Η συλλογή είναι το απόσταγμα 40 διηγημάτων που βρίσκονταν στα συρτάρια του εδώ και χρόνια. Όταν είδε και απόειδε με το «δύστοκο μυθιστόρημα» που τον απασχολεί την τελευταία πενταετία, αποφάσισε, έπειτα και από την παρότρυνση των φίλων του στην Ομάδα Δημιουργικής Γραφής Γομολάστιχα, να εκδώσει μια επιλογή από αυτά. Είχαν προηγηθεί δημοσιεύσεις στον συλλογικό τόμο «Ιστός '95», στην «Αρχαιολογία», στην «Οδό Πανός», στον «Φαρφουλά» και σε άλλα περιοδικά. Από το απόθεμά του άντεξαν στην κρησάρα του μόνο τέσσερα διηγήματα. Μικρή συγκομιδή, που συμπληρώθηκε με 12 νέες ιστορίες που καλύπτουν ένα ευρύ υφολογικό φάσμα από το εξπρεσιονιστικό «Κόκκινο αλάρμ στην Ιωλκό» ως το νατουραλιστικών σκηνών «Πολιτική του καταστήματος» και τον αλληγορικό «Θρίαμβο».

Η απόκλιση και η διαφορετικότητα -στη θετική και στην αρνητική εκδοχή τους- αποτελούν κεντρικό συστατικό των περισσότερων ιστοριών: το προικισμένο μεταναστόπουλο που κόντρα σε κάθε προκατάληψη και κάθε πρακτική αντιξοότητα πασχίζει να περάσει στην Ιατρική («Ο πρίγκιπας»), ο κρυφός ομοφυλόφιλος που δεν παραδέχεται την ταυτότητά του και ζει μια μυστική ζωή υποκρινόμενος και εξαπατώντας πίσω από τη βιτρίνα του γάμου και της οικογένειας («Επιπλέον»).

Χώροι εγκλεισμού και εξουσίας, στρατόπεδα, φυλακές, αστυνομικά τμήματα και σχολεία αποτελούν σκηνικά που εξυπηρετούν τις μυθοπλαστικές προθέσεις του συγγραφέα, όπως και ο δρόμος, οι λαϊκές και μικροαστικές γειτονιές της Αθήνας, η κλειστή κάμαρα, το διαδίκτυο, τα απόμερα στέκια των παρακμιακών.

Οι χαρακτήρες του, οικείοι αλλά και ξένοι, είναι οι αντιήρωες της καθημερινής ζωής: άνθρωποι βουβοί, απελπισμένοι, ξεριζωμένοι, μετανάστες, βιοπαλαιστές, αδύναμοι, φοβισμένοι, υποκριτές, ηττημένοι, άνθρωποι που «πεθαίνουν παραμελημένοι μες στο μόχθο». Ζουν σε κοινωνίες όπου δεν τους κατανοούν, σε ετοιμόρροπες σχέσεις που έχουν χάσει το νόημά τους, σε ρήξη με τον εαυτό τους. Περιφέρουν στους δρόμους την ανησυχία, τις εμμονές, τις ψευδαισθήσεις, τις κρυφές επιθυμίες, την ενοχή, τη θλίψη ή την ανία τους.

Μόνοι, με μια υπαρξιακή μοναξιά να τους βαραίνει, κινούνται σαν αόρατοι μέσα στην οχλοβοή της μεγαλούπολης, κλείνονται σε μικρά διαμερίσματα στον Κολωνό, στους Αγίους Αναργύρους, στη Νέα Φιλαδέλφεια, στα Πετράλωνα, στα Χαυτεία. Ο κόσμος γύρω τους είναι σκληρός και ακατανόητος, τα όνειρα εφιαλτικά. Βρίσκουν καταφύγιο από την αδιαφορία, την αναλγησία, την κοινωνική αδικία και τον παραλογισμό της καθημερινότητας στη μνήμη, στη νοσταλγία ή στη φαντασία. Δεν έχουν την παρηγοριά της επιείκειας ή συμπάθειας, δεν προσφέρουν ελπίδα, τα προβλήματά τους δεν έχουν λύση, έρχονται όμως σε ένα αξιόλογο αφηγηματικό πακέτο που δίνει υποσχέσεις ενδιαφέρουσας συνέχειας.

Νίκος Ξένιος: «Θέλω να απομυθοποιήσω τα πάντα εκτός από την εκπαίδευση»

Η μελαγχολικά σαρκαστική διάθεση που δίνει τον τόνο στις ιστορίες του απορρέει, όπως λέει στο «Βήμα» ο συγγραφέας, από την επιθυμία «να απομυθοποιήσω όλα τα πράγματα που είχα πολύ ψηλά: την πολιτική ζωή, την κουλτούρα, την τρόπο που οι άνθρωποι διεκδικούν τα δικαιώματά τους, όλα εκτός από την εκπαίδευση».

Φιλόλογος, εργαζόμενος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση 20 χρόνια, ομολογεί ότι είναι δύσκολο βρει κανείς επαινετικά λόγια για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ως θεσμό και τους εκπαιδευτικούς που λουφάρουν, όπως η αδιάφορη φιλόλογος στο διήγημα που δίνει τον τίτλο της συλλογής: «Πρώτη ώρα, Ιλιάδα. Το κείμενο γεμάτο κρέατα και κοψίφια που ψήνονται στο στρατόπεδο των Αχαιών. Η τσίκνα βγαίνει από το κείμενο κι απλώνεται στην τάξη. Στα μπροστινά θρανία χεράκια υπερκινητικά, στα πίσω όμως απόλυτος λήθαργος. Λοβοτομή. Μηδέν αντίδραση. Δυο ζευγάρια ηλίθια μάτια με κοιτούν κι εγώ χτυπώ το νύχι στο θρανίο: "Πού είσαι παιδί μου;"».

Σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους του όμως, μιλάει με πολύ ενθουσιασμό για τη νέα γενιά, που θεωρεί ότι αδικείται: «Είναι παιδιά σκεπτόμενα και προβληματισμένα, με αμεσότητα και υψηλό βαθμό πρόσληψης». Τους λείπουν όμως τα πνευματικά πρότυπα.

Με αντίστοιχο ενθουσιασμό μάς μίλησε για τα παιδιά μεταναστών, που τη ζωή τους παρουσιάζει με ενάργεια στο διήγημα «Ο πρίγκιπας»: «Όταν το σχολείο λειτουργεί ως αγκαλιά θερμή που τα περιθάλπει, τα παιδιά αυτά δείχνουν ενδιαφέρον, θέλουν να γίνουν Έλληνες, με την έννοια της κουλτούρας», υποστηρίζει. Στον δρόμο τα παιδιά αυτά ζουν μια δεύτερη ζωή. Στα δέκα χρόνια που εργάστηκε στο Διαπολιτισμικό Λύκειο δεν γνώρισε ούτε ένα παιδί που να έχει και τους δύο γονείς και να μεγαλώνει σε πλήρη πυρηνική οικογένεια. Ο ένας από τους δύο έλειπε διότι είχε πεθάνει ή γιατί ήταν στη φυλακή ή γιατί αδιαφορούσε, και το παιδί μεγάλωνε στο δωμάτιο κάποιου ξενοδοχείου.

Στο διήγημά του «Η κορνίζα», ένας πελάτης καφενείου στην πλατεία Εξαρχείων ξυλοκοπείται μέρα μεσημέρι από κάποιους χωρίς λόγο και αφορμή. Μια καθημερινότητα στην οποία τα σουρεαλιστικά στοιχεία πυκνώνουν και μόνη μας άμυνα μένει το χιούμορ. «Σαρκάζω για να αντέξω αυτά που συμβαίνουν», λέει ο Ξένιος, «χωρίς χιούμορ μπορεί να τρελαθείς».

ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ «Το άχτι» που όλοι κρύβουμε

παρουσίαση του βιβλίου από τον Κώστα Μαρίνο στην Εφ. Μακεδονία (10/07/2011)

Ο αναγνώστης που θα πιάσει στα χέρια του το τομίδιο με τα διηγήματα του Νίκου Ξένιου θα χαρεί καταρχάς την πολύ φροντισμένη έκδοση από τον οίκο Φαρφουλά.
Τίτλος της συλλογής των 16 διηγημάτων, «Το άχτι», και περιεχόμενό τους, μια διαδρομή σε αστικά τοπία εύκολα αναγνωρίσιμα, αλλά και στους ανθρώπους που τα κατοικούν.
Σαν αστραπές μέσα σε αυτούς τους χώρους, εισβάλλουν εικόνες από μικρά χωριά, με τη φύση αδιάφορη γύρω τους - εικόνες μνήμης μακρινής και ποτέ βίωμα στο τώρα. Όμως οι μνήμες των ηρώων του Νίκου Ξένιου είναι πάντα παρούσες και καθορίζουν τη ζωή τους, καταγράφοντας έτσι τη δύσκολη και, όπως σχεδόν πάντα συμβαίνει, ανολοκλήρωτη διαδικασία ενηλικίωσης. Γράφει στο διήγημα, με τίτλο «Ο γιος τού Σωτήρη»:
«Στην οχλοβοή της μεγαλούπολης, ανάμεσα σε ανθρώπους που περιμένουν στη στάση του λεωφορείου, ο γιος τού Σωτήρη κουτσαίνει μέσα στις μνήμες του και σβήνει το παρόν».
Όμως το παρόν υπάρχει, για τους ήρωες και τις ηρωίδες των ιστοριών του Ξένιου, όταν κυκλοφορούν στους αθηναϊκούς δρόμους ή όταν, κλεισμένοι στα διαμερίσματα των ανώνυμων πολυκατοικιών, ανοίγουν τους υπολογιστές, που γίνονται δίοδοι επικοινωνίας, ανολοκλήρωτης όμως και δομημένης σε γλώσσα που δεν εκφράζει συναισθήματα, αλλά είναι μόνο ψηφιακές αστραπές στις οθόνες.

Αίσθημα αγωνίας
Ο Νίκος Ξένιος δεν αρνείται ότι στα διηγήματά του υπάρχουν πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία ή, όπως λέει, «παράμετροι των ηρώων του» είναι και δικές του. Όμως- και ευτυχώς- οι αφηγήσεις του δεν συντίθενται από επεμβάσεις σε σελίδες ημερολογιακές, τις οποίες συχνά συναντάμε σε πολλά βιβλία που κυκλοφορούν. Αφήνει πίσω το προσωπικό στοιχείο και αποκαλύπτει μικρά και μεγαλύτερα συμβάντα, που όλα κρύβουν έναν καημό βουβό, που σπάνια γίνεται κραυγή.
«Απότομα άρχισε να φυσάει και τυλιχτήκαμε όλοι στα παλτά μας. Ξαναέσκυψαν διάφορες γυναίκες, η μια στο αυτί της αλληνής. Στο πρόσωπο της γυναίκας, καθώς περνούσε ανάμεσά τους, δεν φάνηκε η παραμικρή σύσπαση. Η Μάρθα απόρησε, μέσα στο πένθος της. ‘Ποια ήταν αυτή η γυναίκα;’» γράφει στο διήγημα, με τίτλο «Τσοκ γκιουζέλ», όπου διαφαίνεται και το άλλο στοιχείο που διατρέχει τα διηγήματα του Ξένιου στη συλλογή «Το άχτι»: ο ερωτισμός, είτε ο άγουρος των πρώτων εφηβικών χρόνων είτε ο τραυματισμένος και ίσως και ανείπωτος της ωριμότητας.
Όμως υπάρχει και το πλήθος γύρω από τους ήρωες του Ξένιου. Μετανάστες, παράνομοι και όχι, πρόσωπα που ίσως πέρασαν από τη ζωή του όταν δούλεψε ως καθηγητής σε διαπολιτισμικό σχολείο και γνώρισε από κοντά αυτά τα συνήθως βουβά πρόσωπα που όλοι προσπερνάμε, συχνά με φόβο, όταν τα συναντάμε. Αυτά τα πρόσωπα και ο φόβος τού «άλλου» που κατατρέχει κάθε κάτοικο μιας μεγαλούπολης δημιουργούν το απροσδιόριστο και αθεράπευτο αίσθημα της αγωνίας που διακρίνεται σε πολλά διηγήματά του.
«Ακούει τη σειρήνα ενός νοσοκομειακού. Πέφτει πάνω σε μια ομήγυρη μαύρων με ταραγμένες φωνές και καβγάδες. Ανοίγει, παραμερίζοντας τον κόσμο, να δει. Ξαπλωμένος πάνω στις εφημερίδες του, ο δικός του άστεγος σφαδάζει, βγάζει αφρούς από το στόμα», γράφει στο διήγημα «Πολιτική του καταστήματος».

Αποτυχία ενηλικίωσης
Ο Νίκος Ξένιος γεννήθηκε στο Χαρτούμ του Σουδάν. Ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία 7 ετών, έκανε καλές σπουδές, γνώρισε τον κόσμο τού θεάτρου και του κινηματογράφου, όπως φανερώνουν και οι συχνές αναφορές σε χώρους και έργα θεατρικά ή κινηματογραφικά. Ταξίδεψε και επέστρεψε στην Ελλάδα, και δίνει μέσα στις λίγες σελίδες των 16 διηγημάτων του ένα πορτρέτο της χώρας και των κατοίκων της.
Όσο για «το Άχτι», τον τίτλο που έδωσε στο βιβλίο του, λέει πως, παρόλο που τον θεωρεί «κραυγαλέο», τον επέλεξε επίτηδες, για να δηλώσει με αυτόν τον αυτοσαρκαστικό χαρακτήρα τού βιβλίου, «επειδή πραγματικά εκφράζει μια αποτυχία ενηλικίωσης». Και μάλλον αποτυχία ενηλικίωσης μιας κοινωνίας και όχι μόνο ενός ατόμου.

Νεο βιβλίο: Το άχτι (διηγήματα), του Ν.Ξένιου

2011-06-30T16:07:00.000-07:00

Νίκος Ξένιος

ΤΟ αΧΤΙ

διηγήματα, ISBΝ: 978-960-9441-19-3, διάστ. 17Χ12, σελ. 160, τιμή 12,00 €

σχέδιο εξωφύλλου: Εύη Τσακνιά

Ν’ αντικρύσει το πρόσωπό του στον καθρέφτη της δίφυλλης ντουλάπας;

Να πάει πάλι φέτος το καλοκαίρι στο «Ζέφυρο» στα Πετράλωνα να δει την ίδια ταινία;

Να βάλει το πορτρέτο της στην κορνίζα;

N’ αφήσει αυτό το κάτι να επιπλέει στη µπανιέρα;

Να µείνει να φροντίζει τον τάφο της µητέρας του ή να γυρίσει στη µακρινή πατρίδα;

Να κλείσει τ’ αυτιά του στα ουρλιαχτά των σκύλων στο στρατόπεδο;

Να πετάξει την ασπίδα του και ν’ αυτοµολήσει στις τάξεις του εχθρού;

Να πάψει να σκέφτεται;

Ή να µείνει µε το άχτι;

Ξεριζωµένοι από τα µικράτα τους, οι ήρωες των δεκαέξι διηγηµάτων του Νίκου Ξένιου διασταυρώνουν τη φωνή τους µε την «άλλη» φωνή που µιλά µέσα τους, αυτήν τη θελκτική, τη γόησσα και την ερωµένη, την υπεύθυνη για τις ήττες και τους θριάµβους τους. Την «αγανακτισµένη» φωνή που τους αναγκάζει να συναντήσουν τους εφιάλτες τους, τους χαµένους γονείς τους, τον τόπο της καταγωγής τους, την άγρια κατάσταση στη νέα πατρίδα. Αλλά και τη βίαιη ενηλικίωση, καθώς και το χάος που τους χωρίζει από τους άλλους ανθρώπους.

Ο Nίκος Ξένιος γεννήθηκε το 1962 στo Χαρτούμ και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου ζει και διδάσκει στο Μουσικό Σχολείο Αλίμου. Έγραψε, μαζί με το Στ. Ροδαρέλλη, το Λεξικό Θεατρικών Όρων (εκδ. ΚΟΑΝ), το ελληνικό μέρος στην Ελληνική Γραμματική για Ρωσόφωνους (εκδ. Πελασγός) καθώς και κριτικές θεάτρου και κινηματογράφου στο περιοδικό Το Τέταρτο. Έγραψε επίσης τα σενάρια Εποχές του Διονύσου και Ισμαήλ. Μελέτες και άρθρα του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά Αρχαιολογία, Ουτοπία, Τόπος Επίκοινος, Θεατρογραφίες, Dioniso (Συρακούσες) και Théâtres du Monde (Avignon), και έχουν περιληφθεί στα βιβλία Θέατρο και Διαπολιτισμική Εκπαίδευση (εκδ. Ζαχαρόπουλος) και Greek Magic (εκδ. Routledge), καθώς και στα πρακτικά έξι διεθνών συνεδρίων για το Θέατρο. Διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά Αρχαιολογία, Οδός Πανός, Αnteprima, Φαρφουλάς και στη συλλογή Ιστός ’95.

Βλέπε κριτική του βιβλίου από τον Κώστα Αγοραστό στην BookPress

παρουσίαση της ΚΛΙΣΗΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ στο Σπίτι της Κύπρου

2011-06-19T15:16:00.000-07:00

Οι συντελεστές της Εκδήλωσης στο Σπίτι της Κύπρου. Από αριστερά: Κώστας Λυμπουρής, Γιώργος Καλοζώης, Μάνια Κοιλάκου, Μαίρη Ρούσσου Σινγκλαίρ, Σωτήρης Παστάκας και Διαμαντής Καράβολας.

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής

του Γιώργου Καλοζώη

Η ΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ

στο Σπίτι της Κύπρου

http://www.spititiskyprou.gr/?page=news&id=223

Τη Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011, στις 8:00 μ.μ., το Σπίτι της Κύπρου και οι Εκδόσεις Φαρφουλάς παρουσίασαν στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα εκδηλώσεων στο Σπίτι της Κύπρου την πέμπτη ποιητική συλλογή του Γιώργου Καλοζώη Η ΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ. Η συλλογή τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για εκδόσεις του 2009 από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου.

Ο Μορφωτικός Σύμβουλος κ. Κώστας Λυμπουρής καλωσόρισε, τόσο τους ομιλητές όσο και τους λοιπούς παρευρισκομένους, που τιμούν, όπως τόνισε, το Σπίτι της Κύπρου και τον ποιητή με την παρουσία τους. Αφού έκανε μία σύντομη αναφορά στην εργογραφία του Γιώργου Καλοζώη, και στις σημαντικές διακρίσεις που έχει αποσπάσει το έργο του, ο κ. Λυμπουρής εξέφρασε την ικανοποίησή του για την παρουσίαση ενός βιβλίου που, όπως είπε χαρακτηριστικά, «έχει το κριτήριο της καταξίωσης, αυτό που ενισχύει και την αξιοπιστία της διακινούμενης στον ελλαδικό χώρο λογοτεχνικής παραγωγής της Κύπρου», προσφέροντας στο Ελλαδικό κοινό την «ευκαιρία να γνωρίσει τη λογοτεχνική δημιουργία της Κύπρου σύμφωνα με κάποια κριτήρια».

Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο ποιητής, ιατρός-ψυχίατρος, κ. Σωτήρης Παστάκας, ο οποίος επεσήμανε ότι η κατάρρευση του αυτονόητου και η απώλεια του νοήματος, που τόσο καταλυτικά χαρακτηρίζουν την εποχή μας, αποτελούν, κατά την άποψή του, «τον ορίζοντα μέσα στον οποίον κινείται το ‘εγώ’ που μιλάει μέσα στα ποιήματα της συλλογής: αυτήν την κατάργηση του αυτονόητου στην επικοινωνία μας, που μας αφαιρεί την ιδιότητα του ‘ανθρώπινου’ λόγου κι όταν χάνουμε τον λόγο δεν έχουμε τίποτα πια το ‘ανθρώπινο’». Όπως τόνισε στη συνέχεια της ομιλίας του, ο Γιώργος Καλοζώης είναι «ένας ποιητής, που έχει συνείδηση μέσα σε ποια όρια κινείται σήμερα η γραφή, και ποιο είναι το στοίχημα της ποίησης σήμερα», επαναφέροντας με τον λόγο του το αυτονόητο στην ποίηση, επανεφευρίσκοντας την ΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ, παράγοντας εν τέλει νοήματα.

Ακολούθησε η ομιλία της φιλολόγου-πανεπιστημιακού κ. Μαίρης Ρούσσου Σινκλαίρ, η οποία εξέφρασε την άποψη ότι τα 32 ποιήματα που συναποτελούν τη συλλογή, γραμμένα σ’ ένα κατεξοχήν προσωπικό ποιητικό ιδίωμα, στοιχειοθετούν «μια ποιητική πρόταση, που ενώ εστιάζει στην πατρίδα του (ποιητή), την Κύπρο και τον ελληνισμό γενικότερα, εκφράζει και μια βαθύτατη αγωνία για την κρίση και την παρακμή του δυτικού πολιτισμού». Σύμφωνα με την κ. Ρούσσου Σινκλαίρ, ο Γιώργος Καλοζώης στη συλλογή του αυτή έχει πια χαράξει τον δικό του δρόμο και συνδιαλέγεται με δυναμικό τρόπο με την ευρωπαϊκή ποιητική παράδοση του υπερρεαλισμού «η οποία δεν λειτουργεί μόνο στο επίπεδο της αυτόματης γραφής, αλλά επεξεργάζεται και τα πορίσματα της ψυχανάλυσης». Όπως ανέλυσε, διά μέσου των διαδοχικών μεταμορφώσεων του ποιητικού υποκειμένου, τα ποιήματα, γεμάτα σύμβολα και αλληγορίες «είναι τις περισσότερες φορές σαν όνειρα ή εφιάλτες, προϊόντα ενός προσωπικού αλλά και συλλογικού ασυνειδήτου που βγαίνουν στην επιφάνεια αναζητώντας επίμονα την ερμηνεία». Μαζί με τα όνειρα, ο θάνατος, σημαντική παράμετρος στην ποίηση του Γιώργου Καλοζώη, δεσπόζει σαν βαθιά υπαρξιακή αγωνία για τη συνακόλουθη λήθη, ώστε τα ποιήματα, που αποτελούν την ΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ, να διαβάζονται σαν μια γραμματική της απώλειας.

Τον κύκλο των ομιλιών ολοκλήρωσε ο υπεύθυνος των Εκδόσεων Φαρφουλάς κ. Διαμαντής Καράβολας, ο οποίος ξεκίνησε την εισήγησή του, υπογραμμίζοντας ότι η ποίηση του Γιώργου Καλοζώη «έχει κατακτήσει αυτό το σπάνιο χάρισμα που λέγεται ‘ύφος’», ενώ η ιδιαίτερη ικανότητά της συνίσταται στο ότι προσφέρει στον αναγνώστη «μια εν πολλοίς ακατανόητη τέρψη, παρόμοια με αυτή που μας προσφέρουν τα όνειρα», καθώς «εμπεριέχει πολλά από τα στοιχεία που συγκροτούν την ονειρική μαγεία», όπως είναι τα μνημονικά ίχνη της παιδικής ηλικίας, η αγχογενής αναζήτηση χαμένων αντικειμένων ή προσώπων, μια μεταλλαγμένη εκδοχή υπαρκτών χώρων και τοπίων, όπου διαδραματίζεται η δράση του κάθε ποιήματος, για να καταλήξει στη διαπίστωση «ότι όπως και στο όνειρο έτσι και στα ποιήματα του Γιώργου Καλοζώη, παρά τον φαινομενικά παραληρηματικό τους χαρακτήρα δεν υπάρχει τίποτε το περιττό». Ο κ. Καράβολας ολοκλήρωσε εστιάζοντας σε ένα στοιχείο, που συνιστά μια ιδιαίτερη σταθερά στα πλείστα ποιήματα της συλλογής, την ιδιαίτερα έντονη παρουσία ζώων, τα οποία «σχετίζονται στενά με τον αφηγητή-ποιητή και παίζουν ένα ρόλο στην κατασκευή της ποιητικής αφήγησης», προκαλώντας την επιθυμία της μεταμόρφωσης, μετουσιώνοντας τοτεμικές ιδιότητες και εμπεριέχοντας στοιχεία ταμπού.

Μεταξύ των εισηγήσεων η φιλόλογος Μάνια Κοιλάκου διάβασε τα ποιήματα Η ΛΗΘΗ, Ο ΚΕΡΑΜΟΠΟΙΟΣ, ΤΟ ΑΡΡΩΣΤΟ ΓΚΝΟΥ, Η ΚΟΛΥΜΒΗΘΡΑ και ΤΟ ΠΕΡΙΖΗΤΗΤΟ ΥΦΑΣΜΑ.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τις ευχαριστίες του ποιητή κ. Γιώργου Καλοζώη, ο οποίος, αφού ανέφερε ότι Η ΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ αφιερώνεται στη μνήμη της φίλης του Αικατερίνης Παπανικολάου, ολοκλήρωσε την αντιφώνησή του λέγοντας «ότι η συλλογή αυτή είναι ένας διάλογος με τους νεκρούς, και θεωρώ ότι δεν υπάρχει διάλογος με τους ζωντανούς, ουσιαστικός, αν δεν έχει προηγηθεί ο διάλογος με τους νεκρούς».

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, η Ομότιμη Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης. της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθήνας, κ. Νίκη Λοϊζίδη, ο συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας κ. Νικήτας Παρίσης, η ποιήτρια και φιλόλογος κ. Φροσούλα Κολοσιάτου, ο φιλόλογος Κωστής Δανόπουλος, μέλος Σ.Ε.Π. του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, η ζωγράφος κ. Γιούλικα Λακερίδου κ.ά.

Η νέα, έκτη κατά σειρά, ποιητική συλλογή του Γιώργου Καλοζώη ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΛΗΨΗΣ μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Φαρφουλάς.

* Οι εκδόσεις Φαρφουλάς ευχαριστούν θερμά όλους τους φίλους που τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση και τον ποιητή.

Παρακάτω η ανακοίνωση-πρόσκληση της εκδήλωσης

Το Σπίτι της Κύπρου και οι εκδόσεις Φαρφουλάς

διοργανώνουν μία εκδήλωση αφιερωμένη στον ποιητή Γιώργο Καλοζώη

στην οποία θα παρουσιαστεί η βραβευμένη ποιητική συλλογή του

Η ΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ

την Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011 στις 8.00 μ.μ.

στο Σπίτι της Κύπρου, Ηρακλείτου 10, Κολωνάκι, Αθήνα, τηλ.: 210 3641217

Θα μιλήσουν οι:

Σωτήρης Παστάκας (ποιητής-ψυχίατρος),

Ευτυχία Παναγιώτου (ποιήτρια)

Διαμαντής Καράβολας (εκδότης)

Μαίρη Ρούσσου Σινκλαίρ (φιλόλογος-πανεπιστημιακός)

Ποιήματα θα διαβάσει η φιλόλογος Μάνια Κοιλάκου

Επιμέλεια εκδήλωσης: Μαρία Θεοχάρους Καυκιά

ΓΡΑΦΟΥΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΗΜΕΡΑ ?

2011-06-10T17:06:00.000-07:00

Οι εκδόσεις-βιβλιοπώλειο Αλφειός
και το περιοδικό Ο Φαρφουλάς
θέτουν το ερώτημα:

ΓΡΑΦΟΥΝ ΠΟΙΗΣΗ

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

ΣΗΜΕΡΑ

Για τον λόγο αυτό

προς αναζήτηση τεκμηρίων

και όχι -κατ’ ανάγκην- απαντήσεων

διοργανώνουμε μια βραδιά
με ποιήματα της πόλης

την Πέμπτη 16 Ιουνίου 2011
στο ατελιέ του Νικόλα Ευγένιου
Ματρόζου 32-34 στο Κουκάκι

όπου σας προσκαλούμε να συμμετάσχετε

από τις 8.00 μ.μ. και όσο πάει…

Γιώργος Καλοζώης: ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΛΗΨΗΣ

2011-06-06T23:48:00.000-07:00

Γιώργος Καλοζώης

το μαθημα της περιληψησ

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-18-6, διάστ. 14Χ21, σελ. 96, τιμή 8,00 €

Στην έκτη ποιητική συλλογή του, Το Μάθημα της Περίληψης, ο Γιώργος Καλοζώης επανέρχεται στη γνώριμη θεματική του. Ο κόσμος όπως τον συλλαμβάνει το μυαλό αποτελεί μια μεγαλειώδη αφαίρεση, μια μεταφορά, μια περίληψη που δεν οδηγεί πουθενά, με την έννοια ότι δε χρησιμεύει σε τίποτα. Ή μάλλον χρησιμεύει για να αποδειχτεί ότι οι νοητικές λειτουργίες μας είναι ατελείς και η μεταδοτικότητα της οποιασδήποτε γνώσης εξαιρετικά δυσχερής. Το νευρικό σύστημα του ανθρώπου εμποδίζει την κατανόηση του κόσμου και κατ’ επέκτασιν τη μετάδοση αυτής. Ό,τι ζούμε, ό,τι καταλαβαίνουμε είναι σπαράγματα που δεν μπορούν να ταιριάξουν μεταξύ τους, αφού η έννοια του συγκροτημένου εγώ και της ανθρώπινης ταυτότητας δεν ήταν και δεν είναι ποτέ δεδομένη.

Εύλογα ως εκ τούτου τίθεται το ερώτημα τι είναι ο χώρος, τι είναι η κοινωνία και το άτομο μέσα σε αυτά. Οι ερωτήσεις, οι απορίες είναι σαφώς πιο ενδιαφέρουσες από τις απαντήσεις. Αν ο άνθρωπος είναι το ζώο που επιθυμεί, στην οντολογία του Καλοζώη ο άνθρωπος είναι το ζώο που επιθυμεί να ρωτά. Οι ερωτήσεις του, όπως γράφει σε ένα ποίημά του είναι οι αναρτημένοι διανοητικοί καθρέφτες του.

Η παιδικότητα, η αφέλεια, η μωρία και για πρώτη φορά το χιούμορ σε σχέση με προηγούμενες συλλογές του κάνουν το παιχνίδι των ερωτήσεων λιγότερο οδυνηρό· γιατί αν δεν υπάρχουν οι απαντήσεις, οι ερωτήσεις πρέπει να τίθενται με ένα τρόπο που θα επιτρέπει σ’ αυτές να συνεχίσουν να γίνονται. Γιατί διαφορετικά καραδοκεί ο θάνατος ή η σιωπή.

Σουρρεαλιστικά Εργαλεία Επιβίωσης - Εκδήλωση-Έκθεση

2011-05-31T14:03:00.000-07:00

Το τέλος του κόσμου πλησιάζει!

Η μέρα της κρίσης έφτασε!

Θα μπορέσει η φαντασία να σώσει την ανθρωπότητα;

Μετά τις νέες έρευνες για στην επιστροφή της αντιύλης,

η Υπερρεαλιστική Ομάδα Αθήνας και άλλοι Ιθαγενείς και Ευρωπαίοι σουρρεαλιστές

σας καλούμε να βουτήξουμε together

στο αυτοσχέδιο τούνελ του επιταχυντή της υπερπραγματικότητας,

μήπως και επινοήσουμε –έστω την ύστατη στιγμή– τα απαραίτητα εργαλεία επιβίωσης

που θα απαλλάξουν το ανθρώπινο είδος

από τη σημερινή του κατάντια.

Τα πρώτα πειραματικά Σουρρεαλιστικά Αντικείμενα Επιβίωσης

θα εκτεθούν στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο NOSOTROS,

Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια.

Σάββατο-Κυριακή 4-5 Ιούνη 2011

(ώρες γραφείου)

Σχετική συζήτηση-εκδήλωση

θα γίνει το Σάββατο 4 Ιούνη, στις 8.30 μ.μ., στον ίδιο χώρο.

Σας προσκαλούμε ολεσ & ολουσ!

Υπερρεαλιστική Ομάδα Αθήνας

http://surrealismgr.blogspot.com

Μάιος 2011

Διαβάστε το σχετικό κείμενο:

http://surrealismgr.blogspot.com/2011/05/blog-post.html

Έκθεση με σχέδια φτιαγμένα «εν ώρα εργασίας» από το 14ο τεύχος του Φαρφουλά

2011-03-30T16:11:00.001-07:00

Όλα τα «εν ώρα εργασίας» δημιουργημένα σχέδια που συγκεντρώσαμε για το τεύχος του Φαρφουλά που κυκλοφορεί, καθώς και άλλα που δεν χωρέσανε στις σελίδες μας, θα παρουσιαστούν στην έκθεση που διοργανώνουμε στον μπαρ Bedouin, Ελασιδών 20 και Δεκελέων στο Γκάζι.

Σας προσκαλούμε, λοιπόν, να έρθετε στα εγκαίνια που θα γίνουν την Παρασκευή 1 Απριλίου 2011 στις 8.00 μ.μ.

Την ίδια ημέρα στα πλαίσια της έκθεσης, στις 9.00, θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή συζήτηση με θέμα «Η Τέχνη του “περιθωρίου”». Τη συζήτηση θα υποδαυλίσουν οι: Διαμαντής Καράβολας–εκδότης του περιοδικού, Εύη Τσακνιά–εικαστικός, Έλενα Πολυχρονάτου–εικαστικός και Διδάκτωρ της Α.Σ.Κ.Τ. και Ηλίας Μέλιος–λογιστής στο επάγγελμα.

Θα διαβαστούν ποιήματα και κείμενα από τις σελίδες του περιοδικού και θα ακολουθήσει πάρτυ μέχρι αργά…

Τα έργα που εκτίθενται προέρχονται από 24 διαφορετικούς εργασιακούς χώρους, πνευματικής αλλά και χειρονακτικής εργασίας.

Στην έκθεση συμμετέχουν οι: Blaubart, Elli J., Josie Malinowski, Kenneth Cox, Capten, Χάρης Βελαώρας, και Λίλα Θεοδώση, Μανόλης Δάσκαλος, Κατερίνα Ιατροπούλου, Λούλα Λεβέντη, Κώστας Μαρσέλλος, Ηλίας Μέλιος, Λευκή Μπαρμπάτση, Γιάννης Ξούριας, Έλενα Πολυχρονάτου, Έλενα Προδρομίδου, Βάνα Σιούρη, Γιάννης Στεφανάκις, Θεώνη Ταμπάκη, κα Τούλα, Εύη Τσακνιά, Αμαλία Χ., Χάλαρης, Γιώργος Χαλκιάς.

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι την Κυριακή 17 Απριλίου.

Κολάζ: Ηλίας Μέλιος

Σχέδιο: Γιάννης Ξούριας, Λίλα Θεοδόση

Σχέδιο: Κώστας Μαρσέλλος

Σχέδιο: Αμαλία Χ.

Σχέδιο: Θεώνη-Βάνα

Χάρτης για το Beduin

«ΕΝ ΩΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ» Το νέο τεύχος του Φαρφουλά!

2011-03-16T16:38:00.000-07:00

Κυκλοφόρησε το 14^ο τεύχος του Φαρφουλά

που γράφτηκε εξολοκλήρου «εν ώρα εργασίας»

Σκεφτήκαμε να κάνουμε ένα τεύχος εκ θεμελίων διαφορετικό απ’ ό,τι συνηθίζεται και χωρίς τις απαραίτητες προδιαγραφές, ακόμα και για τα δεδομένα των μη συμβατικών εντύπων. Αφορμή ήταν το γεγονός πως αρκετές φορές λάβαμε κάποιο ποίημα ή ένα κείμενο και αυτός που το έστελνε επεξηγούσε δικαιολογούμενος για πιθανές ατέλειες, ότι «αυτό μου βγήκε στη δουλειά». Η αφροντισιά αυτή όμως συνήθως προσέδιδε και την ιδιαίτερη χάρη του. Είπαμε λοιπόν να το ψάξουμε και να πειραματιστούμε προς αυτήν την κατεύθυνση: Εν ώρα εργασίας, λοιπόν!

Στείλαμε mail δεξιά κι αριστερά, το είπαμε σε φίλους και γνωστούς και σε λιγότερο από ένα μήνα οι διαθέσιμες σελίδες μας γεμίσανε και αν είχαμε άλλες τόσες θα γεμίζανε κι αυτές. Πολλά κείμενα, πολλά σχέδια, πολλοί τρόποι έκφρασης αλλά, καμία επιτήδευση, καμία ματαιοδοξία και πάνω απ’ όλα: ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ!

Παρουσιάζουμε αυτό το τεύχος πιστεύοντας ότι καταδεικνύει πολλά για τον αθέατο, αλλά διαρκώς βαλλόμενο κόσμο της εργασίας. Γράφουν και σχεδιάζουν ελεύθερα, εκφράζοντας μια τεράστια γκάμα ψυχικών καταστάσεων, 51 εργαζόμενοι από διαφορετικούς εργασιακούς χώρους,. Από υπηρεσίες, σχολεία, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, λογιστήρια, δικαστήρια, τυπογραφεία, βιβλιοπωλεία, μέχρι και από πλοίο, ξενοδοχείο και λαμαρινάδικο της Λειβαδιάς υπάρχει συμμετοχή.

- Στο τεύχος, σε ξεχωριστή έκδοση, περιλαμβάνεται το κόμικ του Τάσου Ζαφειριάδη Η Πορτογαλία όπως τη φαντάζομαι.

- Ο Φαρφουλάς κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία ή αποστέλλεται με αντικαταβολή.

Αν δεν το βρίσκετε επικοινωνήστε μαζί μας μέσω mail ή στα τηλέφωνα των εκδόσεων.

- Η παρουσίαση του περιοδικού και το καθιερωμένο γλέντι θα γίνει στις 23 Μαρτίου 2011,

στις 9.00 μ.μ., στο καφενείο «Τα Κανάρια» (Πλαταιών και Κεραμεικού στον Κεραμεικό).

- Όλα τα σχέδια που συνοδεύουν το τεύχος και ακόμα περισσότερα,

θα εκτεθούν στο μπαρ BEDOUIN, Ελασιδών 20 & Δεκελέων, Γκάζι.

Εγκαίνια έκθεσης: Παρασκευή 1 Απριλίου 2011, 10.00 μ.μ. και θα ακολουθήσει πάρτυ.

Διάρκεια μέχρι την Κυριακή 17 Απριλίου.

Σχέδιο της κυρίας Τούλας, καθαρίστριας από το Ναύπλιο

Ο Φαρφουλάς ανακηρύσσει το 2011 Παγκόσμιο Έτος Georges Méliès

2011-03-15T07:10:00.000-07:00

Ο Φαρφουλάς ανακηρύσσει το 2011
Παγκόσμιο Έτος Georges Méliès
με την ελπίδα, η δύναμη της ελεύθερης
φαντασίας να κυριαρχήσει το συντομότερο
πάνω στον παραλογισμό
της σύγχρονης στενομυαλιάς.

Βραβείο Ποίησης στην Κλίση του Ρήματος του Γιώργου Καλοζώη

2011-03-14T14:51:00.000-07:00

Η απονομή του βραβείου

Το Κρατικό Βραβείο Ποίησης της Κυπριακής Δημοκρατίας για εκδόσεις του 2009 απονεμήθηκε στο Γιώργο Καλοζώη για το έργο του Η κλίση του ρήματος (εκδ. Φαρφουλάς).
Το σκεπτικό της απόφασης έχει ως εξής:
«Τα 32 ποιήματα της συλλογής του Γιώργου Καλοζώη, Η κλίση του ρήματος, αποτελούν ισάριθμα κεφάλαια μιας εκτενούς ανιστόρησης προσωπικών και κοινωνικών/ιστορικών βιωμάτων. Καθημερινές, συνήθεις καταστάσεις αναπτύσσονται μέσα από αλληλένδετες και συνάμα “ασύνδετες” λογικά εικόνες με λόγο ταχύ, συνειρμικό γεμάτο εκπλήξεις και ανατροπές, που μεταποιούν ευφυώς και προγραμματισμένα το κοινότοπο σε μοναδικό, το λαμπρό σε αποτρόπαιο, το βέβηλο σε ιερό και αντιθέτως. Στο βάθος των εικόνων η πολιτεία, η Κύπρος αλλά και η σημερινή ελληνική πραγματικότητα, η στερεοποιημένη μνήμη της εισβολής, η κατοχή και η έσω και έξω διαρπαγή της ψυχής των πολιτών. Η αλληγορία του Κακού και του Καλού διαποτίζει τα ποιήματα που ρέουν ορμητικά σε στίχους/διασκελισμούς –μοναδικα σημεία στίξεως λίγα ερωτηματικά– και μας αποκαλύπτουν φαντασιώσεις μαζί και φαντάσματα του καθημερινού και της ιστορίας. Ο ποιητής έχει κατακτήσει σε αξιοζήλευτο βαθμό το λεκτικό του, διαχρονικά ελληνικό θα το έλεγε κάποιος, και αυτή η κατάκτηση του δίνει τη δυνατότητα να αποφεύγει το τετριμμένο. Η ενσυνείδητη λεκτική, υφολογική και θεματική εκζήτησή του, κληροδότημα ενός χωνεμένου υπερρεαλισμού, κάποτε σαχτουρικής και εγγονοπούλειας υφής, συντελεί στην ιδιαιτερότητα του βιβλίου».

Συγχαίρουμε ολόθερμα τον αγαπητό Γιώργο για αυτή του την άξια διάκριση που έκανε και εμάς περήφανους και του ευχόμαστε από καρδιάς να είναι πάντα καλά και το τόσο ξεχωριστό έργο του να βρίσκει όλο και πιο πολλούς φίλους.

Οι τρεις Κύπριοι ποιητές που έχουν εκδώσει ποίησή τους από τις εκδόσεις Φαρφουλάς. Από αριστερά: Μιχάλης Παπαδόπουλος, Κώστας Ρεούσης και Γιώργος Καλοζώης. Φωτογραφία από την απονομή του βραβείου.

Το περιοδικό και οι εκδόσεις Φαρφουλάς

2011-03-14T14:44:00.000-07:00

Μια συνέντευξη του Διαμαντή Καράβολα στον Αλέξανδρο Στεργιόπουλο που δημοσιεύτηκε στην Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας στις 31/12/2010.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ: Το περιοδικό εκδίδεται από το 2001

ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΑΡΑΒΟΛΑΣ: Επίσης, τα τελευταία τρία χρόνια υπάρχουν και οι εκδόσεις βιβλίων που έφτασαν αισίως τους 35 τίτλους.

Α.ΣΤ.: Πόσο έχει αλλάξει στην πορεία των χρόνων;

Δ.Κ.: Ελάχιστα. Συνεχίζουμε πάνω στις αρχικές μας εμμονές.

Α.ΣΤ.: Πώς βιώνει και επιβιώνει ο Φαρφουλάς σ' αυτή την κρίση;

Δ.Κ.: Ο Φαρφουλάς δεν είναι εφημερίδα ούτε εκδοτικό συγκρότημα, να αντιμετωπίζει κλυδωνισμούς. Επιβιώνει όσο μπορεί να μετουσιώνει την κινητήρια δύναμη που λέγεται ανθρώπινος πόνος σε δημιουργία και όσο καταφέρνει να είναι συνεπής με τα ενδιαφέροντά του.

Α.ΣΤ.: Υπάρχει χώρος για εκδοτικές προσπάθειες, όπως η δική σας, σ' αυτό το δύσκολο εκδοτικό τοπίο;

Δ.Κ.: Εχει να κάνει με το κατά πόσο ανταποκρίνεται κανείς στα ερωτήματα που θέτει η εποχή. Αν έχει να πει κάτι ουσιαστικό στο σημερινό γίγνεσθαι, μπορεί να βρει ανταπόκριση.

Α.ΣΤ.: Ποιος είναι ο σκοπός του περιοδικού και των εκδόσεων; Είναι ο ίδιος;

Δ.Κ.: Είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Τα βιβλία βγαίνουν μέσα από το περιοδικό και το περιοδικό από τα βιβλία.

Α.ΣΤ.: Πώς στήνεται κάθε τεύχος;

Δ.Κ.: Αρχικά υπάρχει μια «έμμονη ιδέα». Κατόπιν, έρχονται η συγκέντρωση υλικού και η επεξεργασία του κατά τον τρόπο του κινηματογραφικού μοντάζ. Σημαντικό στοιχείο επίσης για τον Φαρφουλά είναι ότι προσπαθούμε να γράφουν κυρίως ερασιτέχνες της γραφής.

Α.ΣΤ.: Προσπαθείτε να βρείτε επιχειρηματίες να σας ενισχύσουν οικονομικά;

Δ.Κ.: Δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο. Δεν μας πολυταιριάζει.

Α.ΣΤ.: Θα έλεγε κάποιος: «Είναι καλό το περιοδικό. Γιατί να μην το ενισχύσουμε;».

Δ.Κ.: Μας αρκεί να το λένε οι φίλοι και οι αναγνώστες του περιοδικού και όχι ένας επιχειρηματίας-χορηγός. Γιατί αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει πιέσεις που θα μείωναν την ελευθερία της έκφρασης.

Α.ΣΤ.: Σας απασχολεί το θέμα των εσόδων;

Δ.Κ.: Φυσικά, ώστε να μπορούμε να συνεχίζουμε.

Α.ΣΤ.: Υπάρχει κρατική πολιτική για το βιβλίο και γενικά για τον χώρο του Τύπου;

Δ.Κ.: Το κράτος ευνοεί αυτούς που το ευνοούν (γέλια). Σήμερα, στην πλειονότητα των Ελλήνων δεν περισσεύουν ούτε ελεύθερος χρόνος ούτε χρήματα για βιβλία. Αν θέλει το κράτος να βοηθήσει το βιβλίο, θα πρέπει πρώτα να βοηθήσει τους ανθρώπους να βρουν λίγο περισσότερο χρόνο γι' αυτό. Αλλά μάλλον κάνει το εντελώς αντίθετο...

Α.ΣΤ.: Με ποια κριτήρια επιλέγετε την έκδοση ενός βιβλίου;

Δ.Κ.: Ασχολούμαστε με συγκεκριμένες περιπτώσεις συγγραφέων ή καταστάσεων στη λογοτεχνία. Είναι οι εμμονές που προανέφερα. Παράδειγμα, ο τίτλος του περιοδικού. Προέρχεται από διήγημα του Δημοσθένη Βουτυρά. Ενας από τους πολλούς παραγνωρισμένους, αλλά σημαντικότατους συγγραφείς. Ανήκει στους αιρετικούς της γραφής, οι οποίοι μας αρέσουν και θέλουμε να αναδείξουμε. Επίσης, ο σουρεαλισμός είναι βασική θεματική για μας. Από 'κεί και πέρα υπάρχουν κι άλλα πράγματα, που έχουν τις «εκλεκτικές τους συγγένειες». Φυσικά υπάρχουν και ξένοι συγγραφείς, όπως και αρκετοί Ελληνες σύγχρονοι που συνεχίζουν τον αιρετικό λόγο.

Α.ΣΤ.: Ετσι βλέπετε και τα πράγματα γύρω σας; Αιρετικά;

Δ.Κ.: Οπως είχε πει ο Θωμάς Γκόρπας: «Η αλλαγή στην Τέχνη όπως και στη ζωή έρχεται από τους λοξούς».

Α.ΣΤ.: Υπάρχει καλό αναγνωστικό κοινό;

Δ.Κ.: Φυσικά και υπάρχει. Είναι οι μερακλήδες άνθρωποι, όπως έλεγε ο Κόντογλου,.

Α.ΣΤ.: Ποιο είναι για σας το καλό βιβλίο;

Δ.Κ.: Συνήθως αυτό που η ίδια η ζωή σε κάνει να πέσεις πάνω του και να σκοντάψεις.

Α.ΣΤ.: Υπάρχει κάποια σχέση του Φαρφουλά με τα ζώα; Κάποια ευαισθησία, μια και στο πρώτο τεύχος ήταν στο εξώφυλλο.

Δ.Κ.: Σημαντική φιλοσοφική γραμμή στο έργο του Βουτυρά, όπως και στον σουρεαλισμό, είναι η άρνηση του ανθρωποκεντρισμού. Ο άνθρωπος δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Είναι μέρος του.

Α.ΣΤ.: Ο τίτλος του περιοδικού έχει να κάνει με το διήγημα του Βουτυρά, στο οποίο η κυβέρνηση βάζει φόρο και στα ζώα. Δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.

Δ.Κ.: Είναι διήγημα επίκαιρο, γραμμένο το 1935... Παρουσιάζει, όπως είπατε, μια πολιτεία όπου ο κόσμος κρεμάει τα σκυλιά του στα δέντρα για να μην πληρώσει τους φόρους που το κράτος επέβαλε γι' αυτά. Περιγράφει κάτι που γίνεται αρκετά σήμερα σε κοινωνικό αλλά και σε ατομικό επίπεδο. Τις φάλτσες αντιδράσεις απέναντι στις πηγές των προβλημάτων.

Α.ΣΤ.: Ποιες είναι οι φιλοδοξίες για το περιοδικό και τον εκδοτικό οίκο;

Δ.Κ.: Να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε.

Η συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία εδώ!

Guillaume Apollinaire: Ο Περιπατητής των δύο όχθεων, Οδοιπορικό στο Παρίσι

2011-03-14T14:40:00.000-07:00

Guillaume Apollinaire

Ο Περιπατητής των δύο όχθεων

Οδοιπορικό στο Παρίσι

Μετάφραση-Επιμέλεια -Εισαγωγή -Σημειώσεις: Νίκος Σταμπάκης

ISBΝ: 978-960-9441-14-8, διάστ. 21Χ14, σελ. 128, τιμή 12,00 €

Ο Guillaume Apollinaire (1880-1918) υπήρξε εµβληµατική μορφή του γαλλικού μοντερνισµού κι ένας από τους µεγαλύτερους ποιητές του 20^ού αι.

Στο Παρίσι όπου ζει κατά το µεγαλύτερο µέρος των δύο πρώτων δεκαετιών του 20^ού αι. συναναστρέφεται και επιδρά σε έναν εκπληκτικό αριθµό ανθρώπων που θα αποκτήσουν εµβληµατική σηµασία στη νεωτερική έκφραση: Alfred Jarry, Picasso, Henri Rousseau, Gertrude Stein, Pierre Reverdy, Marcel Duchamp, Eric Satie, αλλά και τους νεαρούς εκείνους που θα αποτελέσουν τον πυρήνα της παρισινής ντανταϊστικής οµάδας και μετέπειτα της πρώτης υπερρεαλιστικής.

Καθώς βλέπουμε στο παρόν βιβλίο, συναντά και τους εκπροσώπους της περασμένης γενιάς – συμβολιστές ποιητές και συγγραφείς που διασώζονται μέσα από πλούσια ανέκδοτα και στιγμιότυπα. Το βιβλίο, αποκτά ιδιαίτερη σημασία για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό μιας και ο Apollinaire αφιερώνει ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στον Jean Moréas περιγράφοντας τον ίδιο, τις ξεχωριστές στιγμές της φιλίας τους, αλλά και τις τελευταίες ημέρες της ζωής του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα.

Ο Περιπατητής των δύο όχθεων είναι το τελευταίο βιβλίο του που εκδόθηκε όσο ζούσε, το έτος του θανάτου του: αθέλητος αλλά ταιριαστός αποχαιρετισµός. Ο Apollinaire περιπλανώµενος στους δρόµους, τις βιβλιοθήκες και τα καφέ, ξεθάβοντας ιστορίες για πρόσωπα ξεχασμένα, που ανακαλούνται µόνο χάρη σε θραύσµατα διαλόγων και τίτλους βιβλίων, δεν ανακαλύπτει το θαύµα ούτε το έγκληµα — αφήνει όµως µιαν ύστατη ματιά, σαν χάδι, σ’ ένα Παρίσι που ήδη χάνεται. Ένα Παρίσι, γεµάτο µε εκκεντρικούς ποιητές, περίφηµα καφέ, παράξενες βιβλιοθήκες, θεσπέσιες φάρσες και ηρωικά µεθύσια.

Κριτικές-δημοσιεύσεις: Λαμπρινή Κουζέλη, Το σινάφι της Μπελ Επόκ, "Το Βήμα"/ "Βιβλία", 13.2.2011,

Jack London: Όταν ο Θεός γελά

2011-03-14T14:34:00.000-07:00

Jack London

Όταν ο Θεός γελά

Μετάφραση: Χριστιάνα Σμυρνιώτη, Θεώνη Ταμπάκη

Διηγήματα, ISBΝ: 978-960-9441-13-1, διάστ. 17Χ12, σελ. 192, τιμή 12,00 €

«Καλύτερα να είµαι στάχτη παρά σκόνη!

Καλύτερα η σπίθα µου να γίνει φλογερή φωτιά

παρά να τήνε πνίξει το σαράκι.

Καλύτερα να είµαι ένας θεσπέσιος διάττων,

το κάθε άτοµό µου να λάµπει θαυµαστά,

παρά ένας κοιµισµένος, αιώνιος πλανήτης.

Σκοπός του ανθρώπου είναι να ζει, όχι να υπάρχει.

Δεν θα χάσω τις µέρες µου πασχίζοντας για να τις παρατείνω.

Το χρόνο µου εγώ θα τον αναλώσω».

Jack London (1876-1916)

Η συλλογή διηγημάτων Όταν ο Θεός γελά εκδόθηκε το 1911 και αποτελείται από 11 σκληρές και ενίοτε ακραίες ιστορίες, γραμμένες την περίοδο της συγγραφικής ωριμότητας και καταξίωσης του Jack London. Ιστορίες που αποτυπώνουν όλο το πλατύ φάσμα των ενδιαφερόντων του συγγραφέα: Την αλλοτρίωση στις ανθρώπινες σχέσεις που φέρνει η αυγή της μοντέρνας εποχής, τη συντριβή της ανθρώπινης υπόστασης κάτω απ’ τον ζυγό της βιομηχανικής παραγωγής, αλλά και την πίστη του στα σοσιαλιστικά ιδανικά και στην εργατική χειραφέτηση. Στο επίκεντρο αυτών των ιστοριών είναι ένα μωσαϊκό ανθρώπων που γεννήθηκαν χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να ορίζουν οι ίδιοι τη ζωή τους: εργάτες, άνεργοι, παράνομοι, μικροεγκληματίες, βαριά άρρωστοι. Κοινός τόπος όλων είναι οι απέλπιδες προσπάθειές τους ενάντια στη διαφαινόμενη τραγική τους μοίρα.

Πρόκειται για 11 διηγήματα αντάξια της πένας ενός μεγάλου συγγραφέα που καταδεικνύουν τη βαθύτερη φιλοσοφία του και είναι προορισμένα να διαβάζονται σε δύσκολες εποχές…

Λίγα βιογραφικά: O Jack London γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο το 1876 από τη Flora Wellnan και τον παράνοµο αστρολόγο-πνευµατιστή W. H. Chaney. Η ίδια του η ζωή ήταν ένα µεγάλο και συναρπαστικό µυθιστόρηµα. Από πολύ µικρός θα κάνει τα πιο διαφορετικά και σκληρά επαγγέλµατα (εφηµεριδοπώλης, λαθρέµπορας, ψαράς, χρυσοθήρας, βιοµηχανικός εργάτης), ενώ ταυτόχρονα διαβάζει φανατικά Δαρβίνο, Μαρξ, Νίτσε. Στα 20 του χρόνια γίνεται ένθερµος σοσιαλιστής, και στα 24 του ένας από τους πιο ακριβοπληρωµένους συγγραφείς της εποχής του. Το χρήµα και η δόξα δεν θα του δώσουν καµιά χαρά γι’ αυτόν που είχε αγωνιστεί για τους εργάτες και τον σοσιαλισµό. Το “ιδανικό ράντσο” που δηµιουργεί στο Γκλεν Έλεν της Καλλιφόρνιας αποτυγχάνει. Το ουίσκυ θα τον οδηγήσει σ’ ένα τραγικό τέλος. Αυτοκτονεί στο ράντσο του το 1916. Λίγα χρόνια αργότερα, κατ’ εντολή του Λένιν, όλα τα βιβλία του µεταφράζονται και κυκλοφορούν στην επαναστατική Ρωσία.

Τhomas De Quincey: Η ΜΑΣΚΑ

2011-03-14T14:19:00.000-07:00

thomas de quincey

Η ΜΑΣΚΑ

Μετάφραση-Εισαγωγή: Νίκος Σταμπάκης

Μυθιστόρημα, ISBΝ: 978-960-9441-17-9, διάστ. 17Χ12, σελ. 224, τιμή 12,00 €

«...Απόλυτη σιωπή επικρατούσε στο κάστρο εδώ και ώρα. Ένα ρολόι την έσπαγε για λίγο, χτυπώντας ανά τέταρτο· και υψώνοντας το βλέμμα, ο Λανδγράβος διεπίστωσε ότι ήταν περασμένες δύο... Μια στιγμιαία αίσθηση δέους τον κατέλαβε, καθώς τα μάτια του πλανήθηκαν στο σκότος του αντίπερα άκρου του δωματίου, στην αιφνίδια σκέψη ότι ένα ον τόσο μυστηριώδες και ικανό να εισβάλει, σε πείσμα τόσων εμποδίων, στο εσωτερικό κάθε αρχοντικού του Κλόστερχαϊμ, ήταν αναμφίβολα πολύ πιθανό να επισκεφθεί και το κάστρο· μάλιστα, δεν ήταν διόλου απίθανο να μπει και σ’ αυτό το ίδιο δωμάτιο. Ποια μάνταλα είχαν ποτέ μπορέσει να τον αποκρούσουν; Και ποιος μπορούσε να υπολογίσει την ώρα της επίσκεψής του;...»

Στο Κλόστερχαϊμ, η συντριβή είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της. Ακόμη κι όσοι δεν ανταποκρίνονταν στον κανόνα που φαινόταν να διέπει τις επιθέσεις της Μασκας είχαν την αίσθηση ενός απροσδιόριστου τρόμου να επικρέμαται πάνω τους. Ο ύπνος δεν ήταν πια ασφαλής· ο αποκλεισμός στην ιδιωτική εστία, η μυστικότητα των υπνοδωματίων, δεν αποτελούσε πλέον προστασία. Οι κλειδαριές παραβιάζονταν, τα μάνταλα έπεφταν, οι πόρτες ανοίγονταν διάπλατα εμπρός του, ως διά μαγείας. Τα όπλα έμοιαζαν άχρηστα. Σε κάποιες περιπτώσεις, ομάδες δέκα ή δώδεκα ανθρώπων είχαν εξαφανιστεί χωρίς να θορυβήσουν τη συνοικία. Κι αυτές δεν ήσαν οι μόνες μυστηριώδεις συνθήκες. Το πού πήγαινε τα θύματά του ήταν ακόμη πιο ακατανόητο απ’ όσο τα μέσα με τα οποία επετύγχανε. Τα πάντα ήσαν σκότος και φόβος· κι όλη η πόλη ήταν ανάστατη από τον πανικό.

Ο Thomas de Quincey (1785-1859) υπήρξε ένας από τους ευρυμαθέστερους και πλέον πρωτότυπους συγγραφείς του 19^ου αιώνα. Το γοτθικό αφήγημα Η Μάσκα (1832) είναι το μοναδικό του μυθιστόρημα και βρίθει συναρπαστικών επεισοδίων και ονειρικών εικόνων, καθώς θα περίμενε κανείς από τον συγγραφέα των Αναμνήσεων ενός Άγγλου οπιοφάγου.

Δημοσιεύσεις-κριτικές από τον τύπο:

Ξενοφών Μπρουντζάκης, Των Ελλήνων οι κοινότητες, "Το Ποντίκι", 13.1.2011

Βαγγέλης Μπέκας , Ο μασκοφόρος τρομοκράτης της σκοτεινής πόλης, "Το Βήμα"/ "Βιβλία", 13.2.2011

ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΩΝ ΗΦΑΙΣΤΕΙΩΝ του Νίκου Σταμπάκη

2011-03-14T14:15:00.000-07:00

ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΜΠΑΚΗΣ

ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΩΝ ΗΦΑΙΣΤΕΙΩΝ

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-16-2, διάστ. 17Χ12, σελ. 128, τιμή 7,00 €

Βλέπω

τη φράση

«Σχέσις μεταξύ

ορώντος και

ορωμένου»

και μες

στη φράση

ένα μάτι

και μια φράση

μες σ’ αυτήν

μιαν άλλην

—κι ένα μάτι—

μες σ’ αυτήν

. . .

Το Άλας των ηφαιστείων είναι η δεύτερη συλλογή ποιημάτων του Νίκου Σταμπάκη. Πρόκειται για ένα παλίμψηστο από διαδοχικές διαστρωματώσεις εικόνων που ενεργοποιούνται επιτιθέμενα στον δέκτη/δύτη.

Κατά την πορεία της καταβύθισης, τα κείμενα διεισδύουν ολοένα βαθύτερα το ένα μες στο άλλο, οι στίχοι αντιστέκονται όλο και περισσότερο στη χρονολόγηση. Πρόσωπα αστράφτουν φευγαλέα και προσελκύουν την πυξίδα του πόθου, για να σκοτεινιάσουν αμέσως κατόπιν, στροβιλίζοντας τη βελόνα, που γίνεται ρουλέτα και σταματά σ’ ένα νεύμα της τύχης. Αντικείμενα και στοιχεία της φύσης μορφώνουν ένα κύμα λάβας, προορισμένο να έλθει στην επιφάνεια μαζί με υπολείμματα των αποσυναρμολογημένων στίχων, εικόνων, μνημών, προορισμένων να ιδωθούν για μια στιγμή προτού διαλυθούν σαν μισοτελειωμένο όνειρο.

Ο Νίκος Σταμπάκης είναι μεταφραστής-επιμελητής και ιδρυτικό μέλος της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθηνών. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή Το μπαούλο με τις μπίλιες και την συλλογή αφηγηματικών κειμένων Η νύχτα των Αποκρίσεων (εκδ. Φαρφουλάς) και έχει μεταφράσει ποίηση των Benjamin Péret (Απαγορεύεται η Αφισοκόλληση, εκδ. Ύψιλον), Edward Lear (τα Γραπτά της Α-νοησίας, εκδ. Φαρφουλάς), την ανθολογία Surrealism in Greece (εκδ. University of Texas Press) και πολλά άλλα βιβλία και μικρότερα κείμενα, κυρίως από τον διεθνή υπερρεαλισμό και τη λογοτεχνία του φανταστικού.

Ο ΓΚΟΥΦΕΣ και άλλα 14 προφητικά όνειρα του Ίωνα Πανόπουλου

2011-03-14T14:11:00.000-07:00

Ίων Πανόπουλος

Ο ΓΚΟΥΦΕΣ

και άλλα 14 προφητικά όνειρα

εικονογράφηση Αλέκος Σταματόπουλος

ISBΝ: 978-960-9441-15-5, διάστ. 17Χ12, σελ. 96, τιμή 9,50 €

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται 15 αφηγήσεις παράδοξων, αινιγματικών, προφητικών(;) και ενίοτε ξεκαρδιστικών ονείρων οι οποίες απευθύνονται σε κάποιον απρόσωπο ψυχοθεραπευτή. Και, όπως έλεγε ο Φρόυντ: «Στο όνειρο δεν υπάρχει τίποτα το περιττό».

Ο Γκουφές, ο Έφορος, ο Αμίν Που Κουνάει Τα Δέντρα, το Τέρας του Ζιγκουράτ, οι Veon & Νion βγαίνουν ανεξέλεγκτοι από το «Μέσα Δωμάτιο» της παιδικής ηλικίας. Η όμορφη Celia, η Αρχαϊκή Μαντόνα και τα Σαλιγκάρια της Εκδίκησης συντροφεύουν τις Νύχτες στο Άσυλο κατά την εποχή της «ξέγνοιαστης νιότης». Κι όταν τα σύννεφα του πολέμου κάνουν κάποια στιγμή απειλητικά την εμφάνισή τους πάνω απ’ τη χώρα, ο ανώνυμος ήρωάς μας εμπνέεται μιαν ολόκληρη «Πολεμική Τριλογία» έχοντας την τιμή να δοκιμάσει πρώτος το «Μουσακά του Χίτλερ».

Οι 15 αυτές θεότρελες, αλλά πάντα νηφάλια εξιστορούμενες, ονειρικές περιπέτειες προκαλούν το αδιάκριτο κοινό να τις απολαύσει και τον αποστασιοποιημένο ψυχαναλυτή εν τέλει, να σκίσει τα πτυχία του!

ΒΙΟ: Ο Ίων Κ. Πανόπουλος γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Άρχισε να αμφισβητεί την ύπαρξή του περί το ’68, σύμφωνα με το αντικομφορμιστικό πνεύμα της εποχής. Παιδικό του όνειρο ήταν να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα, με απώτερο σκοπό να γίνει Σωτήρας-Δικτάτωρ, κάτι που του πέρασε ανεπιστρεπτί μετά τον πρώτο αυνανισμό. Μεγαλώνοντας συνετίσθηκε, και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ., και σκηνοθεσία στη Σχολή Σταυράκου. Τη δεκαετία του ’90 διετέλεσε τραγουδοποιός του μουσικού συγκροτήματος Ομάδα Κόραξ. Μιας και δεν νοσηλεύθηκε ποτέ για κάποια ψυχική διαταραχή, αυτή είναι η πρώτη του εκδοτική απόπειρα, με κείμενα που αφορούν την περιπέτεια που βιώνει ο νους κατά την ενύπνια διαδικασία ανασυγκρότησης του εγκεφάλου.

Το γλέντι του Φαρφουλά στα Κανάρια

2010-10-07T15:37:00.001-07:00

Την Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2010, στ0 καφενείο "τα Κανάρια", στις 8.00 μ.μ. θα γίνει η παρουσίαση του νέου τεύχους του Φαρφουλά και το καθιερωμένο γλέντι.

Κυκλοφόρησε το 13ο τεύχος του Φαρφουλά με ένα μεγάλο αφιέρωμα στο ΨΑΡΙ

2010-09-29T16:05:00.000-07:00

Κυκλοφόρησε το 13^ο τεύχος του Φαρφουλά

με ένα μεγάλο αφιέρωμα στο ΨΑΡΙ

«Ιχθύς: φαλλικό σύμβολο, γονιμότητα, αναπαραγωγή, ζωή ανανεωμένη και διατηρημένη, δύναμη των υδάτων σαν αρχή και διατήρηση της ζωής, το υδάτινο στοιχείο, συσχετισμένο με όλες τις όψεις της μητέρας θεάς σαν γεννήτριας και με όλες τις σεληνιακές θεότητες…»

(από το Λεξικό των Συμβόλων του J. C. Cooper)

«Το ψάρι είναι το πλάσμα που διεγείρει και τροφοδοτεί με την παραδοξότητά του τη φαντασία όχι μόνο των μικρών παιδιών και των καλλιτεχνών, αλλά και όλων των εγκλωβισμένων ανθρώπων, των ανθρώπων που θα ήθελαν να ζουν ελεύθεροι σαν ψάρια, των ανθρώπων που κάποτε μπορεί να υπήρξαν ψάρια, των ανθρώπων που ασφυκτιούν στο συμβατικό πλαίσιο ενός βαρετού εαυτού και μιας πληκτικής ζωής, των ανθρώπων που ανακουφίζονται όταν διαφεύγουν, όταν χάνονται, όταν ονειρεύονται, γιατί είναι ο τρόπος με τον οποίο διασκεδάζουν, ο τρόπος με τον οποίο αλαφραίνουν τη ζωή τους και την κάνουν περισσότερο ενδιαφέρουσα, επαναπροσδιορίζοντας την πραγματικότητά τους μέσα από φαντασιακές διαδρομές παρέα με φανταστικά πλάσματα», γράφει η Έλσα Κορνέτη στο editorial του περιοδικού.

Για το ψάρι λοιπόν γράφουν κείμενα, εμπνέονται ιστορίες και ποιήματα, αφηγούνται όνειρα, σχεδιάζουν και μελετούν οι: Έλσα Κορνέτη (Το νησί πάνω από το ψάρι), Εύη Τσακνιά (Μέσα από το μάτι του ψαριού), Θεώνη Ταμπάκη (Ένα όνειρο), Ίων Πανόπουλος (Άζωτο 78,084%), Δημήτρης Βανέλλης (Αλλάζοντας), Γιάννης Ξούριας (Το ψάρι), Σωκράτης Μαρτίνης (Οι οφθαλμομάντεις του θέρους), Μιχάλης Μπαγιαρτάκης (Μια αληθινή ιστορία αγάπης), Νίκος Ξένιος (Αγέλη), Γιώργος Ε. Πάρκου (Η κρυμμένη τέχνη του ψαρέματος...), Κωνσταντίνος Μπούρας (Ιχθύς-Ιχθείς), Χρήστος Τουμανίδης (18 χαϊκού για τα ψάρια), Ζαχαρίας Στουφής (Το Ψάρι του Θεού), Διαμαντής Καράβολας (Θαλάσσιες θεότητες στην ελληνική μυθολογία), Δάφνη Χρονοπούλου (Ο Μόμπυ Ντικ και η Μικρή Γοργόνα), Βασιλική Γεροκώστα (Παροιμίες και γνωμικά για τα ψάρια). Επίσης ανθολογούνται κείμενα για τα ψάρια των Γιάννη Σκαρίμπα, Αντόν Τσέχωφ, Ισιντόρ Ντυκάς, Ανδρέα Εμπειρίκου, Νίκου Εγγονόπουλου και Φώτη Κόντογλου. Ο πίνακας του εξωφύλλου είναι της Βασιλικής Γεροκώστα.

Εκτός αφιερώματος δημοσιεύονται οι μελέτες του Σωτήρη Ραπτόπουλου (Ίχνη αρχαίας λατρείας στις περί Αγίου Μάμαντος παραδόσεις) και του Γιάννη Ξούρια (Ευδαίμονες νύχτες στη Βοσπορομαχία).

Στις σελίδες ποίησης φιλοξενούνται ποιήματα των: Θόδωρου Μπασιάκου, Δημήτρη Χορόσκελη, Κώστα Ρεούση, Λαμπρινής Αιωροκλέους, Γιάννη Ντέλλα, Γεωργία Τρούγλη, Dominique Αρβανίτη, Στάθη Κουτσούνη, Ιωάννας Κανελλοπούλου.

Το τεύχος συνοδεύει η ένθετη εφημερίδα Η Ηχώ της Αεραλάνδης με αντίστοιχη περί ψαριού θεματολογία.

Επίσης σε ξεχωριστή έκδοση περιλαμβάνεται το αφήγημα του Λεωνίδα Βασιλειάδη Το γλυκό αλογάκι της Παναγίτσας.

Ο Φαρφουλάς κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία ή αποστέλλεται με αντικαταβολή.

Αν δεν το βρίσκετε επικοινωνήστε με την ηλεκτρονική μας διεύθυνση ή στα τηλέφωνα των εκδόσεων.

Η παρουσίαση του περιοδικού και το καθιερωμένο γλέντι θα γίνει στις 13 Οκτωβρίου 2010, στις 8.00 μ.μ., στο καφενείο «Τα Κανάρια» (Πλαταιών και Κεραμικού στον Κεραμικό).

Νεό βιβλίο:Βαγγέλης Κούταλης ΑΧΥΡΕΝΙΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

2010-08-29T16:01:00.000-07:00

ΑΧΥΡΕΝΙΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Σουρεαλιστικά κείμενα, ISBΝ: 978-960-9441-11-7, διάστ. 24Χ17, σελ. 112, τιμή 8,40 €

« … Το παρελθόν εγγράφεται στο σώμα μας (και στην ενεργό του μνήμη, το ασυνείδητο), αλλά ποτέ τα ίχνη του δεν παραμένουν στο παρόν, ποτέ δεν παροντοποιούνται. Το ασυνείδητο δεν είναι ένα έδαφος με ίχνη, αλλά μια πόλη με φαντάσματα, μια πόλη γκρεμισμένων κτιρίων, ορυγμάτων, εγκαταλειμμένων δρόμων, που μόνο ως ερείπια διατηρούν πια μια κάποια σημασία (και η σημασία ακριβώς του ασυνείδητου είναι ότι αποτελεί έναν τόπο όπου ακόμα τα ερείπια έχουν σημασία, αν και όχι επικαιρότητα – δεν μπορούν λ.χ. να πωληθούν ή να ανακαινιστούν) ...

» … Έχεις δει την ταινία Memento; Είναι μια πραγματεία περί μνήμης; Ο ήρωας υπέστη ένα ατύχημα στο οποίο νομίζει ότι έχασε τη γυναίκα του. Μετά απ’ αυτό δεν μπορεί να θυμηθεί τίποτα για πάνω από δέκα λεπτά, ενώ από την άλλη θυμάται συνεχώς, δεν μπορεί να ξεχάσει να θυμάται, τη γυναίκα που αγάπησε, την απώλειά της. Είναι στοιχειωμένος από το παρελθόν του, αλλά καμιά στιγμή δεν του είναι πια οικεία, αρκεί να περάσει ένα δεκάλεπτο: αγνοεί τα ονόματα όσων μόλις γνώρισε, δεν ξέρει σε ποιο δωμάτιο μόλις μπήκε και για ποιο σκοπό, δεν αναγνωρίζει τα ρούχα που πριν από λίγο είχε φορέσει. Το ερώτημα περί μνήμης διατηρεί την επικαιρότητά του μόνο λόγω του πένθους: αν έχει ένα κίνητρο να θυμηθεί είναι για να συνεχίσει απλά μια αναζήτηση, ένα κυνηγητό ενός υποτιθέμενου δολοφόνου που θα τον οδηγήσει στην εξιλέωση για το θάνατο της συμβίας του. Γι’ αυτόν, όμως,το θάνατο δεν θα υπάρξει ποτέ αναπλήρωση. Ο δολοφόνος δεν ξέρουμε καν αν υπήρχε, και σίγουρα δεν είναι αυτός που βλέπουμε να πέφτει από τις σφαίρες του πρωταγωνιστή. Δεν έχει, στην τελική, καμιά σημασία αν ο δολοφόνος βρεθεί. Το ζήτημα είναι ότι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τη μνήμη παρά με όρους πένθους. Το μόνο που μένει οικείο από το παρελθόν είναι οι πληγές που ποτέ δεν πρόκειται να επουλωθούν, τα χάσματα που ποτέ πια δεν θα κλείσουν, τα παλιά σπίτια που ερειπώθηκαν: δεν μπορούμε να θυμηθούμε να τα ξεχάσουμε …

» [Και τι γίνεται με τις όμορφες στιγμές του παρελθόντος;] … Αυτό που προπάντων πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι χάθηκαν, ότι ήταν απλώς φευγαλέες στιγμές, και θα μείνουν στιγμές του παρελθόντος όσο δεν επινοούμε καινούργιες … Αλλά για να επινοήσεις κάτι πρέπει να εγκαταλείψεις κάθε αυταπάτη για υπαρκτά ίχνη του παρελθόντος, πρέπει να αποδεχτείς την πόλη με τα ανεξιλέωτα φαντάσματα, να χορέψεις το χορό των σκελετών, να καθίσεις στη σκιά των ερειπίων … »

Τα παραπάνω αποσπάσματα προέρχονται από ένα ηλεκτρονικό γράμμα του Β.Κ. με ημερομηνία 18/05/2006. Σ’ αυτά αποτυπώνεται ό,τι υποκίνησε τη συγγραφή του Αχυρένιου Σκύλου.

Ο Βαγγέλης Κούταλης είναι μέλος της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθηνών.

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ του Ε.Ζάχου-Παπαζαχαρίου

2010-07-21T10:31:00.000-07:00

Ε.Ζάχος-Παπαζαχαρίου

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

ISBΝ: 978-960-9441-07-0, διάστ. 21Χ14, σελ. 160, τιμή 11,70 €

Ο Μάρκος από τον προσφυγικό συνοικισμό της Καλλιθέας φεύγει για σπουδές στο Παρίσι όπου ξεμένει εκεί για περισσότερα από είκοσι χρόνια. Φύση ανατολίτης, είναι πνεύμα ανήσυχο αλλά και προσαρμοστικό, με έφεση στην περιπέτεια και τα ταξίδια. Έχοντας ως επίκεντρο την πρωτεύουσα του Φωτός, ξαμολιέται με κάθε ευκαιρία που του παρουσιάζεται στις διάφορες γωνιές της γριάς ηπείρου.

Συναντά και κάνει καλή παρέα με κάθε λογής ανθρώπους, από σημαντικές μορφές του πνεύματος, καλλιτέχνες, επιστήμονες, ιερείς, μέχρι περίεργους ταβερνιάρηδες και ανθρώπους του υποκόσμου. Ο ίδιος καταπιάνεται με τη ζωγραφική, τη μουσική, το θέατρο, τις κοινωνικές επιστήμες, αλλά κυρίως… ερευνά! Ερευνά όμως και σκαλίζει όχι σαν ένας τυπικός δυτικός επιστήμονας. Με έναν εντελώς δικό του σουρεαλιστικό τρόπο, πάει εκεί που τον κατευθύνει το ένστικτο, η λογική και η έμπνευσή του, παρασυρόμενος συνειδητά και χωρίς ενδοιασμούς στα ιδιότροπα παιχνίδια της τύχης και της ζωής.

Αλλά και η ίδια η ζωή, μέσα από την εμπειρία της περιπέτειας, του αποκαλύπτει με μια σειρά «θαυμαστών» γεγονότων, μικρών ή μεγάλων, την παραμυθένια της όψη. Ή, καλύτερα, του δικαιώνει τα παραμύθια της γιαγιάς του…

Το βιβλίο περιέχει τα αφηγήματα

Κουβέντες με το Σάμιουελ Μπέκετ

Kουτσοκουλόστραβος χορός στη Ρώμη

Στα θερινά ανάκτορα της Αγίας Πετρούπολης

Σαντιάγκο, στο δρόμο του επίγειου γαλαξία

Στο Oροπέδιο των Χιλίων Αγελάδων

Ο Ε. Ζάχος-Παπαζαχαρίου γεννήθηκε στην Αθήνα από Πόντιους πρόσφυγες της Ανταλλαγής του 1923. Μαθητής του Σίμωνα Καρά στα χρόνια 1952-1958 σπούδασε στο Παρίσι εθνολογία, εθνομουσικολογία, ανατολικές και βαλκανικές γλώσσες και πολιτισμούς. Διδάκτωρ της Συγκριτικής Φιλολογίας της Σορβώνης το 1968, εξέδωσε τα βιβλία La poésie populaire des Grecs (1966), Albanie (1971), Babel Balkanìque. Histoire politigue des alphabets utilisiés dans les Balkans (1975). Στην Ελλάδα εξέδωσε τα βιβλία, Η Πιάτσα (1980), Το Λεξικό της Πιάτσας (1981, β΄ έκδ. Λεξικό της Ελληνικής Αργκό, 1999), Ο άλλος Θεόφιλος (1998), Είμαστε Πόντιοι (1984), Ο ξένος της Νέας Κερασούντας (1984), Γλώσσες Αλφάβητα και εθνική ιδεολογία στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια (2000), Ανατολή Ανατολών (2005), Ο Μάρκος και η λαϊκότητα (2005), Η Λαϊκότητα στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο (2010, εκδ. Φαρφουλάς).

Ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο, το θέατρο, και την τηλεόραση, ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης, Ως στιχουργός και συνθέτης, εκτός των άλλων, συνεργάστηκε με το συγκρότημα Χειμερινοί Κολυμβητές στο δίσκο Η μαστοράτζα του Ερντεμπίλ. Δίδαξε κατά καιρούς στα πανεπιστήμια Θράκης, Θεσσαλίας, Μακεδονίας, Εθνογραφία, Κοινωνική Ανθρωπολογία, Βαλκανολογία.

ΧΑΚΙ ΧΑΪΚΟΥ στρατευμένη ποίηση

2010-07-21T10:23:00.000-07:00

Τάσος Ζαφειριάδης & Χριστόφορος Νικολάου

ΧΑΚΙ ΧΑΪΚΟΥ

στρατευμένη ποίηση

εικονογράφηση Κωνσταντίνος Τζωρτζακάκης

ISBΝ: 978-960-9441-10-0, διάστ. 17Χ12, σελ. 96, τιμή 6,00 € (χωρίς ΦΠΑ)

Για μια άδεια

πάω να πω κάλαντα

στον Διοικητή.

***

Μετράω αργά

πότε απολύομαι.

Στάζουν οι ώρες.

Η στρατιωτική θητεία είναι κάτι που όλοι οι άντρες καλούνται να αντιμετωπίσουν. Το πώς είναι άλλο θέμα…

Το παρόν βιβλίο περιέχει 220 χαϊκού εμπνευσμένα από τη στρατιωτική θητεία. Η συγγραφή τους ξεκίνησε ως απλός λογοτεχνικός ανταγωνισμός μεταξύ δύο φίλων κατά τη διάρκεια της θητείας τους και η θεματολογία αποδείχτηκε ανεξάντλητη.

Παραδίδονται εδώ σε ένα συμπίλημα-οδηγό για τον στρατεύσιμο του μέλλοντος, τον υπηρετούντα του σήμερα και τον απολυμένο του χτες σαν μια απλή παρακαταθήκη μιας κάποιας εμπειρίας και εν πάση περιπτώσει της μοναδικής σοφίας που μπορεί να παράσχει η ολιγόμηνη, συστηματική, άσκοπη αποστέρηση ύπνου που αποτελεί τον βασικό άξονα της στρατιωτικής εκπαίδευσης.

Η αϋπνία, λοιπόν, η ρουτίνα, το παράλογο, η ανοησία, οι βρισιές, οι συνθήκες υγιεινής και το φαγητό είναι λίγα μόνο από τα θέματα που θίγονται, ενώ το χιούμορ έχει την τιμητική του.

Τα χαϊκού αυτά είναι τελικά μια ημερολογιακή καταγραφή του σύγχρονου στρατιωτικού βίου εν Ελλάδι.

Ζαφειριάδης Αναστάσιος: Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1981. Είναι ορθοδοντικός. Έχει εκδώσει τα εξής κόμικ άλμπουμ: «Οι Απίθανες Περιπέτειες του Σπιφ & του Σπαφ» (εκδ. futura), «Ο Κυρ-Κονγκ και Άλλες Ιστορίες…» (εκδ. 9^η Διάσταση) και «Intra Muros» (εκδ. 9-Ελευθεροτυπία, σε σχέδιο Π. Χριστούλια). Αναρωτιέται πώς δεν είχε πάρει είδηση πόσοι φαντάροι κάνουν διακοπές στα νησιά του Αιγαίου. Στο στρατό έμαθε να διπλώνει τρεις κουβέρτες τον Αύγουστο.

Νικολάου Χριστόφορος: Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Σπούδασε χημεία, βιολογία και δημοσιογραφία, αλλά έπρεπε να περιμένει το μεγάλο σχολείο του στρατού για να μάθει όλα όσα ξέρει για τη ζωή, το θάνατο και το μυστικό του καλού μπριάμ. Εργάζεται στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης. Τα «Χακί Χαϊκού» είναι η πρώτη συγγραφική του απόπειρα.

Διαβάστε τη συνέντευξη των συγγραφέων για το βιβλίο στην ιστοσελίδα omhroi.gr: http://www.omhroi.gr/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=3824&mode=nested&order=0&thold=1

συνέντευξη του Τάσου Ζαφειριάδη στο Comicdom

http://www.comicdom.gr/2011/11/15/interview-corner-68-tasos-zafeiriadis/

TΟ ΠΑΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ του Λεωνίδα Βασιλειάδη

2010-07-21T10:05:00.000-07:00

Λεωνίδας Βασιλειάδης

TΟ ΠΑΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ

ISBΝ: 978-960-9441-09-4, διάστ. 17Χ12 σελ. 128, τιμή 8,50 € (χωρίς ΦΠΑ)

«…Η “Μπουτίκ Κρεάτων” έδειχνε εντυπωσιακή κι ανανεωνόταν καθημερινά, με κομμάτια που έφερναν νέο αέρα στην αισθητική της διατροφής.

Τα κρέατα πόζαραν αλειμμένα με αιθέρια έλαια και τα νυχάκια τους ήταν καλολιμαρισμένα, έτοιμα για χειροφίλημα, σαν τα πέταλα των δροσερών λουλουδιών.

Τα πρόσωπα των ζώων, ολόκληρα ή μισά, διατηρούσαν το χαμόγελό τους, όπως όταν έτρεχαν ανέμελα, χωρίς να ’χουν υπόψη τους πως ο χασάπης τα παρακολουθούσε για μέρες, με το σπαθί του σηκωμένο.

Ξάπλωναν τα μέλη τους, σχεδόν ερωτικά, πάνω σε αλλεπάλληλα στρώματα φρεσκοκομμένων κρεμμυδιών κι οι λαδόκολλες που ζέσταιναν το τρυφερό κορμί τους, έφτιαχναν όμορφα γιλέκα και περιλαίμια, κάνοντάς τα να δείχνουν θελκτικά και ανθρώπινα…»

Δύο χρόνια μετά το πρώτο του έργο Ο Ταριχευτής ψυχίατρος και οι φονικές νότες που απέσπασε ιδιαίτερα εγκωμιαστικές κριτικές από τον τύπο (βλ. Διαβάζω τχ. 498, Ελευθεροτυπία 24/7/2009, Ήχος-Εικόνα τχ. Φεβρουάριος 2009, City (Θεσσαλονίκη) τχ. Δεκέμβριος 2008, Μακεδονία 25/1/2009, κ.ά.) ο εκ Θεσσαλονίκης Λεωνίδας Βασιλειάδης επιστρέφει με ένα ακόμα τρυπαρισμένο, σουρρεαλιστικών προδιαγραφών, γεμάτο καταιγιστικό μαύρο χιούμορ, παράδοξο αφήγημα.

Η ιστορία, μια παρωδία αστυνομικού θρίλερ, εξελίσσεται σε μια μεταμοντέρνα μπουτίκ κρεάτων, στο Βραζιλιάνικο καρναβάλι, σε μια μελλοντική (εφιαλτικά κοντά μας με βάση τα σημερινά δεδομένα) εποχή, μεταξύ Χριστουγέννων και κόλασης, στο πνεύμα όχι του καλού Άι Βασίλη αλλά του κακού ανταγωνιστή του, του Άι Βαγγέλη. Η υπόθεση όπως και τα πρόσωπα (μια ομάδα αστυνομικών, οι ύποπτοι ενός φόνου, οι μεταλλαγμένοι υπάλληλοι της μπουτίκ, οι τυχοδιώκτες του Ρίο) κινούνται έξω από τα όρια του «καλού» και του «κακού», κινούμενοι σε μια χαοτική και ξεχαρβαλωμένη κοινωνία. «Θα μπορέσει να μπει κάποια τάξη σ’ αυτή την ατέλειωτη γιορτή;» είναι το αφελές ερώτημα που πιθανόν να τριγυρίζει στο μυαλό του αναγνώστη καθώς διαβάζει το βιβλίο. Ο συγγραφέας όμως, συνεπής στον απέραντο σαρκασμό του, έχει άλλη γνώμη ως προς τα ερωτήματα για τα οποία καλείται να δώσει εξηγήσεις.

Ο Λεωνίδας Βασιλειάδης είναι εύπορος, μορφωμένος, όχι ευπαρουσίαστος αλλά γοητευτικός, με πηγαίο, αρρωστημένο χιούμορ.

Του αρέσει να γελάει υστερικά και συνήθως χρησιμοποιεί τη φωνή του Χάρυ Μπελαφόντε.

Άνθρωποι που καθόρισαν την πορεία του στη ζωή είναι οι Καρλ και Γκρούτσο Μαρξ.

Προσποιείται πως συμπαθεί τους ανθρώπους, αλλά λατρεύει τις νεκρές φύσεις.

Επιθυμεί επικοινωνία με ευπαρουσίαστες κυρίες άνω των 60 ετών και συγκινείται με μουσική που εξελίσεται μεταξύ των 5 και 250 Hertz.

Οι δυο τρεις πικρές στιγμές στη ζωή του, είναι αυτές που του χάρισαν τη συνήθεια να περπατάει μονάχος, ψάχνοντας μια στεγνή γωνιά όπου μπορεί κανείς να πέσει και να κοιμηθεί.

Περπάτησε, έκανε το πρώτο του τσιγάρο, αγάπησε και έχασε την αγάπη στην παραλία της Θεσσαλονίκης.

Έλικας Φανταστικού Ελικοπτέρου του Μιχάλη Παπαδόπουλου

2010-07-21T10:00:00.000-07:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μιχάλης Παπαδόπουλος

Έλικας Φανταστικού Ελικοπτέρου

ISBΝ: 978-960-9441-08-7, διάστ. 21Χ13 σελ. 96, τιμή 8,00 € (χωρίς ΦΠΑ)

Πολιτική ηθική

Δεν ξέρω να χειρίζομαι πεπρωμένα

και μ’ αρέσουν οι ανεμόσκαλες

Η ποίηση

Μοιρασμένη στα δυο

ανάμεσα στο αγκυροβολημένο σώμα

και στον πόθο που απέπλευσε

Ποιήματα γραμμένα μέσα στην τελευταία 18ετία περιλαμβάνει η ποιητική συλλογή του Μιχάλη Παπαδόπουλου Έλικας Φανταστικού Ελικοπτέρου που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις «Φαρφουλάς».

Ποιήματα παραδομένα στη στιγμή και την εκ-ποίηση του βάρους της, τοποθετημένα στον αχρονολόγητο χώρο της έκφρασης, που διαστέλλεται στην επίπτωση της κάθε λέξης, είτε αφορούν την ίδια την ποιητική δημιουργία, είτε ποιητές μιας επιλεγμένης «συναισθηματικής» συγγένειας, είτε στιγμιότυπα της καθημερινότητας.

Ο Έλικας Φανταστικού Ελικοπτέρου υπονοεί και υποκινεί πάντοτε μια συμμετρική κίνηση του φανταστικού και του συναισθηματικού στοιχείου με το λεκτό, ως απόσταγμα ενός συνονθυλεύματος που οργανώνεται σε τάξη.

Η υφολογική συνοχή της συλλογής είναι διάστιχτη από ενδιάθετες μετατοπίσεις του ύφους, δείχνοντας προς έναν ορίζοντα προς τον οποίο μετακινείται ο εκφραστικός πειραματισμός, πάντοτε με ζυγιασμένο βήμα.

Τα έργα στο εξώφυλλο και την προμετωπίδα του βιβλίου είναι της εικαστικού Γιούλας Χατζηγεωργίου.

Ο Μιχάλης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Λευκωσία. Σπούδασε φιλοσοφία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Αμμόλιθος (1997) και Εντός Συνόρων (2000). Για τη δεύτερη συλλογή τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης της Κύπρου.

Ποιήματά του έχουν εκδοθεί σε κυπριακά, ελληνικά και ξένα περιοδικά, ενώ έχουν επίσης μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες.

Σήμερα εργάζεται ως συντάκτης και δημοσιογράφος στον κυπριακό γραπτό και ηλεκτρονικό Τύπο.

Mικρό Μπρούντζινο Χέρι

2010-06-04T00:36:00.000-07:00

Σωκράτης Μαρτίνης

μικρο μπρουντζινο χερι

24 ποιήματα και 14 σχέδια

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-06-3, διάστ. 15Χ16, σελ. 96, τιμή 8,00 €

Η συλλογή μικρό μπρούντζινο χέρι, ένας κύκλος 24 σύντομων ποιημάτων συνοδευόμενων από 14 σχέδια με μπλέ μελάνι, αποτελεί μια γεωμετρία των στοιχείων της προσωπικής μυθολογίας του Σωκράτη Μαρτίνη, μέχρι πρότινος αποτυπωμένη τμηματικά στα κατά καιρούς εκδοθέντα ηχητικά έργα του (μεταλλασσόμενα ψευδώνυμα, τίτλοι, κείμενα, σύμβολα, εικόνες εξωφύλλων, ήχος) και στη μοναδική εικαστική δράση του (Γραμμές θέσεων εντός απογευματινής κίνησης, αναφορά στον πίνακα του Giacomo Balla Κορίτσι που τρέχει σε ένα μπαλκόνι), που παρουσιάστηκε στα πλαίσια του διεθνούς φεστιβάλ Art Athina 2009.

Η γραφή του Σωκράτη Μαρτίνη, αφαιρετική και έντονα εικονοπλαστική, απλώνεται στο χώρο προς αναζήτηση σημείων για την πρόσδεση της ιδέας, αναδιπλώνεται στα ενδότερα και απλώνεται ξανά στο χώρο, σε μια διαλεκτική ανάδραση (feedback) του μέσα και του έξω. Ο υπαρκτός χωρόχρονος και η ενδότερη αχρονική τοπιογραφία, ως δύο συγκοινωνούντα δοχεία, γίνονται το σκηνικό της αποδομημένης προβολής ενός μύθου πάνω στα αρχέτυπα του φωτός, της κυκλικής κίνησης, του ερωτικού παιχνιδιού και του θανάτου.

Επιρροές που στοιχειώνουν το έργο μπορούν να αναζητηθούν στην αποτύπωση της αχρονικότητας, του μαύρου ερωτισμού και της μυστηριώδους αίσθησης της ελευθερίας στο Étant donnés του Marcel Duchamp, καθώς και στο έργο του Georges Bataille, στον κατακερματισμό της εικόνας στην υπηρεσία της καθολικής εμπειρίας στους πίνακες των κυβιστών ζωγράφων, στην απεικόνιση της κίνησης (το φάσμα) στους δυναμικούς πίνακες φουτουριστών όπως ο Giacomo Balla και ο Umberto Boccioni, στη δολιοφθορά του χωρόχρονου και το αίνιγμα στον Giorgio de Chirico και στην μυχιότητα του σουρρεαλιστικού ερωτισμού.

Ο Σωκράτης Μαρτίνης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ως προς τα ζητήματα τέχνης είναι αυτοδίδακτος. Το έργο του αναπτύσσεται σε τρεις συγκοινωνούντες άξονες: θεματικό/μυθοπλαστικό, ηχητικό και εικαστικό. Ηχητικά έργα του έχουν εκδοθεί και υπό τα ψευδώνυμα nixilx.nijilx, Hélice Pied και blanco estira nuestro (+), hermana Hélice σε Ελλάδα, Γερμανία και Αγγλία. Έχει παρουσιάσει δύο ηχητικές εγκαταστάσεις (δρώμενα ΥΠΕΡΔΩΘΕ/Θεσαλλονίκη 2004, Λαογραφικό Μουσείο Ξάνθης -μαζί με τον Νικόλα Μαλεβίτση/Ξάνθη 2006) και μια εικαστική δράση (φεστιβάλ OnPerformance-Arts 0.2 τμήμα του διεθνούς φεστιβάλ Art Athina 2009/Αθήνα 2009).

παρουσιάζουμε το νέο βιβλίο του Αλέκου Βασιλάτου

2010-05-03T13:59:00.001-07:00

Αυτό το Σάββατο 8 Μαΐου στις 8:30 μ.μ.

γιορτάζουμε – παρουσιάζουμε

το νέο βιβλίο του Αλέκου Βασιλάτου με τίτλο

« Ή ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ;».

Κρασί, ρακή και όλοι οι φίλοι.

Επίσης: οι ηθοποιοί Έλενα Βόγλη και Βαγγέλης Λιοδάκης,

η τσελίστα Σοφία Ευκλείδου και ο συγγραφέας με το κοντραμπάσο του.

Στο εργαστήρι ζωγραφικής

«πέτρα-ψαλίδι-χαρτί» Φυλασίων 15 Άνω Πετράλωνα.

Σας περιμένουμε!

το ΓΛΕΝΤΙ του ΦΑΡΦΟΥΛΑ στο καφενείο ΤΑ ΚΑΝΑΡΙΑ την ΤΕΤΑΡΤΗ 14 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010

2010-04-12T15:36:00.000-07:00

Το 12^ο τεύχος του Φαρφουλά μόλις κυκλοφόρησε!

Και το γιορτάζουμε με το καθιερωμένο πλέον γλέντι στο καφενείο ΤΑ ΚΑΝΑΡΙΑ, την Τετάρτη 14 Απριλίου 2010, από τις 8.00 μ.μ. μέχρι …όσο πάει.

Οι συνεργάτες και συντελεστές του τεύχους μιλάνε για τα κείμενά τους. Συζητάμε, ακούμε, κρίνουμε, δίνουμε χρόνο σε όποιον θέλει να πει ή να διαβάσει κάτι, κάνουμε χώρο στην ποίηση, ανταλλάσουμε ιδέες, επικοινωνούμε άμεσα και χωρίς διαμεσολαβήσεις.

Και γλεντάμε όπως κάθε φορά με ζωντανή μουσική.

Η εμπειρία του καφενείου παραμένει ζωντανή γόνιμη και ανοιχτή σε όλους!

Τα “Κανάρια” βρίσκονται στον Κεραμεικό, Κεραμεικού και Πλαταιών γωνία. Τηλ.: 210-3425166

Ή ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ; Η νέα ποιητική συλλογή του Αλέκου Βασιλάτου

2010-04-12T15:32:00.000-07:00

Αλέκος Βασιλάτος

Ή ΜΗΠΩΣ όχι;

Ποίηση, ISBΝ: 978-960-9441-05-6, διάστ. 27X16, σελ. 128, τιμή 10,50 €

Σκληρή πιάτσα η ποίηση

δρόμος τραχύς η μοναξιά

σε ορίζοντα μεταθανάτιο εναποθέτω

ψήγματα

κέρματα για κερί

ποιήματα

Το Ή μήπως όχι; είναι μια συλλογή ποιημάτων που έχουν γραφτεί σε μεγάλο διάστημα χρόνου, γι’ αυτό και παρουσιάζουν μεταξύ τους έντονες διαφορές όσον αφορά το ύφος, τη θεματική, τον τόνο της φωνής και την πυκνότητα.

Εν τούτοις, η ριψοκίνδυνη εκ πρώτης όψεως συνύπαρξη ποιημάτων με διαφορετική κατεύθυνση στην ίδια έκδοση, μετατρέπεται σε μια πολυμορφική ολότητα μέσω της μεθοδικής «τακτοποίησής» τους σε μικρότερες ενότητες. Έτσι ο αναγνώστης οδηγείται σε μια περιήγηση ανάμεσα σε διαφορετικά ποιητικά τοπία τα οποία τείνουν εν τέλει προς την συγκρότηση μιας ενιαίας ποιητικής χώρας.

Ο ποιητικός λόγος του Αλέκου Βασιλάτου χαρακτηρίζεται από ρυθμό άλλοτε στιβαρό και άλλοτε ευέλικτο, ευανάγνωστη και λειτουργική μουσικότητα και ένα καίριο υπονομευτικό πνεύμα που αλλού εκφράζεται ως ανεπαίσθητη ειρωνεία και αλλού φανερώνεται ως απροκάλυπτη σάτιρα. Η ποίηση του Ή μήπως όχι; έχει σε κάθε στιγμή έναν στόχο ο οποίος και την οριοθετεί. Κινείται ανάμεσα στο καθημερινό και το μακρόπνοο, το απτό και το άπιαστο, ανάμεσα στη μυθοπλασία και την απομυθοποίηση, τη σύνθεση και την αποδόμηση, σχοινοβατώντας διαρκώς ανάμεσα στην εσωτερικότητα και την εξωστρέφεια.

Κυρίως όμως προκαλεί τον αναγνώστη να συνδιαλλαγεί μαζί της διεκδικώντας την δική του διαθεσιμότητα στο παιχνίδισμα του ποιητικού λόγου .

Ο Αλέκος Βασιλάτος γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα. Σπούδασε και ασχολείται με τη μουσική, κυρίως ως συνθέτης και κοντραμπασίστας. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή Ένα τραγούδι για όσους θυμούνται – Ο χορευτής (εκδ। Λιβάνη, 1999).